ปากร้ายก็แพ้ความหน้าด้าน

เสียงเคาะกระจกรถสปอร์ตคันหรูที่ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ไม่ได้ทำให้คนนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างคนขับสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ธีร์ยังคงปรายตามองแก้วกาแฟเย็นในมือด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย ปล่อยให้ศิลายืนหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างนอกท่ามกลางแดดจ้าตอนเที่ยงวัน ร่างสูงในชุดสูทเข้ารูปสีกรมท่ากำลังเคาะกระจกซ้ำอีกครั้งด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่กระจกใสจะเลื่อนลงมาช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทของเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่ส่งให้แบบไม่เกรงกลัวบารมีประธานหนุ่มเลยสักนิด "ถ้าคุณเคาะแรงกว่านี้อีกนิด กระจกรถคันละเป็นล้านของคุณคงร้าวพอดีนะครับ คุณศิลา" "ถ้านายยังลีลาไม่ยอมลงมาสักที ฉันจะลากนายลงมาเอง แล้วค่ากระจกที่นายกวนประสาทเมื่อกี้ ฉันจะหักออกจากค่าจ้างก้อนโตที่นายควรจะได้ซะ" ศิลาขู่ลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่คนถูกขู่กลับหัวפิเราะหึๆ ในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน ประตูฝั่งข้างคนขับถูกผลักเปิดออก ธีร์ก้าวลงมายืนเต็มความสูง ร่างเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจขยับเสื้อเชิ้ตสีขาวให้เข้าที่ ปรายตามองภัตตาคารอาหารจีนสไตล์โมเดิร์นชื่อดังเบื้องหน้า "พามาห้องอาหารหรูระดับมิชลิน แต่หน้าตาคุณดูเหมือนอยากจะกินหัวผมมากกว่าอาหารบนโต๊ะนะครับเนี่ย" ธีร์เอ่ยแซย德พร้อมกับก้าวเดินนำหน้าไปอย่างถือวิสาสะ โดยไม่รอให้เจ้ามืออย่างศิลาต้องผายมือเชิญ "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่มีแรงเคี้ยวข้าวตอนอยู่บนโต๊ะนะครับคุณธีร์" ศิลาสาวเท้าก้าวยาวๆ ตามมาติดๆ แรงกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนพนักงานต้อนรับหน้าประตูถึงกับก้มหัวให้แทบไม่ทัน บรรยากาศภายในห้องอาหารส่วนตัว (VIP) เงียบสงบและเป็นส่วนตัวสมราคา ทว่าทันทีที่ประตูปิดลง ความเงียบก็ถูกแทนที่ด้วยสงครามประสาททันที เมนูอาหารเล่มหนาถูกโยضاมาวางตรงหน้าธีร์ด้วยความรุนแรงพอสมควรจากฝั่งตรงข้าม "อยากกินอะไรก็สั่ง สั่งให้เต็มที่... เพราะมื้อนี้ฉันจะเป็นคนจ่าย เพื่อชดเชยกับความน่ารำคาญที่นายมอบให้ฉันตั้งแต่เช้า" ศิลานั่งไขว่ห้าง ประสานมือไว้บนตัก ดวงตาคมกวาดมองคนตรงข้ามด้วยแววตาวิเคราะห์ ธีร์เปิดเมนูพลิกดูผ่านๆ โดยไม่แม้แต่จะชายตาแลราคาอาหารหลักหมื่นตรงหน้า นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "ใจดีจังนะครับ งั้นผมขอสั่งเมนูที่แพงที่สุดในร้านนี้มาประชดความปากร้ายของคุณสักสามชุดเลยดีไหมครับ" ธีร์ยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับซ่อนความท้าทายเอาไว้เต็มเปี่ยม "เผื่อว่าความแพงของอาหาร จะช่วยยกระดับมารยาทในการพูดของคุณให้สูงขึ้นมาได้บ้าง" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงถนัดตา "ปากกล้าแบบนี้ ไม่รู้ว่าเวลากลัวจะยังเก่งอยู่หรือเปล่า... อย่าลืมคำพูดเมื่อคืนก็แล้วกัน ที่บอกว่า *'เรื่องกฎสามข้อของคุณ... ไว้เราค่อยไปตกลงกันต่อบนเตียงคืนนี้ก็แล้วกัน'* หึ พูดเองแท้ๆ หน้าแดงซ่านไปหมด" คำพูดหยอกล้อแกumแกมขู่กรรโชกนั้น ทำให้รอยยิ้มพยศบนใบหน้าของธีร์ชะงักไปชั่ววินาที เลือดลมสูบฉีดขึ้นมาร้อนผ่าวที่พวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ธีร์รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนไม่แพ้กัน "ผมก็แค่พูดตามบทที่คุณอยากได้ยินต่างหากล่ะครับ คนแก่แถวนี้จะได้เลิกตื๊อผมสักที... อ้อ เมนูมาแล้ว ผมขอเป๋าฮื้อตุ๋นน้ำแดงกับล็อบสเตอร์อบชีสก็แล้วกันครับ พนักงานครับ เอาแบบพรีเมียมที่สุดเลยนะ" ธีร์หันไปสั่งพนักงานด้วยใบระรื่น ทิ้งให้ศิลากัดฟันกรอดด้วยความหมั่นไส้ อาหารเลิศรสทยอยเสิร์ฟลงบนโต๊ะจนเต็มพื้นที่ ทว่าบรรยากาศการกินกลับไม่ได้รื่นรมย์ตามหน้าตาอาหารเลยสักนิด ทั้งสองคนต่างฝ่ายต่างเงียบ มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานเบาๆ แต่สายตากลับฟาดฟันกันตลอดเวลา ศิลาคอยตักนู่นตักนี่ใส่จานให้อีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้แกมบังคับ ส่วนธีร์ก็กินเข้าไปด้วยสีหน้ากระเง้ากระงอดแต่ก็ไม่ปฏิเสธ "กินเข้าไปเยอะๆ ครับ ตัวจะได้โตทันความคิดเจ้าเล่ห์ของคุณ" ศิลาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ขณะรินชาจีนอุ่นๆ ลงในถ้วยยื่นให้ "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับคุณศิลา แต่ห่วงตัวเองเถอะครับว่าคืนนี้ จะรับมือกับ 'ความหน้าด้าน' ของเด็กดื้อคนนี้ไหวหรือเปล่า" ธีร์รับถ้วยชามาจิบเบาๆ ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ศิลาชะงักมือที่กำลังถือตะเกียบ ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที ดวงตาคมเข้มพุ่งตรงมาที่อีกฝ่ายราวกับนักล่าที่เจอเหยื่ออันโอชะ "ท้าทายแบบนี้ ระวังจะไม่ได้นอนทั้งคืนนะครับคุณธีร์..." ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศชวนใจเต้นระส่ำ ประตูห้อง VIP ถูกผลักเปิดออกโดยพนักงานเสิร์ฟ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มมั่นใจ "ศิลาคะ! อยู่นี่จริงๆ ด้วย นึกว่าจะจำผิดซะอีก" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับหย่อนกายลงนั่งที่เก้าอี้ตัวว่างข้างกายศิลาอย่างถือวิสาสะ โดยไม่ทันสังเกตสายตาคมกริบที่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาในทันทีของชายหนุ่ม ศิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ขณะที่ธีร์หรี่ตามองผู้มาใหม่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งเมื่อเห็นความอึดอัดฉายชัดบนใบหน้าของเจ้าพ่ออสังหาฯ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ ฟีนิกซ์สีทองซาบซึ้งใจจริงๆ ครับ