อย่าหวงให้มาก

เสียงกริ่งเตือนภัยจากระบบฉุกเฉินดังแทรกความตึงเครียดในห้องนอนกว้างราวกับเสียงสัญญาณชีพของคนใกล้ตาย แสงไฟสีส้มสลัวจากการสำรองไฟสาดส่องลงบนพื้นห้อง เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ "คุณศิลา... เกิดอะไรขึ้นทำไมระบบถึง..." เสียงหวานใสที่เจือความร้อนรนดังขึ้นทันที พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'พิมพ์ชนก' เลขาส่วนตัวที่หอบแฟ้มเอกสารหนาเตอะเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่ทว่า... เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองสภาพภายในห้อง ท่าทีของเธอก็ชะงักงันไปในทันที ภาพที่พิมพ์ชนกเห็นคือศิลายืนจังก้าอยู่ข้างเตียงด้วยสภาพเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่เล็กน้อย ใบหน้าคมคายบึ้งตึงด้วยความหงุดหงิดระคนกรุ่นโกรธ ขณะที่บนเตียงนอนหนานุ่ม... ธีร์กำลังนอนเอกเขนกเท้าคางมองเหตุการณ์ด้วยรอยยิ้มพราวระยับ ชนิดที่เรียกว่าลอยหน้าลอยตาที่สุดเท่าที่จะทำได้ บรรยากาศในห้องอึมครึมจนแทบจะใช้มีดตัดได้ "เอ่อ... ดิฉัน... ขอตัวก่อนดีกว่าค่ะ..." พิมพ์ชนกหน้าถอดสี รีบหันหลังกลับแทบไม่ทันเมื่อรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ของเจ้านายหนุ่ม "หยุดอยู่ตรงนั้น พิมพ์ชนก" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวลอดไรฟัน ดวงตาคมกราบกวาดมองเลขาฯ ด้วยแววตาดุดันจนอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องส่วนตัวของฉันตอนดึกดื่นแบบนี้" "ก็... ก็ระบบแจ้งเตือนความปลอดภัยขัดข้องค่ะ ดิฉันนึกว่าเกิดเหตุร้าย..." พิมพ์ชนกละล่ำละลักตอบ สายตาหลบวบไม่กล้าสบตาผู้เป็นนาย "เรื่องแค่นี้จัดการเองไม่ได้หรือไง ออกไป!" "ค่ะ! ขอโทษค่ะท่านประธาน!" ประตูกระจกอัตโนมัติปิดสนิทลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมห้องชุดหรูหราแห่งนี้อีกหน ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านอยู่ในอก เขากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา ก่อนจะหันกลับมามองตัวปัญหาบนเตียงที่ตอนนี้ยันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง กอดอกมองเขาด้วยสายตากรุ้มกริมที่ชวนให้หมั่นไส้เสียเหลือเกิน "ไล่คนอื่นไปซะไกลเชียวนะครับคุณชายศิลา กลัวเลขาฯ จะเข้าใจผิดคิดว่าเรากำลังทำอะไรมิ 18+ กันอยู่หรือไง" ธีร์เอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้ปั่นประสาทคนตรงหน้า ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดขอบเตียง มือหนาทั้งสองข้างท้าวลงกับฟูกนุ่ม กักตัวคนปากเก่งให้อยู่ใต้ร่มเงาของเขาโดยอัตโนมัติ ใบหน้าคมคายโน้มลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "คิดว่าฉันกลัวคนอื่นเข้าใจผิดหรือไง" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าดวงตาดุดันกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "แต่ที่ฉันไล่เธอออกไป... เพราะฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นเวลาที่ฉันกำลังจะจัดการกับคนปากดีต่างหาก" ธีร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อความใกล้ชิดนี้มันรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวมากเกินไป หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่ด้วยศักดิ์ศรีค้ำคอ มีหรือที่คนอย่างธีร์จะยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายเห็น รอยยิ้มท้าทายจึงถูกจุดขึ้นที่มุมปากทันที "จัดการเหรอครับ? จะทำอะไรผมล่ะ ฟ้องร้องข้อหาบุกรุก หรือจะใช้เงินฟาดหัวผมอีกรอบดีล่ะครับท่านประธาน" ธีร์เชิดหน้าขึ้นท้าทาย ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่น้อย แม้แผ่นหลังจะชนกับหัวเตียงจนแทบไม่มีทางหนี "แต่บอกไว้ก่อนนะว่าคนอย่างธีร์... ไม่ได้ซื้อได้ด้วยเงินในกระเป๋าของคุณหรอกนะ" "ปากเก่งนักนะ" ศิลาขบกรามแน่น ความหงุดหงิดผสมผสานกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนอยู่ในอก มือหนายื่นออกไปหมายจะบีบปลายคางมนให้หลาบจำ แต่พอปลายนิ้วสัมผัสกับผิวเนียนนุ่ม แรงที่ตั้งใจไว้กลับคลายลงราวกับเวทมนตร์ ศิลาทำได้เพียงใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนอย่างเผลอไผล "ปล่อยนะครับ..." ธีร์พึมพำเสียงเบา ความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนจากมือของอีกฝ่ายส่งผ่านความรู้สึกแปลกประหลาดเข้ามาในAร่างกาย "อย่ามาแตะต้องตัวผมนะ" "ทำไม หวงเนื้อหวงตัวนักหรือไง" ศิลาแค่นเสียงถาม แต่สายตากลับทอดมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ อย่างเผลอตัว "ทีกับคนอื่นล่ะอัธยาศัยดีนัก ทีกับฉันทำไมต้องทำตัวเป็นศัตรูตลอดเวลา" "ก็คุณมันน่าโมโหนี่ครับ! ทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ทั้งที่เราเป็นแค่... คนที่ทำสัญญาบ้าๆ กันเท่านั้นแหละ" คำว่า 'แค่คนทำสัญญา' กระตุกต่อมความหึงหวงที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งของศิลาให้ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ดวงตาดุดันวับวาวขึ้นมาทันที "สัญญาบ้าๆ งั้นเหรอ!" ศิลาตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด ก่อนจะกระชากร่างบางให้เข้ามาประชิดตัวจนอกชนอก "จำใส่สมองของเธอไว้ให้ดีนะธีร์ ว่าในเมื่อเธอเซ็นสัญญาฉบับนั้นแล้ว เธอก็เป็นของฉัน... ทั้งตัวและหัวใจ ห้ามไปยิ้มให้ใคร ห้ามไปทำหน้าตาแบบนี้ใส่ไอ้หน้าไหนทั้งสิ้น!" "นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง! ผมไม่ใช่สมบัติของคุณนะ!" ธีร์ดิ้นขัดขืนสุดแรง พยายามผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงเด็กหนุ่มอย่างเขาจะสู้แรงของนักธุรกิจหนุ่มผู้รักการออกกำลังกายได้ ศิลาล็อกตัวเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "ใช่! เธอเป็นของฉัน และฉันก็หวงมากด้วย!" ศิลาประกาศกร้าวด้วยความโมโหปนคลั่งรัก สายตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประกายไฟแห่งความเร่าร้อนปะทุขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องนอนกว้าง หัวใจของธีร์เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความรู้สึกวาบหวามที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว คำว่า 'หวง' ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายปากร้ายคนนี้ มันทรงพลังเสียจนเขาแทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง ใบหน้าของศิลาค่อยๆ โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดกันและกัน ธีร์หลับตาลงโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล รอคอยสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น... ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรนั้นเอง *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของศิลาที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็แผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนจนย่อยยับในพริบตา! ศิลาชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความหัวเสียสุดขีด สบถคำหยาบออกมาเบาๆ อย่างขัดใจที่มารผจญดันโผล่มาถูกจังหวะเสียจริง เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบ ปรากฏชื่อของ 'คุณหญิงแม่' โทรเข้ามากลางดึก ธีร์ลืมตาขึ้นมาทันที เม้มปากกลั้นยิ้มด้วยความโล่งอกระคนขบขันที่รอดพ้นจากสถานการณ์ชวนใจเต้นนั้นมาได้อย่างหวุดหวิด ดวงพราวระยับมองหน้าพระเอกปากร้ายที่กำลังทำหน้าเหมือนกลืนยาขม ศิถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น "มีอะไรครับแม่ ดึกดื่นค่อนคืนแล้วทำไมยังไม่นอน!" "ตาศิลา! แกอยู่ที่ไหน ทำไมยังไม่กลับบ้าน ลูกเพื่อนแม่เขามาคอยที่บ้านตั้งนานแล้วนะ รีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลย!" เสียงปลายสายตวาดกลับมาลั่นบ้าน ทำเอาศิลาถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ยิ่งกว่าเดิม ศิลาหันขวับกลับมามองหน้าธีร์ที่กำลังส่งยิ้มหวานหยดให้อย่างกวนประสาท ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับราวกับจะเยาะเย้ย และก่อนที่ศิลาจะทันได้อ้าปากปฏิเสธคำสั่งของมารดา ธีร์ก็เอ่ยกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ที่ได้ยินกันแค่สองคน "อ้าว... ลูกเพื่อนแม่มารอเหรอครับท่านประธาน... อย่ามัวแต่มาหวงผมแถวนี้เลย รีบกลับไปหาว่าที่คู่หมั้นของคุณเถอะครับ เดี๋ยวเขาจะรอนานนะ" ฟีนิกซ์สีทองขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ