อย่าให้ผมต้องร้าย

“เกมนี้มันสกปรกเกินกว่าที่ฉันคิดไว้...” ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างขมับของคนในอ้อมแขน “คืนนี้... นายห้ามกลับห้องพักตัวเองเด็ดขาด ต้องไปอยู่กับฉัน!” เสียงปิดประตูห้องแต่งตัวของกองถ่ายละครเวทีปิดสนิทลงพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่อบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ ธีร์ขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับตู้ล็อกเกอร์เหล็กเสียงดังโปร่ง แต่ร่างสูงใหญ่ของศิลากลับก้าวตามเข้ามาปิดกั้นทุกเส้นทางหนี ดวงตาคมกริบของทายาทตระกูลดังมองสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังเชิดขึ้นอย่างดื้อรั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนระคนกัน ทั้งโกรธที่อีกฝ่ายไม่ยอมระวังตัว และห่วงจนแทบคลั่งเมื่อรู้ว่ามีใครบางคนกำลังเล่นสกปรกเพื่อเขี่ยธีร์ให้ออกไปจากโปรเจกต์นี้ “ปล่อยผมนะคุณศิลา ห้องพักผม ผมมีสิทธิ—” “สิทธิอะไร? สิทธิที่จะปล่อยให้ไอ้พวกหิวแสงมันวางยาในน้ำดื่มเนี่ยนะ?” ศิลาสวนกลับเสียงกร้าว สันกระตุกนูนขึ้นด้วยความโมโห มือหนาคว้าข้อมือบางไว้ไม่ให้ขยับหนี “ถ้านายยังดื้อด้านคิดจะกลับไปนอนห้องพักโทรมๆ นั่นอีกคืนนี้... ฉันนี่แหละจะอุ้มพาดบ่าแล้วลากขึ้นรถเอง ไม่เชื่อก็ลองดู!” ธีร์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะรู้ดีว่าสิ่งที่ศิลาพูดมีเหตุผล และเหตุการณ์เกือบโดนวางยาในห้องแต่งตัวเมื่อครู่มันเฉียดฉิวแค่ไหน แต่ศักดิ์ศรีและทิฐitที่ค้ำคออยู่ก็ทำให้ไม่อยากก้มหัวให้อีกฝ่ายง่ายๆ “ผมไม่ใช่เด็กๆ นะครับคุณศิลา ทำไมผมต้องไปอยู่ห้องเดียวกับคุณด้วย เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” ธีร์ย้อนเสียงแข็ง พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของคนตัวโตกว่ากลับเหมือนคีมเหล็กที่ไม่มีทีท่าว่าจะหลุด “อยากเป็นเหรอ?” ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ระยะห่างระหว่างจมูกแทบจะแตะกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มใส “ถ้าอยากเป็น... ฉันก็จัดให้ได้ทันที ไม่ต้องรอให้ขอหรอก” “คุณศิลา! ทะลึ่งใหญ่แล้วนะ” ธีร์หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายที่ถูกรุกฆาตอย่างไม่ทันตั้งตัว มือข้างที่ว่างจึงยกขึ้นผลักอกกว้างของอีกฝ่ายเต็มแรง แต่ศิลากลับไม่สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด ซ้ำยังฉวยโอกาสรวบมือทั้งสองข้างของร่างบางขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็โอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวศิลาทำเอาสติของธีร์กระเจิดกระเจิง หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะธีร์” น้ำเสียงของศิลาเปลี่ยนเป็นจริงจัง ดวงตาคมเข้มทอดมองลงมาด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยอกล้อ “นายไม่รู้หรอกว่าวันนี้ฉันเกือบหัวใจวายตายตอนที่เห็นนายเกือบดื่มน้ำแก้วนั้นเข้าไป... ใครมันกล้าเล่นสกปรกกับคนของฉัน มันต้องชดใช้” คำว่า ‘คนของฉัน’ กระแทกเข้ากลางใจธีร์อย่างจัง จนความโกรธและทิฐิที่มีก่อนหน้านี้มลายหายไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับแววตาจริงจังที่ซ่อนความห่วงใยเอาไว้ไม่มิด “ทำไม... ถึงต้องทำขนาดนี้ล่ะครับ” ธีร์ถามเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวในน้ำเสียงลดลงไปครึ่งหนึ่ง “ผมก็แค่เด็กฝึกงานในกองถ่าย...” “เพราะนายไม่ใช่แค่เด็กฝึกงานไง” ศิลาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้คนฟังหยุดหายใจ “จำใส่สมองไว้เลยนะธีร์... ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้องนายทั้งนั้น แม้แต่ปลายเล็บก็ไม่ได้” บรรยากาศในห้องแต่งตัวเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ประสานกัน ชel ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความตึงเครียดของปัญหาภายนอก แต่ในพื้นที่แคบๆ นี้ กลับมีเพียงแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้คนทั้งสองเข้าหากันทีละน้อย ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนดราม่าอย่างไม่รู้เวลาก่ำเวลา ทำให้ศิลาต้องสบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะยอมปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ แต่ยังคงยืนบังร่างของธีร์ไว้ไม่ให้ขยับไปไหน “คุณศิลาครับ ทางผู้จัดแจ้งว่าเช็คกล้องวงจรปิดรอบๆ ห้องแต่งตัวเจอตัวคนร้ายแล้วครับ!” เสียงของเลขาหนุ่มหน้าห้องดังทะลุประตูเข้ามา ศิลาหันไปมองประตูก่อนจะก้มลงมองหน้าคนในอ้อมแขนอีกครั้ง แววตาคมกริบฉายประกายความดุดันขึ้นมาทันทีราวกับพญาอินทรีย์ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ “ดี... ไปจัดการให้มันรู้ซึ้ง ว่าการมาเล่นกับคนของศิลา พัชรเดชาชากุล มันต้องพบกับจุดจบแบบไหน” ศิลาสั่งเสียงเฉียบขาด ก่อนจะหันมามองธีร์แล้วยื่นมือหนาออกไปตรงหน้า “ส่วนนาย... จับมือฉันไว้ แล้วเดินออกไปพร้อมกันในฐานะ ‘คนของฉัน’ ...อย่าดื้ออีก ไม่งั้นคืนนี้ฉันปล้ำจริงแน่” ธีร์มองมือใหญ่ที่ยื่นมาตรงหน้าสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก แม้จะหมั่นไส้ท่าทางเผด็จการนั้นแค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ กำลังทำให้เขารู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก นิ้วเรียวยื่นออกไปวางทาบบนฝ่ามืออุ่นของศิลาอย่างจำยอม ทว่าก่อนที่ศจะกระชับมือคู่นั้นแน่นและออกเดิน ประตูห้องแต่งตัวที่ถูกล็อกไว้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท! แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในยามวิกาล—พี่สาวต่างแม่ของศิลา ผู้มีศักดิ์เป็นรองประธานบริษัทคู่แข่งที่กำลังฮุบโปรเจกต์นี้ ยืนยิ้มเย็นชาอยู่ที่หน้าประตู พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของศิลาเย็นเฉียบลงทันที “อุ๊ย... เข้ามาขัดจังหวะความรักหวานชื่นหรือเปล่าคะคุณน้องชาย... แต่ดูเหมือนว่า ‘ของเล่น’ ชิ้นใหม่ของคุณ จะไม่ได้มีแค่ความสวยอย่างเดียวนะคะ... รู้ไหมว่าเด็กคนนี้ กำลังจะเซ็นสัญญาขายความลับโปรเจกต์ให้ฝั่งฉันอยู่แล้วเชียว!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ ฟีนิกซ์สีทองสัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดและฟินยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ!