หึงจนหน้ามืด

แก้วทรงสูงในมือของธีร์สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงบีบที่เผลอเพิ่มน้ำหนักลงไปโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางโคมไฟระย้าคริสตัล แสงไฟสีนวลสาดสะท้อนโครงหน้าคมคายดั่งรูปสลักของศิลา ทว่ารอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เจ้าตัวมักจะมีประดับมุมปากเสมอกลับหายวับไปกับตา เหลือเพียงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวจนผู้คนรอบข้างต้องรีบก้าวถอยร่นโดยอัตโนมัติ เสียงแหลมสูงของดารารุ่นพี่ที่พยายามเข้ามาเกาะแกะเขาเมื่อครู่เงียบหายไปในลำคอ เมื่อแรงกดดันมหาศาลจากผู้มาใหม่พุ่งตรงมาที่พวกเขา "อุ๊ย... คุณศิลา ไม่นึกว่าจะมางานนี้ด้วยนะคะเนี่ย" เสียงหวานเลี่ยนเอ่ยทักทายด้วยความประจบสอพลอ พร้อมทำท่าจะขยับเข้าไปใกล้ แต่กลับต้องชะงักกึกเมื่อศิลาปรายตามองเพียงหางตา นัยน์ตาดุดันคู่นั้นราวจับจ้องมองสิ่งกีดขวางไร้ค่า "ถอยไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบขาดราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ ไม่ดังนัก แต่ทรงพลังพอจะทำให้คู่สนทนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากและรีบผละออกไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้ย้ำคำเป็นรอบที่สอง ธีร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อตั้งสติ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมจะต้องทำหน้าตื่นกลัวให้เสียฟอร์มด้วยเล่า คิดได้ดังนั้นร่างโปร่งจึงยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย วางแก้วเครื่องดื่มลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมาพอดี แล้วหันไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆ ด้วยแววตาท้าทาย "ลมอะไรหิ้วคุณมาถึงนี่ล่ะครับ นึกว่าคืนนี้คุณจะยุ่งอยู่กับโปรเจกต์พันล้านเสียอีก" ธีร์เปิดฉากยียวนใส่ทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดในอก ศิลาไม่ตอบคำถามนั้น ก้าวขายาวๆ เพียงสองก้าวก็ประชิดตัวคนตัวเล็กจนธีร์ต้องเผลอถอยหลังไปชนเข้ากับขอบโต๊ะวีไอพีโดยปริยาย ฝ่ามือหนายื่นไปคว้าข้อมือเรียวไว้มั่น ไม่ได้บีบจนเจ็บ แต่พันธนาการไว้แน่นหนาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ถ้าฉันไม่มา... คงปล่อยให้คนแถวนี้อ่อยเหยื่อไปทั่วงานจนตัวลอยแล้วมั้ง" ศนลาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันที่เต็มไปด้วยความหึงหวงพุ่งทะยานจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะครับ ใครไปอ่อยใครตอนไหน ตาฝาดหรือเปล่าคุณ" ธีร์เชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "ผมมายืนคุยงานตามมารยาททางสังคม ไม่ได้ว่างมาเดินจูงมือหาเรื่องใครเหมือนคุณนี่ครับ" "คุยงาน?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่เส้นผมจรดปลายรองเท้าของคนตรงหน้าอย่างประเมิน "คุยงานใกล้ชิดจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว มารยาทสังคมแบบไหนถึงต้องให้ผู้ชายมายืนนัวเนียใกล้ขนาดนั้น หือ?" "ก็เขาเข้ามาคุยด้วย ผมจะผลักไสไล่ส่งมันก็เสียมารยาทหรือเปล่าล่ะครับ อีกอย่าง... ผมจะเป็นจะตายหรือไปยืนกับใคร มันก็สิทธิ์ของผม ไม่ทราบว่าคุณมีสถานะอะไรถึงมาลุกล้ำความเป็นส่วนตัวผมขนาดนี้" ธีร์ตอกกลับเสียงกร้าว ไม่ยอมจำนนต่อออร่าความดุที่แผ่ออกมาจากตัวพระเอกหนุ่มแม้แต่น้อย คำว่า 'สถานะอะไร' ทำเอาศิลาชะงักกึก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเล็กน้อยด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความหึงจนหน้ามืด ตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ดื้อรั้นไม่มีเปลี่ยน ปากเก่งนักนะ... อยากจะจับฟัดให้หายดื้อเสียตรงนี้ให้เข็ด "อยากรู้เหรอว่าฉันมีสถานะอะไรกับนาย" ศิลาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของธีร์กระตุกวูบอย่างแรง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากผู้คนนับร้อยในงานเลี้ยงหรูหราเหลือเพียงเขaสอคน สายตาคมปลาบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นเขี้ยวระคนคลั่งรัก ศิลาไม่ได้สนใจสายตาของแขกเหรื่อรอบข้างที่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจเลยแม้แต่น้อย วินาทีนี้ในหัวของเขามีเพียงความหึงหวงที่แผดเผาจนแทบคลั่ง ยิ่งเห็นรอยยิ้มหรือท่าทีที่ธีร์ไปปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น เขาก็รู้สึกเหมือนสติที่มีอยู่กำลังจะขาดผึ่ง "ปล่อยผมนะ คนมองกันทั้งงานแล้วคุณบ้าหรือไง" ธีร์เริ่มใจคอไม่ดีเมื่อเห็นแววตาของศิลาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่อารมณ์โกรธ แต่มันคือประกายความต้องการบางอย่างที่ดุดันและอันตรายต่อหัวใจดวงน้อยเสียเหลือเกิน "ให้มองไปสี่... ฉันไม่ได้สนใจใครนอกจากนายคนเดียว" ศิลาเอ่ยเสียงพร่า มืออีกข้างที่ว่างเลื่อนขึ้นมาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง "จำไว้ซะธีร์... นายเป็นของฉัน ถ้าใครหน้าไหนมันกล้าเข้าใกล้หรือแตะต้องนายอีก ฉันจะซื้อบริษัทมันแล้วไล่ออกให้หมดทุกคนฐานรบกวนเวลาเมียชาวบ้าน" "ใครเมียคุณ! พูดจาพล่อยๆ หน้าไม่อาย!" ธีร์หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปก่อนหน้าหรือเพราะคำพูดหน้าไม่อายของคนตัวโตกันแน่ มือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างออกห่าง แต่ศิลากลับยึดตัวเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "ปากดีแบบนี้... กลับไปคอนโดฉัน เดี๋ยวรู้เลยว่าใครหน้าไม่อาย" ศิลาขู่กระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาธีร์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ทว่าในจังหวะที่หัวใจของธีร์กำลังเต้นรัวระส่ำด้วยความหวาดหวั่นและเคมีที่พุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่ เสียงทุ้มคุ้นหูอันน่ารำคาญก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสที่แตะลงบนไหล่ของศิลา "อ้าว... คุณศิลา ไม่นึกว่าจะเจอตัวจริงเสียงจริงที่งานนี้นะครับเนี่ย พอดีเลย... ผมกำลังหาผู้สนับสนุนรายใหญ่อยู่พอดี สนใจมาคุยโปรเจกต์ใหม่กันหน่อยไหมครับ?" ศิลาชะงัก ดวงตาคมดุหรี่ลงด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่งที่ถูกขัดจังหวะ เขากัดฟันกรอด ค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของมือนั้นช้าๆ ด้วยแววตาน่ากลัวที่พร้อมจะฉีกร่างใครก็ตามกล้าเข้ามาขวางทางความสุขของเขาในค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาตลอดนะครับ