ดัดนิสัยคุณชาย

"ซองเอกสารนั่น... นายได้มาจากไหน" น้ำเสียงของศิลาไม่ได้ดัง แต่มันต่ำทุ้มและกดดันจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของธีร์ ราวกับมันคือระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ เด็กหนุ่มส่งพัสดุกะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มเจื่อนบนใบหน้าไม่ได้ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ธีร์ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อร่างสูงใหญ่ของนักธุรกิจหนุ่มก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่น่าตกใจ "ใจเย็นก่อนครับคุณศิลา... ผมแค่ทำหน้าที่ส่งของตามออเดอร์ ไม่ได้เป็นคนวางระเบิดสักหน่อย" ธีร์สวนกลับทันควันตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ปากเก่งสวนกลับทั้งที่ในใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่าย ศิลาไม่สนใจคำแก้ตัว สายตาคมกริบกวาดมองตราประทับและลายมือบนซองเอกสารนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ มันเป็นซองกระดาษหนาที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกดำระบุชื่อของเขาเอาไว้... และที่สำคัญที่สุด มันถูกส่งมาถึงมือธีร์ในจังหวะเวลาที่น่าสงสัยเกินไป "ใครจ้างนายมา" ศิลาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าซองเอกสารนั้นมาครอบครอง แต่มีหรือที่คนอย่างธีร์จะยอมให้ปล้นกันง่ายๆ "เฮ้ย! จะทำอะไรเนี่ย ของส่วนตัวลูกค้านะครับคุณชาย! ละเมิดสิทธิส่วนบุคคลหรือเปล่าเนี่ย" ธีร์เบี่ยงตัวหลบวับ ชูซองเอกสารขึ้นเหนือหัวด้วยความรวดเร็ว แม้ส่วนสูงของเขาจะน้อยกว่าศิลาอยู่ช่วงไหล่ แต่ความว่องไวระดับนักกีฬามหาวิทยาลัยทำให้เขาเอาตัวรอดจากมือปลาหมึกของอีกฝ่ายได้อย่างเฉียดฉิว "ส่งมา ธีร์" ศิลาขบกรามแน่น สันจَرนูนเด่นขึ้นด้วยความหงุดหงิด "อย่าเล่นเกมกับผม ตอนนี้คุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากส่งมันให้ผม" "ผมไม่ได้เล่นเกมสักหน่อย!" ธีร์ตาดุใส่ ร่างเพรียวถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางสินค้าในร้านกาแฟ เสียงแก้วเซรามิกกระทบกันเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าเขาจนมุมแล้ว แต่ต่อให้จนมุม ปากเจ้ากรรมก็ยังไม่ยอมแพ้ "ถ้าอยากได้นัก ก็บอกมาก่อนสิครับว่าข้างในนี้คืออะไร ทำไมคุณถึงดูร้อนรนขนาดนั้น หรือว่า... มีความลับดำมืดอะไรซ่อนอยู่ กลัวความจริงเปิดเผยเหรอครับคุณชายพันล้าน" ศิลาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองคนตรงหน้าที่เชิดหน้าสู้สายตาอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางดื้อรั้นและริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นทำให้เขาอยากจะคว้าตัวมาตีให้เขארดนัก แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างก็ตีรวนขึ้นมาในอก... ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน เอกสารในซองนั้นอาจเป็นหลักฐานจากคู่แข่งทางธุรกิจ หรืออาจเป็นกับดักที่อันตรายถึงชีวิต เขายอมให้ตัวเองเสี่ยงได้ แต่ไม่ใช่กับเด็กนี่ "มันอันตราย..." ศิลาผ่อนลมหายใจร้อนๆ ออกมา น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ "นายไม่เข้าใจหรอกว่าคนพวกนั้นเล่นสกปรกแค่ไหน ส่งซองนั่นมาให้ผมซะ แล้วผมจะจ่ายให้เจ็ดหลัก... หรือเท่าไหร่ก็ตามที่นายต้องการ" เงินอีกแล้ว... ธีร์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันอย่างชัดเจน "คิดว่าใช้เงินฟาดหัวแล้วทุกอย่างจะจบสินะครับ? คุณคิดว่าผมเห็นแก่เงินขนาดนั้นเลยเหรอ" "ธีร์..." "ถ้านี่มันอันตรายจริง ทำไมคุณถึงไม่ยอมอธิบายดีๆ ล่ะครับ?" ธีร์ขัดขึ้น น้ำเสียงจริงจังขึ้นจนศิลาต้องเงียบฟัง "เอาแต่สั่ง เอาแต่ใช้อำนาจ บังคับให้คนอื่นทำตามใจตัวเองโดยไม่สนว่าเขารู้สึกยังไง คุณไม่เคยคิดเหรอครับว่าบางที... วิธีดัดนิสัยคนเอาแต่ใจแบบคุณเนี่ย มันต้องใช้ไม้นี้" สิ้นคำพูด ธีร์ก็ทำในสิ่งที่ศิลาไม่มีวันคาดคิด เด็กหนุ่มฉีกซองเอกสารสีน้ำตาลออกต่อหน้าต่อตา! "เฮ้ย! เดี๋ยว!" ศิลาพุ่งเข้าไปจะห้าม แต่ช้าไปเสียแล้ว เสียงกระดาษฉีกขาดดังแคว่ก ท่ามกลางความตกตะลึงของนักธุรกิจหนุ่มที่ยืนแข็งค้างไปชั่วขณะ ธีร์ดึงกระดาษปึกหนาที่อยู่ข้างในออกมา แล้วกวาดสายตาอ่านข้อความบนนั้นอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในร้านเงียบสนิทลงทัน2 ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ศิลายืนนิ่งสนิท มือที่พยายามจะคว้าซองเอกสารค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ดวงตาคมกริบมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนจากความท้าทายกลายเป็นความตกตะลึงพริงเพริด ดวงตากลมโตของธีร์เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของเด็กหนุ่มซีดเผือดลงทีละน้อยริมฝีปากที่เคยขยับเถียงฉอดๆ ตอนนี้เผยอค้าง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม "นี่มัน..." ธีร์พึมพำออกมาเสียงสั่น มือบางที่ถือกระดาษสั่นเทาเล็กน้อย "เรื่องจริงเหรอเนี่ย..." ศิลาเห็นท่าไม่ดี รีบคว้าข้อมือบางของธีร์ไว้แน่น ดึงร่างเพรียวเข้ามาประชิดตัวเพื่อแย่งเอกสารในมือมาอ่านเอง แต่ก่อนที่นิ้วเรียจะทันได้สัมผัสกระดาษแผ่นนั้น ธีร์ก็เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความสับสน โกรธเกรี้ยว และ... ความตระหนกที่ปิดไม่มิด "คุณศิลา..." ธีร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับคนหมดแรง "เอกสารนี่... มันบอกว่าคนที่สั่งเก็บคุณ ไม่ใช่คู่แข่งทางธุรกิจที่ไหนหรอกครับ..." ศิลาชะงักกкаก หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มเจื่อนสนิทที่มุมปากของเด็กหนุ่ม "...แต่เป็นคนในตระกูลของคุณเอง... และที่สำคัญที่สุด ในนี้มีชื่อของ 'ผม' เป็นผู้รับมอบอำนาจคนสุดท้ายด้วย" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะเพลิดเพลินและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ