จูบที่ไม่มีวันลืม

"ถ้าคุณยังก้าวถอยหลังอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณยอมแพ้... และเตรียมใจรับบทลงโทษที่ไม่อาจปฏิเสธได้เลยนะครับ, ธีร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหึงหวงและแรงอารมณ์จนพร่าเลือน ลอยละลิ่วข้ามช่องว่างระหว่างเราในห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูที่เงียบสงัด แผ่นหลังของผมชนเข้ากับบานกระจกใสบานใหญ่โดยสมบูรณ์ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่เบื้องหน้า... กลับเป็นร่างสูงใหญ่ของศิลาที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ผมเชิดคางขึ้น แกล้งทำเป็นไม่ยี่ห้อต่อแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมาแล้วก็ตาม "ยอมแพ้เรื่องอะไรครับคุณศิลา? หรือว่าคุณกลัวว่าความจริงที่ผมพูดออกไปมันจะไปจี้ปมดำมืดในใจคุณเข้าล่ะ ถึงได้ต้องใช้วิธีใช้อำนาจกดขี่คนอื่นแบบนี้" ผมสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบจ้องตอบสายตาดุดันคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับกระจกใสเหนือหัวไหล่ของผม กักขังผมไว้ในอ้อมแขนอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศอบอวลอยู่รอบตัว จนผมเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ..." ศโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มของผม "รู้ไหมว่าทุกครั้งที่คุณทำท่าทางพยศใส่ผมแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้ผมอยากถอยหลังเลย... กลับกัน มันยิ่งทำให้ผมอยากบดขยี้ความถือดีของคุณให้แหลกคามือต่างหาก" "งั้นก็ลองดูสิครับ!" ผมท้าทายด้วยความดื้อรั้นที่ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด "คิดว่าคนอย่าง ธีร์ คนนี้จะยอมก้มหัวให้คนเอาแต่ใจอย่างคุณเหรอ ไม่มีทาง..." คำพูดทุกคำถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อศิลาไม่ปล่อยให้ผมได้ต่อปากต่อคำอีกต่อไป ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดแล้วประกบเรียวปากลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน หรือการหยอกล้อตามประสาคู่กัด แต่มันคือการ "ปรับความเข้าใจ" ในแบบฉบับของศิลา—รุนแรง ดุดัน เอาแต่ใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เว้าวอนและร้อนรุ่มจนแทบหลอมละลาย ผมพยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืน มือทั้งสองข้างระดมผลักอกแกร่งเต็มแรง แต่มีหรือที่แรงของเด็กหนุ่มสู้ชีวิตอย่างผมจะสู้เรี่ยวแรงของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลได้ ศิลาใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองของผมขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างก็สอดเข้าที่ท้ายทอย ล็อคองศาใบหน้าของผมให้รับสัมผัสจากเขาได้อย่างเต็มที่ ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากของผมอย่างไร้ความปราณี ความเจ็บแปลSจากแรงขบเม้มสลับกับความนุ่มนวลที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามา ทำให้สมองของผมขาวโพลนไปชั่วขณะ รสชาติของความดื้อรั้นและความโหยหาปะปนกันจนแยกไม่ออก ความโกรธขึงที่สะสมมาตลอดทั้งวันถูกแผดเผาด้วยความร้อนระอุจากสัมผัสที่จู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาหยุดเดิน ผมรู้สึกราวกับว่าออกซิเจนในปอดกำลังจะหมดลง ศิลาถึงได้ยอมผ่อนแรงบด ริมฝีปากของเขาถอนออกไปเพียงเล็กน้อย ทิ้งไว้เพียงความบวมเจ่อและรสชาติปร่าปร่าของความวาบหวิว นัยน์ตาคมเข้มคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าและริมฝีปากที่แดงก่ำของผมด้วยความพึงพอใจอย่างเปิดเผย "ทีนี้... หายปากเก่งขึ้นบ้างหรือยังครับ?" ศิลาสบตาผม เสียงกระซิบแหบพร่าอยู่ชิดริมฝีปาก แววตาของเขาไม่ได้มีความดุร้ายหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่ง ซึ่งมันชัดเจนเสียจนผมไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ ผมหอบหายใจถี่กระชั้น เม้มริมฝีปากที่ยังคงสั่นระริกเข้าหากัน แม้ศักดิ์ศรีจะค้ำคออยู่ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นรัวแรงจนควบคุมไม่อยู่ "คุณมัน... คนฉวยโอกาส" ผมเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความฮึดฮัด แม้ความดุเดือดจะลดลงไปครึ่งต่อครึ่งแล้วก็ตาม "ก็บอกแล้วไงครับว่าผมไม่ใช่คนดี" ศิายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูทรงเสน่ห์จนใจหาย "และถ้าคุณยังไม่เลิกทำตัวดื้อดึงใส่ผม... ผมอาจจะไม่ได้หยุดแค่จูบเดียวนะครับ ธีร์" เขายังคงกักตัวผมไว้ในอ้อมแขน ทว่าน้ำเสียงและสัมผัสที่ลูบไล้อย่างเบามือที่ข้อมือนั้นกลับบอกชัดเจนว่า เขาไม่มีทางปล่อยให้ผมเดินหนีไปไหนได้ง่ายๆ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเคมีที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกัน ความสัมพันธ์ของเราเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนที่ไม่อาจย้อนกลับไป ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์มสุดท้ายเอาไว้ เสียงกริ่งประตูหน้าเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศอันตึงเครียดและหวานล้ำนั้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ ศิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ผมเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อหน้าจออินเตอร์คอมตรงทางเข้าห้องสว่างวาบขึ้น พร้อมกับภาพของบุคคลที่ไม่คาดฝันกำลังยืนส่งยิ้มเย็นเยียบอยู่หน้าประตู... ฟีนิกซ์สีทองขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 35 มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ