ฝนตกกับคนใจร้าย

เสียงฟ้าคำรณดังสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังจะฉีกขาดออกเป็น สายฝนกระหน่ำเทกระหน่ำลงมาใส่กระจกห้องพักสุดหรูราวกับจะระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่มีในโลกใบนี้ แต่อุณหภูมิภายนอกที่ดิ่งฮวบลงจนหนาวเหน็บก็ยังไม่เท่าความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่ภายในห้องสูทเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด "เชิญคุณชายเลือกมุมนอนตามสบายเลยครับ หรือถ้าเกรงใจเตียงนุ่มๆ จะสึกหรอ โซฟาตัวยาวด้านนอกก็ดูน่านอนไม่แพ้กันนะ" ธีร์เอ่ยกลั้วหัวเราะ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแพรรพราว แม้ร่างโปร่งจะเปียกชุ่มไปด้วยละอองฝนจนเสื้อเชิ้ตสีขาวบางแนบไปกับแผ่นอก แต่วาจาและท่าทางกลับไม่มีความเกรงกลัวเจ้าของห้องเลยสักนิด ศิลาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงคมกริบดุจพญาอินทรีมองร่างบางที่กำลังลอยชายเดินสำรวจห้องนอนราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดด้วยฝีเท้าเงียบเชียบก่อนจะเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะธีร์... อย่าลืมว่านี่มันห้องผม และคุณคือคนที่ 'ขอ' หลบฝนเข้ามา" "โอ๊ะ! ใช้คำว่าขออาจจะไม่ถูกนะครับ ต้องบอกว่าผม 'รับคำเชิญ' ของคุณชายต่างหากล่ะครับ ถึงแม้คำเชิญนั้นจะมาจากการลากผมขึ้นลิฟต์มาแบบไม่ทันตั้งตัวก็เถอะ" ธีร์ลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับสาวเท้าถอยหลังเมื่อถูกร่างสูงกดดันเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบเตียงนอนขนาดคิงไซส์ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ความกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธ กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้ศิลารู้สึกราวกับสติสัมปชัญญะที่เคยควบคุมได้เป็นอย่างดีกำลังจะหลุดลอย "ถ้าไม่อยากให้ผมทำอะไรมากกว่าการต่อปากต่อคำ... แนะนำให้หุบปากแล้วไปอาบน้ำซะ" ศิลาเอ่ยเสียงพร่าต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้ม ธีร์ชะงักไปนิด หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ศักดิ์ศรีที่มีมันค้ำคออยู่ มีหรือที่คนอย่างธีร์จะยอมก้มหัวให้ง่ายๆ "หูย... กลัวจังเลยครับ" ธีร์แกล้งทำเป็นตัวสั่นเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ "แต่เกรงว่าผมไม่มีชุดเปลี่ยนนี่สิครับ หรือว่าคุณชายจะใจดีแบ่งเสื้อผ้าให้ผมใส่... หรือจะให้ผมถอดชุดเปียกๆ นี่ออกแล้วนอนตัวเปล่าบนเตียงนี้ดีล่ะครับ?" คำพูดท้าทายนั้นทำเอาศิลาถึงกับนิ่งค้าง แววตาของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลไหววับอย่างอันตราย มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของอีกฝ่ายไว้ทันทีก่อนที่เจ้าตัวจะทันได้ขยับหนี แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่มันเด็ดขาดและตรึงรั้งให้อยู่กับที่ "อย่าท้าทายความอดทนของผม ธีร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธเจือความปรารถนาที่เจ้าตัวพยายามกดขี่เอาไว้อย่างยากลำบาก "คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนใจดี... และผมไม่ใช่พระเอกในนิยายที่จะมานั่งใจเย็นกับคนดื้อๆ อย่างคุณ" "งั้นเหรอครับ..." ธีร์กระซิบตอบ เสียงแผ่วเบาแต่ดื้อรั้นไม่เปลี่ยน ดวงตากลมโตฉายประกายท้าทายระยิบระยับ "งั้นลองพิสูจน์ให้ผมดูหน่อยสิครับ ว่าคนใจร้ายอย่างคุณจะทำอะไรผมได้บ้าง..." เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นก้องกังวานพร้อมกับไฟในห้องที่ดับวูบลงในพริบตา ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณทันที มีเพียงแสงสว่างวาบจากสายฟ้าภายนอกที่สาดส่องเข้ามาผ่านกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นใบหน้าของคนทั้งคู่ที่อยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนผสานกลิ่นอายความตึงเครียดอบอวลอยู่ในความมืด ศิลายังคงตรึงข้อมือของธีร์ไว้แน่น ร่างกายของเขาทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวโครมครามไม่เป็นจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงันและเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดด้านนอก ความรู้สึกบางอย่างที่ทั้งอันตรายและหอมหวานกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในใจของคนทั้งคู่ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะลبเส้นกั้นระหว่างความเกลียดชังและความเสน่หา เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนลอดเข้ามาจากด้านนอก "คุณศิลาครับ! แย่แล้วครับ ระบบไฟสำรองห้องคอนโทรลมีปัญหา... เอ๊ะ หรือว่าข้างในมีแขกอยู่ด้วยเหรอครับ?" ศิลาผุดลุกขึ้นจากเตียงอย่างหัวเสีย สบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ ขณะที่ธีร์แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏขึ้นในความมืด... และก่อนที่ศิลาจะหันกลับมาจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้า เสียงปลดล็อกประตูอัตโนมัติจากระบบฉุกเฉินก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ