รูมเมตคนโปรดของคุณชาย

เสียงหัวerหึในลำคอของธีร์ดังขึ้นราวกับตั้งใจจะกวนประสาทคนฟังให้ประสาทกิน รอยยิ้มพราวระยับที่ประดับอยู่บนเรียวปากอิ่มนั้นช่างขัดหูขัดตาศิลาเสียเหลือเกิน ในขณะที่เจ้าของห้องหรูใจกลางเมืองกลับยืนหน้าตึง ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปมอยู่แล้ว "มองหน้าผมแบบนี้ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ คุณชายศิลา" ธีร์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน กึ่งลากเสียงยาวอย่างจงใจ "หรือว่า... ไม่เคยมีใครมาหาผมที่ห้องนี้เลย คุณเลยทำตัวไม่ถูก" ศิลาแค่นเสียง "ชิ" ออกมาคำหนึ่งอย่างไม่คิดจะปิดบังความหงุดหงิด ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งบางของคนที่ยืนพิงกรอบประตูห้องนอนอย่างถือดี ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสำรวจ 'แขกยามวิกาล' ที่ยืนอยู่ข้างกายธีร์อย่างวิเคราะห์และจับผิด ไอ้เด็กหน้าอ่อนที่สูงไล่เลี่ยกัน สวมฮู้ดสีดำสนิทและสะพายเป้ใบโต ท่าทางกระมิดกระเมกระเมอยfยulเกรงใจ แต่กลับส่งยิ้มแห้งๆ มาให้เขาอย่างเป็นมิตร... มิตรที่ศิลาเห็นแล้วอยากจะซัดให้คว่ำสักทีข้อหาบุกรุกพื้นที่ส่วนตัว "นี่ใคร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามห้วนสั้น ไร้ซึ่งความเยื้อใย รังสีความอึดอัดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเจ้าพ่ออสังหาฯ จนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "อ้าว นี่ ‘กรณ์’ เพื่อนสนิทผมเองครับ พอดีมันเพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัดแล้วกระเป๋าเดินทางพัง จะมาขออาศัยซุกหัวนอนด้วยสักคืนสองคืน" ธีร์ตอบหน้าตาเฉย พร้อมกับเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ เป็นเชิงต้อนรับ "หวังว่าเจ้าของห้องตัวจริง... จะใจดีพอให้เพื่อนผมร่วมชายคาด้วยนะ" คำว่า 'ร่วมชายคา' กระแทกเข้าโสตประสาทของศิลาอย่างจัง ดวงตาคมดุหรี่แคบลงทันที หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นกระหน่ำด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับกับตัวเอง *เพื่อนสนิทงั้นเหรอ?* ศิลากัดกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขากวาดตามองไอ้เด็กชื่อกรณ์หัวจรดเท้าอีกรอบด้วยสายตาพิฆาต เพื่อนสนิทประสาอะไรถึงต้องมานอนห้องเดียวกัน แถมยังมองหน้ากันด้วยสายตาวิ๊บวับแปลกๆ (อันที่จริงกรณ์แค่กลัวสายตาศิลาจนหน้าซีด แต่ศิลาเลือกจะมองเป็นอย่างอื่น) "ห้องฉันไม่ใช่โรงแรมจัดหาที่พักฟรี และที่สำคัญ..." ศิลาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวธีร์ทีละก้าวอย่างคุกคาม แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้ธีร์เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "สัญญาเช่าระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามพาคนนอกเข้ามามั่วสุมในห้อง" "คนนอกที่ไหนครับ กรณ์เป็นเพื่อนผมนะ แล้วอีกอย่าง ผมก็จ่ายค่าเช่า... เอ้ย ค่าทำความสะอาดตามตกลงทุกบาททุกสตางค์" ธีร์สวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุๆ อย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวระทึกด้วยความใกล้ชิดที่จู่ๆ ก็พุ่งทะยานขึ้นมาจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางจากตัวศิลา "แต่อยู่ในเขตความรับผิดชอบของฉัน... และฉันไม่อนุญาต" ศิลาพูดเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนอย่างจงใจกลั่นแกล้ง "โดยเฉพาะไอ้เด็กหน้าจืดนี่..." กรณ์ที่ยืนเป็นอากาศธาตุอยู่ข้างๆ เริ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบระหว่างพญาราชสีห์กับแมวป่าจอมพยศ ที่พร้อมจะข่วนหน้ากันได้ทุกเมื่อ "เอ่อ... พี่ครับ ถ้ามันลำบากใจ เดี๋ยวผมไปหาโรงแรมแถวนี้พักก็ได้ครับ ไม่รบกวน..." กรณ์รีบยกมือขึ้นปรามและถอยหลังกรูด "ไม่ต้อง!" "ไม่ต้องไป!" เสียงประสานกันดังลั่นห้องระหว่างศิลาและธีร์ ทำให้ทั้งคู่ชะงักและหันมามองหน้ากันเองโดยมิได้นัดหมาย ธีร์ตวัดสายตาดุใส่ศิลาก่อนจะหันไปยิ้มแห้งให้เพื่อน "นายไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละกรณ์ เข้ามาข้างในก่อน... ส่วนคุณ..." ธีร์หันกลับมาประจันหน้ากับร่างสูงอีกครั้ง "ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว เชิญกลับห้องของคุณไปได้เลยครับ ดึกมากแล้ว เจ้าของห้องเขาจะพักผ่อน" "นี่ไล่ฉัน?" ศิลาเลิกคิ้วสูง น้ำเสียงฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน "นี่มันห้องฉันนะ!" "อ้าว ก็คุณบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าห้ามพาคนนอกเข้าห้อง งั้นผมก็ต้องรีบเคลียร์พื้นที่ต้อนรับแขกสิครับ จะได้สะดวก... ในการทำกิจกรรมหลายๆ อย่างร่วมกัน" ธีร์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ทำกิจกรรม' พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ชวนให้คนมองเลือดขึ้นหน้า ศิลากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหึงหวงที่ก่อตัวขึ้นในอกลามเลียไปทั่วร่างราวกับไฟลามทุ่ง เขาไม่อาจทนมองรอยยิ้มนั้น ไม่ว่ามันจะส่งให้ใครก็ตาม โดยเฉพาะไอ้เด็กหน้าจืดตัวก้างนี่! "ธีร์..." ศิลาเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า ล1งลึกและอันตรายจนคนฟังถึงกับขนลุกซู่ "อย่าลองดีกับฉันนะ" "ใครลองดีกันล่ะครับ ผมพูดความจริง" ธีร์ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะทะ ก่อนจะหันไปบอกเพื่อน "กรณ์ แกเข้าไปเอากระเป๋าเก็บในห้องนอนฉันก่อนไป เดี๋ยวฉันตามเข้าไป" "เอ่อ... เอาจริงดิธีร์ กูว่า บรรยากาศมันแปลกๆ นะวะ" กรณ์กระซิบเสียงสั่นเพราะเหลือบไปเห็นสายตาของศิลาที่มองมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ "เอน่า เข้าไปเหอะ" จังหวะนั้นเอง ศิลาซึ่งหมดความอดทนและทนดูภาพบาดตาบาดใจไม่ไหว ก็พุ่งพรวดเข้าไปคว้าข้อแขนเรียวของธีร์ไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะออกแรงดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว จนร่างบางเซเข้าปะทะกับแผงอกกว้างอย่างแรง "โอ๊ย! อะไรของคุณเนี่ย ปล่อยนะ!" ธีร์ร้องอุทานด้วยความตกใจ พยายามขขืนตัวออกจากการเกาะกุม แต่แรงของคนตัวโตกว่ากลับมหาศาลราวกับคีมเหล็ก "คิดจะพาผู้ชายคนอื่นเข้าห้องนอนตัวเองต่อหน้าฉันเนี่ยนะ... กล้ามากนะธีร์" ศิกากัดฟันกรอด ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะและอารมณ์บางอย่างที่เดือดพล่าน "ก็ผมบอกแล้วไงว่าเพื่อน! แล้วทำไมผมจะพาใครเข้าห้องไม่ได้ ในเมื่อ..." คำพูดของธีร์ขาดหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ ประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้พิธีรีตอง "พี่ศิลาขาาาา... นิ้งอุตส่าห์ซื้อขนมมาฝาก ทำไมไม่รับสายไลน์นิ้งเลยคะ?" ทั้งสามคนในห้องชะงักกึก ศิลาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น ในขณะที่ธีร์หันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนจะเหลือบกลับมามองหน้าศิลาด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปากที่กลับมาทวงคืนความได้เปรียบได้อย่างเจ็บแสบ "อ้าว... ดูเหมือนแขกคนโปรดของคุณชายจะมาเพิ่มอีกคนแล้วนะครับเนี่ย" ธีร์กระซิบเสียงเบา ช้อนตามองพระเอกปากร้ายด้วยแววตาท้าทายที่ทำเอาศิลาอยากจะกุมขมับทันที -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันนะครับ!