ความรู้สึกที่มากกว่ารูมเมต

“เอาปากดีไปใช้กับคนอื่นเถอะครับ แต่ถ้าจะเอาไว้ปรนเปรอคนฝั่งพี่... สงสัยศิลาคงต้องเป็นคนจัดการเองแล้วล่ะ” เสียงทุ้มต่ำของศิลากดลงต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ เขาขยับตัวก้าวผ่านร่างของธีร์ไปประจันหน้ากับ ‘พี่สาว’ ผู้มาเยือนอย่างไม่ได้รับเชิญ ท่าทางของเขาไม่ได้ดูโกรธเกรี้ยว แต่มันน่ากลัวกว่านั้น—มันคือนิ่งสงบที่พร้อมจะปะทุเหมือนภูเขาไฟใต้ทะเล ธีร์ยืนอยู่ด้านหลัง แผ่นหลังบางที่เคยตั้งตรงอย่างทระนงเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อคำขู่ของผู้หญิงคนนั้น แต่เพราะคำพูดของศิลาที่ทิ้งท้ายเอาไว้เมื่อครู่ มันทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลยศิลา เด็กนี่มันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่เธอกลัวคนอื่นจะแย่งไป” พี่สาวของเขายังคงแสยะยิ้ม มองธีร์ด้วยสายตาเหยียดหยาม “ถามมันดูสิ ว่าที่เข้ามาอยู่ใกล้เธอเนี่ย... ได้เงินไปแล้วเท่าไหร่” “ออกไป” ศิลาเอ่ยเพียงสองคำ สั้น กระชับ แต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งการจนผู้มาเยือนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะแล้วเดินสะบัดหน้าจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นอยู่ในห้องโถงกว้าง ธีร์ถอนหายใจยาว พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเดินผ่านศิลาจะกลับขึ้นไปบนห้อง แต่มือแกร่งกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นจนธีร์ต้องหยุดกะทันหัน “ปล่อยครับ ผมจะไปพัก” ธีร์เอ่ยโดยไม่ยอมหันไปมอง “โกหกเก่งขึ้นนี่” ศิลาหมุนตัวอีกฝ่ายให้กลับมาเผชิญหน้า “เมื่อกี้ตอนที่พี่ฉันพูดแบบนั้น นายไม่ปฏิเสธสักคำ... หรือว่าที่เงียบ เพราะกำลังคิดอยู่ว่าถ้าขายความลับให้พี่ฉัน นายจะได้ค่าตอบแทนมากกว่าที่ฉันให้?” ธีร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวสวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “คุณจะดูถูกกันไปถึงไหนศิลา! ถ้าผมจะขายความลับ ผมทำไปนานแล้ว ไม่ต้องรอให้คุณมาจับได้หรอก และที่ผมเงียบ... เพราะผมไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนบ้าอำนาจอย่างคุณ!” “ปากเก่ง” ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบไม่มีอากาศแทรก “แต่ทำไมตัวนายถึงสั่นขนาดนี้ล่ะ หืม?” มือหนาเลื่อนมาวางบนเอวสอบ ลากไล้สัมผัสผ่านเนื้อผ้าจนธีร์รู้สึกถึงไอความร้อนจากปลายนิ้ว ธีร์พยายามขัดขืนแต่กลับถูกอีกฝ่ายดันจนหลังชนเข้ากับผนังห้อง ศิลาใช้แขนข้างหนึ่งยันผนังล้อมกรอบเขาไว้ กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายตรงหน้าฉุนกึกอยู่ในโพรงจมูก แต่มันกลับทำให้สติของธีร์กระเจิดกระเจิง “คุณมัน... นิสัยแย่” เสียงของธีร์เริ่มขาดห้วง เมื่อใบหน้าของศิลาขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจรินรดริมฝีปาก “รู้แล้วว่านิสัยแย่ แล้วทำไมยังไม่หนีไปไหนสักทีล่ะ” ศิลาถาม เสียงของเขาอ่อนลงแต่ยังคงความดุดัน “หรือว่าลึกๆ แล้ว... นายก็ติดใจการเป็น ‘ของเล่น’ ที่ฉันหวงนักหวงหนาคนนี้?” ธีร์เม้มปากแน่น หัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองศึกบอกเขาว่าเขาไม่ได้โกรธอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดที่เขาปฏิเสธไม่ได้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของรูมเมต แต่มันคือความรู้สึกที่ลึกซึ้งและซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายด้วยคำพูดง่ายๆ “ถ้าผมจะบอกว่า... ผมไม่ได้อยากเป็นแค่ของเล่นล่ะ” ธีร์ตัดสินใจพูดออกมา เสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง ศิลาชะงัก แววตาคมกริบที่เคยดุดันสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เลื่อนมือมาเชยคางอีกฝ่ายให้เงยขึ้น ความใกล้ชิดครั้งนี้ไม่มีความโกรธแค้นเจือปน มีเพียงความปรารถนาที่ชัดเจนจนปิดไม่มิด “อย่าพูดแบบนี้ถ้าไม่ได้หมายความตามนั้น ธีร์...” ศิลากระซิบ “เพราะถ้าฉันเผลอเชื่อขึ้นมา... ฉันไม่มีวันปล่อยนายไปไหนอีกแน่นอน” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นของเครื่องปรับอากาศดูจะไม่มีผลต่ออุณหภูมิในกายของคนทั้งคู่ สายตาของศิลาไล่ลงมามองที่ริมฝีปากของธีร์ด้วยความหิวกระหาย ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะสัมผัสกัน ในวินาทีที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นจากหน้าประตู ตามด้วยการพังประตูเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ “ศิลา! ฉันได้ข่าวว่าเธอพาตัวอันตรายเข้ามาในบ้าน... อุ๊ย! ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรที่สำคัญเกินไปเสียแล้วนะเนี่ย” ศิลาผละออกจากธีร์อย่างรวดเร็ว ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อเขาหันไปมองผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตู หัวใจของธีร์กลับหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่พี่สาวของศิลาอย่างที่คิด... แต่เป็นคนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เจอที่นี่ในเวลานี้ “พ่อ?” ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าบรรยากาศในห้องกลับกดดันจนแทบหายใจไม่ออก หวังว่าตอนที่ 26 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่ไม่มากก็น้อยนะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ ฟีนิกซ์สีทอง