เดทแรกที่ไม่เหมือนเดท

"ผมบอกแล้วไงครับว่าผมจ่ายเองได้ ทำไมคุณถึงชอบทำตัวเผด็จการอยู่เรื่อย" เสียงใสแต่ติดจะหงุดหงิดดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของภัตตาคารอาหารฝรั่งเศสบนชั้นดาดฟ้า ซึ่งถูกจองไว้แบบไพรเวททั้งชั้นเพื่อต้อนรับแขกเพียงสองคน ศิลาชะงักมือที่กำลังหมุนแก้วไวน์ในมือ ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวช้อนขึ้นมองคนตรงข้าม นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความขบขันเจือความเอ็นดูที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม "เผด็จการตรงไหนครับ ธีร์" ศิลาเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง วางแก้วลงบนโต๊ะด้วยท่าทางสบายๆ "นี่เขาเรียกว่าการแสดงความรับผิดชอบในฐานะ... เจ้าภาพที่ดีต่างหาก" "เจ้าภาพอะไรล่ะครับ นี่มันเรื่องงานส่วนตัว ไม่ใช่การประชุมผู้ถือหุ้นสักหน่อย" ธีร์สวนกลับทันควัน ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจเมื่อกวาดสายตาไปรอบร้านที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ "แล้วดูสิครับ... จองทั้งร้านแบบนี้ เปลืองเงินโดยใช่เหตุชัดๆ เอาเงินไปบริจาคการกุศลยังจะเข้าท่ากว่าเลย" "เงินผม หน้าผม ความสุขผม คุณจะเดือดร้อนทำไมล่ะครับคุณชายปากเก่ง" ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นชวนให้หัวใจคนฟังกระตุกวูบอย่างน่าประหลาด "อีกอย่าง... ผมไม่ได้อยากดินเนอร์กับบรรยากาศร้อยแปดพันเก้า ผมแค่อยากกินข้าวกับคนบางคนในที่ที่ไม่มีใครมารบกวน... แค่นั้นเอง" ประโยคเรียบง่ายแต่แฝงความนัยลึกซึ้งทำเอาธีร์ชะงักไปชั่วขณะ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวอย่างห้ามไม่อยู่จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองวิวกรุงยามค่ำคืนเบื้องล่างแทนเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ขยันหยอดคำพูดประเภทนี้ใส่เขาอยู่เรื่อย รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายปากร้ายและเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง แต่ไอ้จังหวะสายตาที่มองมาด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบังนี่สิที่ทำให้เขารับมือยากที่สุด บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงชั่วครู่เมื่อบริกรในชุดสูทเนี้ยบเดินเข้ามาเสิร์ฟเมนูจานหลักอย่างเงียบเชียบ สเต็กเนื้อริบอายฉ่ำซอสถูกวางลงตรงหน้าศิลา ขณะที่จานของธีร์เป็นปลาหิมะย่างซอสบัตเตอร์เลมอนส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนหิว ศิลาไม่รอช้า เขาจัดการหั่นเนื้อในจานของตัวเองเป็นชิ้นพอดีคำอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเลื่อนจานของตนไปตรงหน้าธีร์ และดึงจานปลาของอีกฝ่ายมาไว้ฝั่งตัวเองหน้าตาเฉย "คุณศิลา! ทำอะไรเนี่ยครับ" ธีร์อุทานเสียงหลง มองการกระทำเอาแต่ใจนั้นด้วยความงุนงง "ผมสังเกตตั้งแต่ตอนสั่งอาหารแล้วว่าคุณแพ้หอมใหญ่ในซอสสเต็กจานนั้น... กินของผมซะ" ศิลาพูดหน้าตาเฉย พร้อมกับตักชิ้นเนื้อที่หั่นแล้วส่งไปจ่อตรงหน้าคนตัวเล็ก "อ้าปากครับ ไม่ดื้อสิ" "ผมไม่ใช่เด็กสามขวบนะครับที่จะต้องมาป้อน..." ธีร์ทำท่าจะอ้าปากเถียง แต่เมื่อเจอสายตาดุแกมบังคับที่ส่งมาพร้อมรอยยิ้มมุมปาก เขาก็จำต้องยอมอ้าปากรับชิ้นเนื้อนั้นเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างขัดไม่ได้ รสชาติละมุนลิ้นของเนื้อชั้นดีละลายในปาก แต่สิ่งที่เด่นชัดกว่าคือความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านอยู่ในอก "อร่อยไหมครับ" ศิลาถามเสียงนุ่ม นัยน์ตาพราวระยับขณะมองแก้มใสที่ขึ้นสีเรื่อ "ก็... งั้นๆ แหละครับ สู้ฝีมือผมไม่ได้หรอก" ธีร์เชิดหน้าตอบแก้เขิน แต่หูแดงแจ๋จนปิดไม่มิด ศิลาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำมาจิบ พลางคิดในใจว่าต่อให้ต้องทุ่มเงินทั้งบริษัทเพื่อซื้อความสุขในตอนนี้ เขาก็ยินดีจ่ายอย่างไม่ลังเล ตลอดมื้ออาหาร บทสนทนาระหว่างทั้งคู่ดำเนินไปอย่างมีชีวิตชีวา มีการหยอกล้อ ปะทะคารม และจิกกัดกันตามประสาคู่กัดที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลดละ แต่ลึกๆ แล้ว ระยะห่างระหว่างพวกเขากลับลดลงเรื่อยๆ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง จนกระทั่งมื้อค่ำเดินทางมาถึงของหวาน... เค้กช็อกโกแลตหนาแน่นรสเข้มข้นถูกวางลงตรงกลางโต๊ะ พร้อมกับเทียนเล่มเล็กที่ถูกจุดให้แสงสว่างรำไร ศิลาวางช้อนส้อมลง เงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามด้วยแววตาที่จริงจังขึ้นกว่าเดิมจนธีร์ต้องขมวดคิ้วสงสัย "มองผมทำไมครับ มีอะไรติดหน้าผมหรือไง" ธีร์ยกมือขึ้นเช็ดมุมปากตัวเอง "เปล่าครับ... แค่คิดว่า เดทแรกของเราวันนี้ มันดีกว่าที่ผมคาดไว้เยอะเลย" ศิลาพูดเสียงทุ้ม นัยน์ตาสีเข้มทอประกายหวานล้ำจนคนฟังหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ขอบคุณนะครับที่ยอมมา" ธีร์เม้มริมฝีปาก หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ กำลังจะอ้าปากเอ่ยแซ่บกลับตามนิสัย **เคร้ง!** เสียงประตูกระจกบานใหญ่โซนทางเข้าดาดฟ้าถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึงและดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ศิลา! นั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ นายกล้าดียังไงถึงบล็อกการติดต่อฉันทุกช่องทางเพื่อมานั่งสวีทกับเด็กนี่!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยทำเอาศิลาขมวดคิ้วมุ่นทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมด้วยความสุขเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที ขณะที่ธีร์หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาตื่นตะลึงเมื่อตระหนักได้ว่า... ความสงบสุขของค่ำคืนนี้ได้จบลงแล้วจริงๆ ฟีนิกซ์สีทอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ