ปมปัญหาในอดีตของเรย์มอนด์

"ปล่อยมือฉัน... ลีโอ อย่าให้ฉันต้องทำอะไรที่เธอจะเสียใจภายหลัง" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อยของเรย์มอนด์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องพักส่วนตัวของลีโอ แสงจันทร์สีเงินยวงทอดผ่านหน้าต่างบานสูงลงมากระทบกับใบหน้าของฮันเตอร์แรงก์ S ผู้ที่ใครต่อใครต่างหวาดเกรง แต่ในวินาทีนี้ แววตาของเขากลับดูแตกสลายและเปราะบางราวกับแก้วที่พร้อมจะแตกละเอียดได้ทุกเมื่อ ลีโอไม่ได้ปล่อยมือตามคำสั่ง เขากลับกระชับวงแขนที่โอบกอดแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายไว้แน่นขึ้น ความเย็นเยียบจากไอเวทของอัสนีที่มักจะแผ่ออกมาจากตัวเรย์มอนด์บัดนี้ดูจะจางหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่เจือความรุ่มร้อนดั่งไฟที่กำลังมอดไหม้จากความเจ็บปวดภายใน "ถ้าการปล่อยมือคือทางออก คุณคงทำไปนานแล้วเรย์มอนด์" ลีโอกระซิบข้างหู น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น "แต่คุณมาที่นี่... ในเวลาที่ทุกคนหลับใหล เพื่อมาหาผม นั่นหมายความว่าคุณไม่ได้ต้องการให้ผมปล่อย แต่คุณต้องการให้ผม 'มองเห็น' สิ่งที่คุณซ่อนไว้ต่างหาก" เรย์มอนด์ชะงัก ร่างกายกำยำเกร็งแน่นก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายลงราวกับเขื่อนที่พังทลาย เขาซบหน้าลงกับไหล่ของลีโอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอ อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรออกมาเป็นเวลานาน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ที่เป็นพยานถึงความตึงเครียดในอากาศ "ตอนที่ผมอายุสิบขวบ... ในวันที่กิลด์ล่มสลาย" เรย์มอนด์เริ่มพูด เสียงของเขาแหบแห้งเหมือนคนเพิ่งผ่านการร่ำไห้มาอย่างหนัก "ผมไม่ได้ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเพราะความโชคร้าย ลีโอ ผมถูก 'ขาย' ให้กับผู้คุมหอคอยทมิฬ เพื่อแลกกับความอยู่รอดของคนในกิลด์ที่เหลือ... ผมคือราคาที่พวกเขาใช้ชำระหนี้เลือด" ลีโอรับฟังอย่างสงบ แม้ในใจจะประมวลผลข้อมูลที่หลุดออกมาจากปากของคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่แค่เรื่องราวความหลัง แต่มันคือปมที่ถูกฝังรากลึกด้วยเวทมนตร์กักขังวิญญาณ ซึ่งอธิบายได้ว่าทำไมสถานะของเรย์มอนด์ในระบบถึงได้มีความผิดปกติเป็นระยะ "ผมไม่ได้เกลียดพวกเขา" เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอด้วยความขมขื่น "ผมเกลียดตัวเองที่ยังคงรักคนเหล่านั้น... ทั้งที่พวกเขาทรยศผมอย่างเลือดเย็นที่สุด ลีโอ คุณรู้ไหมว่าการที่ต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องคนที่อยากฆ่าคุณ มันเป็นความรู้สึกที่บิดเบี้ยวแค่ไหน?" ลีโอผละออกมาเล็กน้อยเพื่อจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่คมนั้น ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเกลี่ยไรผมที่ปรกลงมาบนหน้าผากของเรย์มอนด์อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความปลอบประโลมที่ทำให้ฮันเตอร์ผู้ดุดันต้องหลับตาลงรับสัมผัสนั้นด้วยความโหยหา "คุณไม่ใช่สินค้า เรย์มอนด์" ลีโอเอ่ยพลางยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เรย์มอนด์แพ้พ่ายอยู่เสมอ "ต่อจากนี้ไป กฎเกณฑ์ในชีวิตของคุณไม่ได้ถูกกำหนดโดยกิลด์หรืออดีตที่เน่าเฟะอีกต่อไป แต่ถูกกำหนดโดยผม... และในฐานะที่ผมเป็นคนดูแลการ์ดของคุณ ผมขอสั่งให้คุณหยุดโทษตัวเองเสียที" "เธอกำลังทำอะไร..." เรย์มอนด์ถามเสียงแผ่ว ขณะที่ลีโอขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "กำลังตอกย้ำว่าคุณเป็นของใคร" ลีโอกดริมฝีปากลงบนหน้าผากของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเพียงสัมผัสที่แผ่วเบาแต่กลับดังก้องไปถึงวิญญาณ ในวินาทีนั้นเอง อากาศรอบตัวพลันบิดเบี้ยว แสงสีฟ้าหม่นของระบบปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีใครเรียกใช้งาน สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องจนเฟอร์นิเจอร์สั่นไหว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นอารมณ์รุนแรงของเป้าหมาย 'เรย์มอนด์' เกินขีดจำกัดที่ปลอดภัย] [แจ้งเตือนระบบ: สกิล 'พันธสัญญาแห่งใจ' ทำงานอัตโนมัติ... กระบวนการปลดล็อกอดีตที่ปิดผนึกของเป้าหมายกำลังเริ่มต้นขึ้น!] เรย์มอนด์เบิกตากว้าง ดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสว่างวาบ อักขระโบราณนับร้อยปรากฏขึ้นทั่วร่างราวกับรอยสักที่กำลังลุกไหม้ เขาผลักลีโอออกไปเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก แต่กระแสเวทมหาศาลกลับดึงดูดเขากลับมาหาลีโอด้วยแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้ "ลีโอ! ถอยไป... ร่างกายของฉันมัน... พลังในอดีตกำลังจะระเบิดออก!" เรย์มอนด์คำรามเสียงต่ำ เส้นเลือดบนแขนปูดโปน มือของเขากำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ลีโอไม่ได้ถอยหนี เขากลับพุ่งเข้าหาแล้วกอดเรย์มอนด์ไว้แน่นกว่าเดิม ในใจของเขารู้ดีว่าหากปล่อยให้พลังนี้ระเบิดออกโดยไร้ตัวเชื่อมประสาน เรย์มอนด์จะสูญเสียตัวตนไปตลอดกาล แต่ก่อนที่ลีโอจะทันได้ทำอะไร ร่างเงาสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นที่มุมห้อง มันคือร่างอวตารของระบบที่ลีโอไม่เคยเห็นมาก่อน เงานั้นก้าวออกมาจากความมืด จ้องมองทั้งคู่ด้วยดวงตาสีเลือดก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาลีโอต้องหยุดหายใจ "ช่างเป็นความรักที่งดงาม... แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า 'ราคา' ของความทรงจำที่หายไปนั้น คือชีวิตของคนที่เจ้าพยายามจะปกป้องคนนี้นั่นแหละ ลีโอ" สิ้นเสียงนั้น อดีตที่เรย์มอนด์พยายามลืมเลือนก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวของลีโอราวกับพายุคลั่ง ภาพที่เขากำลังเห็นไม่ใช่การขายตัวอย่างที่เรย์มอนด์เข้าใจ แต่มันคือภาพในวันที่เรย์มอนด์ไม่ได้เป็นผู้ถูกเลือก... แต่เป็น 'ผู้ลงมือ' สังหารสมาชิกทุกคนในกิลด์ด้วยมือของเขาเอง เพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากคำสาป! ลีโอเบิกตากว้าง มองเรย์มอนด์ในอ้อมกอดที่บัดนี้ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเย็นชาและว่างเปล่า ราวกับมีใครบางคนก้าวเข้ามาแทนที่ตัวตนของชายที่เขาเพิ่งปลอบประโลมไปเมื่อครู่ "ลีโอ..." เสียงนั้นไม่ใช่เรย์มอนด์ แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยจากระบบที่เขากำลังถือครองอยู่ "ขอบคุณที่พาฉันกลับมา... ในร่างที่แข็งแกร่งที่สุด" การ์ดมาสเตอร์ลิซ่าขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ