ความไว้ใจที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อย

"ถ้าท่านยังขยับตัวด้วยมุมองקศเดิมอีกเพียงนิดเดียว แผลฉีกที่หัวไหล่ซ้ายคงได้ปริออกจนเลือดสาดกระจายเต็มพื้นห้องพักราคาแพงลิบลิ่วห้องนี้แน่ค่ะ... คุณฮันเตอร์ผู้เกรียงไกร" น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักวีไอพีภายในโรงแรมกลางมหานครแห่งเวทมนตร์ กลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อและสมุนไพรฟื้นฟูชั้นดีลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอเย็นยะเยือกจากมานาธาตุสายฟ้าที่ยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ รอบกายของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ลีโอ หรือที่ใครต่อใครในวงการเกมการ์ดมักจะนึกถึงฝีมือการวางหมากอันไร้เทียมทาน ขยับปลายนิ้วเรียวบางเพื่อเกลี่ยไพ่ทาโรต์เวทมนตร์สำรับพิเศษในมืออย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนแสงเรืองรองจากหน้าต่างระบบโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ตัวเลขสถานะพลังชีวิตของเป้าหมายตรงหน้าค่อยๆ ขยับเพิ่มขึ้นทีละนิดอย่างเชื่องช้าตามคำสั่งการ์ดรักษาที่เขาเพิ่งลงมือใช้งานไปเมื่อไม่กี่นาาทีก่อน บนเตียงนอนกว้างขวาง เรย์มอนด์ หัวหน้ากิลด์มังกรอัสนีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุดัน เลือดเย็น และความน่าสะพรึงกลัวที่ทำเอาฮันเตอร์แรงก์ A หลายคนยังต้องก้มหัวให้ยามเมื่อพบหน้า บัดนี้กลับอยู่ในสภาพสวมเสื้อคลุมเนื้อนุ่มสีเข้ม เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีผ้าพันแผลเวทมนตร์พันทบไว้อย่างแน่นหนา ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มดุจพายุฝนคู่นั้นไม่ได้ตวัดมองไปที่บาดแผลของตนเองเลยแม้แต่น้อย หากแต่กำลังจ้องมองใบหน้าของคนที่กำลังยืนปรุงยาฟื้นฟูมานาอย่างตั้งอกตั้งใจด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลีโอยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิตเขา หากย้อนกลับไปในดันเจี้ยนระดับปรมาจารย์เมื่อสามวันก่อน เรย์มอนด์คงเลือกที่จะจบชีวิตศัตรูด้วยการระเบิดพลังมานาเฮือกสุดท้ายแล้วปล่อยให้ตัวเองตายไปพร้อมกัน มากกว่าที่จะยอมรับความช่วยเหลือจาก "เด็กหนุ่มหน้าหวาน" ที่ดูไม่มีพิษภัยคนนี้ แต่ทว่า... ระบบควบคุมการ์ดประหลาดนั่น และความนิ่งสงบราวกับมองเห็นทุกความเป็นไปล่วงหน้าของลีโอกลับพลิกสถานการณ์ทั้งหมดได้อย่างน่าเหลือเชื่อ "นาย... ไม่จำเป็นต้องมาคอยเช็ดตัวเปลี่ยนยาให้ฉันตลอดเวลาขนาดนั้นก็ได้" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบภายในห้อง เรย์มอนด์ขยับตัวเล็กน้อยด้วยความอึดอัด กล้ามเนื้อสันกรามขบเข้าหากันแน่นเมื่อความเจ็บแปล๊บแล่นริ้วขึ้นมาจากหัวไหล่ แต่เขาก็เลือกที่จะอดกลั้นมันไว้ ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนตรงหน้าเห็นเป็นอันขาด—อย่างน้อยก็ไม่ใช่ต่อหน้าคนที่เคยบังคับให้เขากลายเป็น "เด็กดี" ด้วยการ์ดเงื่อนไขพันธะสัญญาบ้าๆ นั่น ลีโอชะงักมือที่กำลังถือหลอดแก้วบรรจุของเหลวสีมุก หันมาส่งยิ้มบางๆ ที่เคลือบด้วยความเจ้าเล่ห์นิดๆ ตามสไตล์เซียนเกมการ์ดผู้กุมความได้เปรียบ "แหม พูดอะไรแบบนั้นล่ะคะคุณเรย์มอนด์ ถ้าฉันไม่คอยดูแลควบคุมปริมาณมานาที่ไหลเวียนอยู่ในตัวคุณตอนนี้ เกรงว่าพิษมังกรป่าที่ตกค้างอยู่ในกระแสเลือดคงได้กัดกินเส้นประสาทของคุณจนกลายเป็นอัมพฤกษ์ไปตลอดชีวิตแล้วนะคะ... ถึงตอนนั้น ต่อให้คุณอยากจะลุกขึ้นมาอาละวาดทำลายกิลด์ไหนอีก ก็คงทำได้แค่นอนมองเพดานห้องไปวันๆ เท่านั้นแหละค่ะ" คำพูดหยอกล้อแกมจริงจังนั้นไม่ได้ทำให้เรย์มอนด์รู้สึกโกรธเคืองดังเช่นในอดีต ตรงกันข้าม... มันกลับสร้างความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างขึ้นในอก หัวใจที่ด้านชาและเต้นเป็นจังหวะกระชั้นชิดเพื่อการต่อสู้มาตลอดชีวิตของฮันเตอร์แรงก์ S กลับค่อยๆ สงบลงภายใต้บรรยากาศที่แสนจะเรียบง่ายนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... ที่เขาเริ่มรู้สึกว่าการมีเจ้าเด็กคนนี้คอยเดินตามหลัง คอยบ่นเรื่องการใช้มานาอย่างสิ้นเปลือง และคอยวางแผนกลยุทธ์บ้าๆ บอๆ ให้ มันไม่ใช่เรื่องน่ารำคาญอีกต่อไป เรย์มอนด์เบือนสายตาออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับยามค่ำคืนของเมืองหลวง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายส่วนอย่างไม่คุ้นชินนัก "ทำไม..." "หืม?" ลีโอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย วางหลอดแก้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างเบามือ แล้วเดินเข้ามาใกล้เตียงนอนของผู้ป่วยเฉพาะกิจมากขึ้น ร่างโปร่งบางโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบอุณหภูมิร่างกายบริเวณหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ "มีอะไรเหรอคะ หรือว่าพิษกำเริบตรงไหนอีก บอกฉันได้เสมอนะคะ" ฝ่ามือเรียวเย็นเฉียบแตะลงบนหน้าผากกว้างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเย็นสบายจนเรย์มอนด์เผลอหลับตาลงรับความรู้สึกนั้นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของลีโอ—กลิ่นคล้ายกระดาษการ์ดใหม่ผสมกับความสดชื่นของดอกไม้ป่า—ลอยเข้ามาแตะจมูก ช่วยขับไล่ความตึงเครียดที่สะสมมาแรมปีให้จางหายไปทีละน้อย "ทำไมนายถึงช่วยฉัน..." เรย์มอนด์ลืมตาขึ้น จ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้นอย่างจริงจัง ไม่มีแววตาเจ้าเล่ห์ ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาท มีเพียงความจริงใจและความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในอก "นายรู้ว่าฉันอันตรายแค่ไหน... รู้ว่ากิลด์อื่นจ้องจะกำจัดฉัน และรู้ว่าพลังของฉันมันควบคุมได้ยากแค่ไหน ทำไม... ถึงยังเลือกที่จะผูกพันธะสัญญากับคนอย่างฉันล่ะ?" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปชั่วขณะ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของลีโอดจางหายไป เหลือเพียงแววตาที่ล้ำลึกและเต็มไปด้วยความคิดอ่านอันซับซ้อนเกินกว่าวัย ลีโอถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะดึงเก้าอี้ไม้มานั่งลงข้างเตียง ชันศอกขึ้นบนพนักพิงแล้วประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกราบมองตรงไปยังฮันเตอร์หนุ่มผู้ยิ่งใหญ่ราวกับกำลังวิเคราะห์ไพ่ใบสุดท้ายในมือ "ก็เพราะว่า..." ลีโอเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มเพื่อกวนประสาท "ในกระดานนี้ ไม่มีหมากตัวไหนที่น่าสนใจเท่าคุณอีกแล้วล่ะค่ะ เรย์มอนด์" เรย์มอนด์ขมวดคิ้วเล็กน้อย "หมาก?" "ใช่ค่ะ สำหรับฉันแล้ว โลกใบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเกมการ์ดขนาดใหญ่ ทุกคนต่างก็มีหน้าที่ มีบทบาท และมีข้อจำกัดของตัวเอง แต่สำหรับคุณ... คุณคือการ์ดระดับ SSS ที่ถูกวางไว้ผิดตำแหน่ง ถูกบังคับให้ใช้พลังเพื่อทำลายล้างโดยที่ไม่มีใครเคยสอนวิธีใช้งานที่ถูกต้องจริงๆ เลยสักคน" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ทุกถ้อยคำร้อยเรียงด้วยความจริงใจที่สัมผัสได้ "ฉันไม่ได้มองว่าคุณเป็นตัวอันตรายที่ต้องกำจัด หรือเป็นแค่เครื่องมือในการหาผลประโยชน์หรอกนะคะ... แต่ฉันมองเห็น 'ศักยภาพ' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโดดเดี่ยวของคุณต่างหากล่ะคะ" ปลายนิ้วเรียวของลีโอยื่นออกไปแตะเบาๆ ที่หลังมือหนาของเรย์มอนด์ที่วางอยู่บนผ้าห่ม สัมผัสนั้นอบอุ่นและมั่นคง จนคนตัวโตกว่าถึงกับสะعุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ดึงมือกลับ "อีกอย่างนะ... การได้ปราบพยศฮันเตอร์ที่ดื้อด้านที่สุดในอาณาจักร ให้มานั่งฟังคำสั่งของฉันคนเดียวได้เนี่ย..." ลีโอหัวเราะคิกคักในลำคอ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน "มันเป็นความท้าทายที่สนุกที่สุดในชีวิตของ 'การ์ดมาสเตอร์' อย่างฉันเลยล่ะค่ะ!" เรย์มอนด์มองรอยยิ้มนั้น หัวใจที่เคยด้านชามาเนิ่นนานกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างผิดจังหวะ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความหวาดระแวงที่เคยมีต่อผู้คนรอบกายค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย ภายใต้การนำทางและสายตาที่เชื่อมั่นคู่นี้ เขาไม่ใช่ปีศาจที่ต้องถูกกักขังอีกต่อไป... และลีรโอเอง ก็ไม่ใช่แค่เจ้านายตามพันธะสัญญา นี่คือความไว้ใจ... ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบแต่หนักแน่นในหัวใจของฮันเตอร์ผู้ไร้พ่าย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบโฮโลแกรมดังขึ้นตัด1บรรยากาศอันอบอุ่นภายในห้องฉับพลัน แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงสดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาทั้งสองคน [ระบบตรวจพบ: ภารกิจลับระดับความยาก 'SSS' - เงื่อนไขพิเศษถูกปลดล็อก!] [ความสัมพันธ์ระหว่าง 'มาสเตอร์' และ 'การ์ดพันธะสัญญา' บรรลุระดับความไว้วางใจ 100%] [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาพิกัด 0.0 กม. ใต้ดินของโรงแรม - กำลังเตรียมการแทรกซึมจากบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาต!] [คำสั่งฉุกเฉิน: เป้าหมายลึกลับกำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องพัก... และพวกมันไม่ใช่ "มนุษย์"] ลีโอหุบยิ้มทันที แววตาคู่สวยเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นเฉียบขาดในเสี้ยววินาที เช่นเดียวกับเรย์มอนด์ที่พลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจอาการเจ็บแปล๊บที่หัวไหล่อีกต่อไป มานาธาตุสายฟ้าสีทองเข้มเริ่มปะทุขึ้นรอบกายของฮันเตอร์หนุ่มจนอากาศรอบข้างสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ประตูห้องพักเข้ามาทุกที... พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก! การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางเคียงข้างความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ผูกพันนี้ไปพร้อมกับลีโอและเรย์มอนด์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!