การเผชิญหน้ากับหัวหน้าหน่วยวิจัยทุจริต

กลิ่นอายของสารเคมีสังเคราะห์ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องทดลองใต้ดินชั้นที่เจ็ดของสถาบันวิจัยเวทมนตร์หลวง เสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นหินอ่อนสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศของพวกนอกคอก “คิดว่ากวาดล้างพวกสัตวอสูรกลายพันธุ์พวกนี้หมดแล้ว จะปิดปากพวกเราได้สินะคะ ท่านหัวหน้าหน่วยวิจัยเบอร์นาร์ด?” น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของห้องทดลองที่ถูกตัดกระแสไฟฟ้า ลีโอ หรือที่ใครหลายคนในวงการฮันเตอร์เริ่มขนานนามให้ลับหลังว่า ‘การ์ดมาสเตอร์’ ยืนพิงเสาหินอย่างสบายอารมณ์ ปลายเรียวนิ้วของเขาคีบการ์ดเวทมนตร์สีครามประกายทองไว้หนึ่งใบ หมุนวนเล่นไปมาอย่างไม่สะทกสะท้านต่อสายตาโกรธเกรี้ยวของชายวัยกลางคนในชุดกาวน์ขาวเปื้อนคราบเขม่า เบอร์นาร์ด หัวหน้าหน่วยวิจัยผู้ควบคุมโครงการลับในการสร้าง ‘มอนสเตอร์เทียม’ เพื่อใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง กัดฟันกรอดจนสันกรามปูดโปน มือข้างที่สั่นเทาชี้หน้าเด็กหนุ่มผู้บุกรุกอย่างลืมตัว “แก… แกเป็นใครกันแน่! ฮันเตอร์ระดับ S อย่างเรย์มอนด์ถูกฉันล่อลวงให้ติดกับดักในเขาวงกตเวทไปแล้ว ไม่มีทางที่เด็กกะโปโลอย่างแกจะรอดมาถึงห้องนี้ได้!” “โอ๊ะ พูดถึงคุณมงกุฎมังกรของฉันแล้วหรือคะ?” ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ “น่าเสียดายจังนะคะที่แผนการ ‘ล่อเสือออกจากถ้ำ’ ของคุณมันตื้นเขินเสียยิ่งกว่าสระน้ำเด็กเล่น เรย์มอนด์น่ะ… เขาเกลียดที่สุดก็คือพวกที่ชอบทดลองสิ่งมีชีวิตลับหลังสภากิลด์ และเชื่อเถอะค่ะว่า ตอนนี้เขากำลังจัดการลูกสมองกระจอกของคุณข้างบนจนแทบจะไม่เหลือซากให้เก็บกวาดแล้วล่ะค่ะ” สิ้นคำพูดนั้น ประตูเหล็กกล้าหนาก수ตันด้านหลังเบอร์นาร์ดก็ส่งเสียงคำรามต่ำ ก่อนจะยุบตัวลงด้วยแรงกระแทกมหาศาล ร่างสูงใหญ่ของเรย์มอนด์ก้าวเดินออกมาจากกลุ่มควันสีเทา ดวงตาคมกริบสีอำพันกวาดมองสภาพห้องทดลองที่มีกรงขังมอนสเตอร์กลายพันธุ์นับสิบตัวด้วยแววตาดุดัน ไอพลังเวทธาตุสายฟ้าสีทองยังคงแล่นริ้วอยู่รอบกายของเขา สร้างความกดดันมหาศาลจนนักวิจัยหลายคนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว “เรียบร้อยดีไหมคะ คนดี?” ลีโอเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มหวานหยด ทำเอาเรย์มอนด์ที่เพิ่งสهيสะบัดคราบเลือดออกจากเสื้อคลุมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่แววตาดุดันจะอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยนั้น “พวกมันกระจายกำลังอยู่ชั้นบน แค่เศษสวะ… ไม่คณามือฉันหรอก” เรย์มอนด์ตอบเสียงทุ้มต่ำ เดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเด็กหนุ่มโดยสัญชาตญาณ ราวกับสัตว์นักล่าที่ยืนคุมเชิงปกป้องอาณาเขตของตนเอง “ดีมากค่ะ งั้นเรามาเคลียร์บัญชีกับ ‘เจ้าภาพ’ ของงานนี้กันต่อดีกว่า” ลีโอยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบมองตรงไปยังเบอร์นาร์ดที่เริ่มมีอาการลนลานอย่างเห็นได้ชัด หัวหน้าหน่วยวิจัยทุจริตถอยหลังกรูดจนชิดโต๊ะทำงาน ก่อนจะคว้าคริสตัลควบคุมสีแดงเข้มขึ้นมาทุบลงกับพื้นห้องอย่างแรง! *ครืนนนก!* พื้นห้องทดลองสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น กรงเหล็กขนาดใหญ่ตรงกลางห้องเปิดออกพร้อมกันถึงสามกรง มอนสเตอร์เทียมที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรมให้มีเกล็ดสีดำสนิทและดวงตาสสีแดงฉานพุ่งทะยานออกมาพร้อมกัน พวกมันส่งเสียงคำรามก้องด้วยความกระหายเลือด ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและออร่าเวทมนตร์อันบิดเบี้ยว พุ่งตรงเข้าใส่ลีโอและเรย์มอนด์ด้วยความเร็วสูง “ระวัง!” เรย์มอนด์ขยับตัวเตรียมเรียกหอกสายฟ้าสีทองขึ้นมาปะทะ แต่ลีโอกลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน “ไม่ต้องหريكค่ะ เรย์มอนด์… ให้ฉันเล่นสนุกกับ ‘ผลงานชิ้นเอก’ ของท่านหัวหน้าหน่อยสิคะ” เด็กหนุ่มก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นิ้วมือเรียวยาวดึงการ์ดเวทมนตร์สามใบออกจากสำรับลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ลวดลายบนหลังการ์ดเปล่งแสงเรืองรองสะท้อนกับความมืดของห้องทดลอง “เปิดใช้งานทักษะการ์ดระดับตำนาน — [กระจกเงาวารีสะท้อนพิฆาต] (Mirror Reflection of Vengeance)!” สิ้นเสียงคำสั่งระบบ การ์ดทั้งสามใบแตกตัวออกเป็นละอองแสงสีครามใส ทอดยาวกลายเป็นม่านกระจกเวทมนตร์โปร่งแสงขนาดมหึมาสามบานตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มอนสเตอร์เทียมตัวแรกพุ่งเข้าชนกระจกบานแรกอย่างจังด้วยพละกำลังมหาศาล ทว่า… ไม่มีเสียงแตกหักของกระจก มีเพียงแรงกระแทกที่สะท้อนกลับด้วยความรุนแรงเป็นสองเท่า! *ตูมมม!* ร่างของมอนสเตอร์เทียมกระเด็นย้อนกลับไปกระแทกกับกำแพงห้องจนพังทลายลงมาฝุ่นตลบอบอวล แรงสะท้อนย้อนกลับไม่ได้ทำลายแค่พละกำลังกาย แต่ยังสะท้อนพลังเวททำลายล้างที่พวกมันปล่อยออกมาเข้าสู่ร่างตนเองจนเกล็ดสีดำแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เบอร์นาร์ดเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกตาแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า “เป็นไปไม่ได้! นั่นคืออสูรทดลองที่ใช้พลังเวทของฮันเตอร์แรงก์ A สกัดนะ! มันไม่มีทางสะท้อนการโจมตีทางกายภาพและเวทมนตร์ได้พร้อมกันแบบนั้นสิ!” “โลกนี้ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ท่านหัวหน้า… มีแค่คำว่า ‘ข้อมูลไม่เพียงพอ’ ของพวกกบในกะลาอย่างพวกคุณต่างหากล่ะคะ” ลีโอเดินเข้าไปใกล้เบอร์นาร์ดทีละก้าว การ์ดในมือถูกสลับสับเปลี่ยนด้วยความรวดเร็วราวดนตรี “การที่คุณสร้างมอนสเตอร์พวกนี้ขึ้นมาเพื่อป้ายความผิดให้กิลด์อื่น และใช้เป็นข้ออ้างในการเบิกงบประมาณวิจัยมหาศาล… คิดเหรอคะว่าจะไม่มีใครสาวไส้มาถึงตัว?” เบอร์นาร์ดล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ถอยหลังหนีจนหลังติดกำแพง เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้า “แก… แกเป็นใครกันแน่… ทางสภาเวทมนตร์ส่งใครมาสืบสวนเรื่องนี้กันแน่!” “ฉันก็แค่… การ์ดมาสเตอร์ธรรมดาๆ ที่บังเอิญผ่านมาเห็นคนกำลังเล่นสกปรกก็เท่านั้นเองค่ะ” ลีโอยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ปลายการ์ดในมือจ่อเข้าที่ลำคอของเบอร์นาร์ดพอดี “เอาล่ะค่ะ ก่อนที่กิลด์มาสเตอร์เรย์มอนด์จะหมดความอดทนแล้วแปลงร่างเป็นมังกรเผาห้องนี้ทิ้ง ช่วยกรุณาคาย ‘รายชื่อผู้ร่วมสมคบคิด’ ทั้งหมดออกมาให้หมดจะดีกว่านะคะ…” ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย และเบอร์นาร์ดอ้าปากเตรียมจะสารภาพความจริงทั้งหมดนั้นเอง… *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของลีโอ แต่ทว่า… มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนความสำเร็จของภารกิจ แต่มันคือหน้าต่างสีแดงฉานกระพริบเตือนด้วยความถี่สูงระดับวิกฤต! [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบพลังงานเวทมนตร์ปริศนาดึงดูดความสนใจจากมิติเบื้องล่าง!] [คำเตือน: รหัสลับระดับ SSS - ‘ผู้ผนึกประตูมิติ’ กำลังตื่นจากการหลับไหล พิกัด: ห้องทดลองใต้ดินชั้นที่สิบ (ลึกลงไปอีกสามชั้น)] [เงื่อนไขเวลา: อีก 180 วินาที มอนสเตอร์ต้นกำเนิดจะทำลายผนึก และกวาดล้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในรัศมี 10 กิโลเมตร!] เรย์มอนด์ที่ยืนนิ่งมาตลอดจู่ๆ ก็ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักรบระดับ S ร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง เขาคว้าแขนเสื้อของลีโอแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวทันที ดวงตาคมกริบมองทะลุพื้นห้องลงไปเบื้องล่างด้วยความตื่นตะลึง “ลีโอ… ข้างล่างนั่น… มีบางอย่างกำลังจะขึ้นมา!” — อ่านตอนต่อไปก่อนใคร ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "การ์ดมาสเตอร์ลิซ่า" เสมอมานะคะ!