ปมในอดีตของคุณชาย

กองเอกสารรายงานบัญชีที่ถูกกางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ไม่ได้ดึงดูดสายตาของธีร์เท่ากับรอยขีดข่วนเป็นทางยาวบนกรอบรูปใบเล็กที่คว่ำหน้าอยู่ริมชั้นหนังสือ ศิลาในเวลานี้ไม่ได้มีท่าทีเกรี้ยวกราดหรือวาจาเชือดเฉือนเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกกำลังยืนนิ่งอยู่ที่ริมหน้าต่างกระจกใส ทอดสายตามองความวุ่นวายของท้องถนนเบื้องล่างด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่าใจหาย ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคฤหาสน์ตระกูลอัคร The Great พลอยทำให้บรรยากาศรอบตัวอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก "ถ้ามองแล้วมันรกตา ทำไมไม่โยนทิ้งไปซะล่ะครับ คุณศิลา" เสียงใสๆ แต่ติดจะประชดประชันเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ ธีร์ไม่ได้ขยับตัวหนีจากเก้าอี้หนังราคาแพง เขากอดอกมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่สับสนระคนสงสัย เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เขาบังเอิญเปิดลิ้นชักลับใต้โต๊ะแล้วเจอแฟ้มประวัติเก่าคร่ำครึ พร้อมกับจดหมายฉบับนั้น... มันกำลังเปลี่ยนมุมมองที่เขามีต่อผู้ชายคนนี้ไปอย่างสิ้นเชิง ศิลาหันกลับมาอย่างช้าๆ ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง แววตาคมกริบที่เคยใช้มองคู่แข่งทางธุรกิจหรือแม้แต่ตัวเขาด้วยความเหยียดหยาม ในตอนนี้กลับเจือร่องรอยของความอ่อนล้าอย่างปิดไม่มิด "นายไม่มีสิทธิ์มาค้นของส่วนตัวของฉัน ธีร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ไม่มีแรงจะตอกกลับ ไม่มีคำด่าทอเจ็บแสบอย่างเคย มันคือเสียงที่หลุดออกมาจากคนแบกรับภาระหนักอึ้งมาเนิ่นนาน "ผมไม่ได้ตั้งใจจะค้นครับ มือมันปัดไปโดนเองต่างหาก..." ธีร์สวนกลับตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่พอนึกถึงข้อความในกระดาษแผ่นบางที่เพิ่งอ่านผ่านตา น้ำเสียงของเขาก็เบาลงโดยอัตโนมัติ "แต่... เรื่องจริงเหรอครับ ที่ว่าคุณแม่ของคุณไม่ได้..." "หุบปากซะ" ศิลาตัดบทเสียงกร้าว ทว่าดวงตากลับไหววูบอย่างรุนแรง เขาสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายต้องผุกรุกถอยหลัง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ขอบพนักพิงเก้าอี้ กักตัวธีร์ไว้ให้อยู่ในอาณัติทันที "เรื่องในอดีตของฉัน มันไม่ได้มีค่าพอให้เด็กปากดีอย่างนายเอามาใส่ใจ" "ถ้ามันไม่มีค่าจริง คุณคงไม่เก็บจดหมายฉบับนั้นไว้ในลิ้นชักที่ใส่กุญแจล็อกหนาแน่นขนาดนั้นหรอกครับ" ธีร์เงยหน้าขึ้นสบตา ไม่ยอมหลบสายตาคมดุที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่ปะทะกันจนรับรู้ถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้น "ผมเริ่มเข้าใจแล้วล่ะ... ว่าทำไมคุณถึงต้องทำตัวปากร้าย ดุใส่ทุกคน ผลักไสทุกคนให้ออกไปจากชีวิต ทำตัวเหมือนเม่นที่มีหนแหลมคมคอยทิ่มแทงคนอื่น... ที่แท้ก็เพราะคุณกลัวที่จะต้องเจ็บปวดซ้ำสองใช่ไหมครับ" ประโยคนั้นทำเอาศิลาชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกคำพูดของเด็กหนุ่มตรึงไว้กับพื้น ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่ถูกตีแสกหน้า "นายรู้อะไร... นายรู้อะไรเกี่ยวกับตัวฉันบ้าง ธีร์!" ศิลาคำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความอัดอั้น "คนที่เติบโตมาในกองเงินกองทองอย่างนาย จะไปเข้าใจอะไรกับความรู้สึกของการถูกทอดทิ้งให้อยู่ข้างหลัง ถูกคนที่เป็นที่พึ่งสุดท้ายหันหลังให้... นายไม่รู้หรอก!" "ผมไม่รู้... ใช่ครับ ผมไม่รู้ว่าการเกิดมาบนกองเงินกองทองมันเป็นยังไง เพราะผมมันแค่เด็กสู้ชีวิตที่ต้องดิ้นรนทุกวันเพื่อความอยู่รอด!" ธีร์สวนกลับเสียงดังไม่แพ้กัน ความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาและอีโก้ที่ค้ำคอทำให้เขาเลือกที่จะพ่นคำพูดเจ็บแสบออกไปเพื่อทวงคืนศักดิ์ศรี "แต่ผมรู้แน่ๆ ว่าการเอาความเปราะบางของตัวเองมาพาลใส่คนอื่น มันเป็นวิธีของคนขี้ขลาดครับ คุณศิลา!" เพล้ง! เสียงกระดาษรายงานบนโต๊ะกระจัดกระจายเมื่อมือใหญ่ของศิลาปัดมันร่วงลงพื้นด้วยความโมโหสุดขีด ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาจนใบหน้าแทบชิดติดกับแก้มใส ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มจนร้อนผ่าว ความใกล้ชิดที่อันตรายทำให้หัวใจของธีร์กระตุกวูบอย่างควบคุมไม่ได้ "ใช่... ฉันมันคนขี้ขลาด" ศิลาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนมุมปาก แต่นัยน์ตากลับแดงก่ำ "ขี้ขลาดจนไม่กล้าแม้แต่จะเปิดใจรักใคร เพราะกลัวว่าสุดท้ายแล้ว... เขาคนนั้นก็จะทิ้งฉันไปเหมือนกับแม่ของฉัน!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้งราวกับมีคนกดปุ่มหยุดเวลา คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากร้าย ทำเอาหัวใจของธีร์กระตุกวูบ ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ความตระหนักรู้บางอย่างแล่นริ้วเข้ามาในหัว... ที่ผ่านมา ศิลาไม่ได้เกลียดเขา ศิลาไม่ได้อยากทำร้ายเขา แต่ผู้ชายคนนี้แค่ใช้ความดุร้ายและวาจาเชือดเฉือนเป็นเกราะกำบังหัวใจที่แตกสลายดวงนั้นต่างหาก แววตาของธีร์ที่มองมาเปลี่ยนไป ความแข็งกร้าวเมื่อครู่เจือด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้งโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางที่วางอยู่บนตักค่อยๆ ยกขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะเอื้อมไปแตะที่ท่อนแขนแกร่งที่ยังคงกักตัวเขาไว้ "คุณศิลา..." เสียงของธีร์อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีร่องรอยของการประชดประชันอีกต่อไป "การที่ใครสักคนเคยใจร้ายกับคุณ มันไม่ได้แปลว่าคนบนโลกนี้จะใจร้ายกับคุณไปหมดทุกคนหรอกนะครับ" ศิลาชะงักงัน หัวใจที่ด้านชามาหลายปีคล้ายถูกกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งผ่านจนรู้สึกชาหนึบ เขามองใบหน้าหวานที่ฉายแววความจริงใจอย่างลึกซึ้ง ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ โดยไม่มีใครถอยหลัง กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวของธีร์ผสมผสานกับความเงียบงันรอบตัว ยิ่งทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำที่ชวนให้เคลิบเคลิ้มอย่างประหลาด นิ้วเรียวของศิลาที่เคยบีบพนักพิงเก้าอี้แน่น ค่อยๆ คลายออก ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายไล้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างแผ่วเบาราวกับลืมตัว ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งนาน ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเหลือเพียงแค่คนสองคนในพื้นที่แคบๆ นี้ "ถ้าฉันไม่ได้ใจร้ายกับนาย... แล้วนายล่ะ ธีร์" เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือกลีบปากบาง "นายจะยังอยู่ตรงนี้... หรือจะเดินจากไปเหมือนคนพวกนั้น?" ธีร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งเขตทำให้เขาแทบสิ้นฤทธิ์ ปากที่เคยเก่งกาจกลับหนักอึ้งจนพูดไม่ออก ได้แต่สบตาอีกฝ่ายนิ่งด้วยความรู้สึกที่พ1ุ่งพล่านจนยากจะควบคุม ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของเลขานุการส่วนตัวที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อذنญาต "คุณศิลาครับ เอกสารด่วนจากทางบอร์ดบริหาร— อุot!" เลขานุการหนุ่มเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพนายหนุ่มของตนกำลังก้มตัวคร่อมร่างเด็กฝึกงานคนสนิทในระยะประชิดชนิดที่เรียกว่าแทบจะจูบกันอยู่รอมร่อ ศิลาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลากลับมาบึ้งตึงและเย็นชาดังเดิมในเสี้ยววินาที "ออกไป!" ศิลาตวาดลั่นด้วยความหัวเสีย แต่ทว่า ก่อนที่เลขาจะทันได้ถอยหลังกลับออกไป สายตาของศิลาก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของอีกฝ่าย ซึ่งจ่าหน้าซองด้วยชื่อของบุคคลที่เขาเกลียดชังที่สุด และเป็นคนที่ถือครองความลับทั้งหมดในอดีตของครอบครัวเขา มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของธีร์ไว้แน่นทันที ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังประตูห้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ระลอกใหม่ที่น่ากลัวกว่าเดิม ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ