ข้อตกลงฉบับใหม่

"ถ้ารักษาความสะอาดไม่เป็น ก็กลับไปนอนห้องตัวเองซะครับคุณศิลา" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องรับแขก บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ ศิลายังคงค้างท่าทางที่จะหันไปเอาเรื่องคนที่บังaอาจยื่นมือมาแตะต้องไหล่เขาในจังหวะสำคัญ แต่พอสบเข้ากับดวงตากลมโตที่มองกลับมาด้วยความไม่สะทกสะท้านแถมยังเชิดใส่ ร่างสูงก็ชะงักกึก ความกรุ่นโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่บอกไม่ถูก เจ้าของมือที่กล้าขัดจังหวะมารวิชัยไม่ใช่ใครอื่น... ไตรภพ หรือไอ้เด็กดื้อที่ชอบต่อปากต่อคำกับเขาทุกวี่ทุกวันนั่นเอง ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ค้างเติ่งในอก ดวงตาคมดุหรี่ลงมองเด็กหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาท ชุดนอนลายทางสีฟ้าอ่อนไม่ได้ทำให้เจ้าตัวดูน่ารักน่าเอ็นดูเลยในสายตาเขาเวลานี้ มันกลับยิ่งขัดตาขัดใจเพราะไอ้ท่าทางอวดดีนั่นต่างหาก "นายกล้ามากนะธีร์ที่กล้าขัดจังหวะฉัน" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ ศิลาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างบางที่สูงน้อยกว่าเขาไม่กี่เซนติเมตรอย่างคุกคาม "รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" ธีร์ไหวไหล่เล็กน้อย ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อยแถมยังเงยหน้าสบตาตรงๆ แบบไม่เกรงกลัว "รู้สิครับ... ผมกำลังช่วยชีวิตคุณต่างหาก หน้าตาคุณตอนนี้เหมือนพวกหิวโซที่ไม่ได้กินข้าวมาสามชาติ ควรรู้จักยับยั้งชั่งใจแล้วไปนอนพักซะบ้างนะครับ ดีลของเราไม่ได้รวมถึงการให้คุณมาทำรุ่มร่ามกับผมเกินความจำเป็น" "เกินความจำเป็น?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบเนียนใสที่รั้นจนน่าหมั่นเขี้ยว "เราเซ็นสัญญากันแล้ว ธีร์ ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างตามข้อตกลง" "สัญญาฉบับเก่าระบุไว้ชัดเจนว่าผมต้องดูแลคุณในฐานะ... เอ่อ ลูกจ้างกึ่งผู้ช่วยส่วนตัว ไม่ใช่คู่ขาบนเตียงนะครับคุณชาย" ธีร์สวนกลับทันควัน เสียงใสแจ๋วแต่เชือดเฉือนทำเอาคนฟังถึงกับมุมกระตุก ศิลาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดกำลังจะหมดลง มือหนายื่นออกไปคว้าข้อแขนเรียวรั้งเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว จนธีร์อุทานออกมาด้วยความตกใจ แผ่นอกบางชนเข้ากับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง ความร้อนจากร่างกายที่แนบชิดกันทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา "ปล่อยนะ! คุณศิลา บ้าอำนาจชะมัด" ธีร์ดิ้นขลุกขลัก พยายามดันอกแกร่งออกแต่ทว่าแรงของเขาเหมือนเอาไข่ไปกระทบหิน ศิลารวบเอวบางไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เงยหน้าสรับตา "ปากดีนักนะ..." ศิลาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนคนถูกแกล้งขนลุกซู่ "อยากรู้ไหมล่ะว่าถ้าฉันทำมากกว่าจับมือ นายจะยังมีปากมาเถียงฉันได้อีกหรือเปล่า" หัวใจของธีร์เต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะกลัว... แต่เป็นเพราะสัมผัสวาบหวามและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวอีกฝ่ายต่างหากที่มันปั่นป่วนระบบประสาทเขาจนหมดสิ้น สติสัมปชัญญะที่เคยมีเริ่มกระเจิดกระเจิง แต่ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้ริมฝีปากบาวยังคงต้องทำเป็นแข็งข้อ "ถ้าคุณกล้าทำ... ผมจะลาออกแล้วฟ้องร้องข้อหาล่วงละเมิดให้หมดตัวเลยคอยดู!" ศิลาชะงัก ดวงตาคมมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววท้าทายแต่ก็แฝงความหวั่นไหวไว้อย่างปิดไม่มิด แทนที่จะโกรธ ร่างสูงกลับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างนึกขัน เด็กนี่มันดื้อตาใสจริงๆ ขู่เขาด้วยการลาออกตลอดเวลา คิดว่าเขาจะกลัวหรือไง "คิดว่าฉันจะยอมให้นายลาออกง่ายๆ งั้นเหรอ" ศิลาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนกะทันหันนี้ทำเอาธีร์สะดุ้งสุดตัว สมองขาวโพลนไปหมด "ไม่มีทางหรอก ธีร์" "คุณ..." "ฉันเบื่อสัญญาบ้าๆ นั่นเต็มทีแล้ว..." ศิลาพูดเสียงพร่า แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว ความขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความปรารถนาบางอย่างที่ชัดเจนจนคนถูกมองต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ยกเลิกสัญญาฉบับเก่าซะ" ธีร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง "หมายความว่ายังไง?" "เรามาทำข้อตกลงฉบับใหม่กัน..." ศิลาขยับตัวเข้ามาใกล้50 อีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นรดรินอยู่บนพวงแก้มแดงระเรื่อ "เปลี่ยนจากลูกจ้าง... มาเป็นแฟนฉันแทน" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ธีร์อ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา แฟน? เมื่อกี้อีตาคุณชายปากร้ายนี่เพิ่งขอเขาเป็นแฟนอย่างนั้นเหรอ? มันกะทันหันเกินไปจนตั้งรับไม่ทัน หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งทวีความเร็วขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว "คุณ... คุณเมาหรือเปล่าเนี่ย?" ธีร์เสียงสั่นเล็กน้อย พยายามเบือนหน้าหนีสายตาเร่าร้อนที่จ้องมองมาเหมือนจะกลืนกิน "ฉันมีสติครบถ้วนดีที่สุดในรอบปี" ศิลาตอบเสียงหนักแน่น มือหนาเปลี่ยนมาประคองใบหน้าร้อนผ่าวของคนตรงหน้าให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "ไม่ได้ล้อเล่น และไม่ได้สั่ง... แต่กำลังขอร้องในแบบของฉัน" น้ำเสียงจริงจังและแววตาที่อ่อนลงจนแทบไม่เหลือคราบความหยิ่งผยอง ทำให้ธีร์พูดไม่ออก คำปฏิเสธที่เตรียมไว้เป็นกระบุงถูกกลืนหายลงคอไปหมดสิ้น เคมีฟุ้งกระจายระหว่างคนทั้งคู่ถักทอความเงียบให้เต็มไปด้วยความหวานปนความอึดอัดประหลาด "ผม... ผมต้องคิดดูก่อน..." ธีร์พยายามหาทางหนีทีไล่ หัวใจดวงน้อยแกว่งไกวอย่างรุนแรง "ฉันให้นายเวลาคิดถึงแค่..." ศิลาโน้มใบหน้าลงไปชิดริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง แววตาสروยร้าวแกมเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นวูบหนึ่ง "สามวินาที" "เฮ้! สามวินร... อื้อ!" คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อศิลาฉวยโอกาสประทับริมฝีปากลงมาปิดกั้นคำปฏิเสธทั้งหมด สัมผัสแรกนุ่มนวลแต่หนักแน่นและดึงดูดใจจนธีร์สมองเบลอ มือบางที่เคยดันอกแกร่งเปลี่ยนเป็นกำเสื้ออีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วร่าง ศิลากดจูบเน้นย้ำความเอาแต่ใจอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะผละออกมาช้าๆ อย่างเสียดาย ร่างสูงยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เมื่อเห็นคนปากเก่งตอนนี้หน้าแดงก่ำ หายใจหอบถี่ และยืนนิ่งค้างไปเรียบร้อยแล้ว "หมดเวลาคิดแล้วครับแฟนเด็ก..." ศิลาเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ ยังไม่ทันที่ธีร์จะได้ตั้งสติอ้าปากด่ากลับ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วขัดจังหวะบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวในห้องรับแขกเสียก่อน ตามด้วยเสียงโวยวายคุ้นเคยที่ดังทะลุเข้ามา "ไอ้ศิลา! แกอยู่ข้างในใช่ไหม เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย ไอ้เพื่อนเวร!" ศิลาหน้าตึงขึ้นมาทันที ดวงตาคมดุฉายแววหงุดหงิดสุดขีดเมื่อเหยื่อตัวแสบกำลังจะหลุดมือไปต่อหน้าต่อตา เขากัดฟันกรอดหันไปมองบานประตูที่สั่นไหวจากการทุบ "ชิบหาย..." ศิลาพึมพำเบาๆ อย่างหัวเสีย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ