แกล้งรักแต่เผลอใจ

"อ้าว... ลูกเพื่อนแม่มารอเหรอครับท่านประธาน... อย่ามัวแต่มาหวงผมแถวนี้เลย รีบกลับไปหาว่าที่คู่หมั้นของคุณเถอะครับ เดี๋ยวเขาจะรอนานนะ" ประโยคย้อนแสบสันต์ที่ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากบางของธีร์เมื่อครู่ ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ท่ามกลางเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิวภายในห้องทำงานส่วนตัวสุดหรูของท่านประธานหนุ่มแห่งศิลา กรุ๊ป ศิลาชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาประชิดตัว ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีหรี่แคบลงทันที รังสีความไม่พอใจแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา แต่แทนที่จะโกรธเกรี้ยวตามสไตล์คนเจ้าอารมณ์ มุมปากหยักลึกกลับกระตุกยิ้มเหยียดหยันขึ้นมาวูบหนึ่ง "หึงเหรอครับ?" ศิลาทวนคำ เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความขบขันระคนหมั่นไส้ ก้าวเท้าสอกแทรกเข้ามาในระยะประชิดชนิดที่ธีร์ต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ "ใครหึงคุณ ทุเรศที่สุด!" ธีร์สวนกลับทันควัน ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้แผ่นหลังจะเริ่มชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบด้านหลังแล้วก็ตาม "อย่าสำคัญตัวผิดสิครับท่านประธาน ดีลของเราคือการแสดงละครตบตาผู้ใหญ่ ไม่ใช่ให้ผมมานั่งหึงหวงคุณเหมือนภรรยาหลวง... เชิญไปต้อนรับคุณหนูไฮโซคนนั้นเถอะครับ ประเดี๋ยวหน้าตาทางธุรกิจจะเสียหายเอาได้" "ปากเก่งนักนะ" ศิลาเอื้อมมือหนาขึ้นมาทาบลงบนกระจกใสขนาบข้างร่างบาง เป็นการกักตัวธีร์ให้อยู่ในอาณัติโดยสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความคุ้นเคยเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้ามารุกولประสาทสัมผัสจนธีร์เผลอกลั้นหายใจ "ปากดีแบบนี้... น่าจับมาจูบให้เจ่อสักที จะได้เลิกพูดจาประชดประชันผมสักทีดีไหมครับ" หัวใจของธีร์กระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วจนน่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน สายตาคมปลาบที่มองตรงมาเต็มไปด้วยความจริงจังจนน่าขนลุก มันไม่ใช่สายตาของการหยอกล้อเล่นๆ เหมือนทุกที แต่มันคือประกายไฟของความหวงแหนที่เจ้าตัวอาจจะยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ "ยะ... อย่ามาพูดจาบ้าๆ นะครับ ถอยไปเลย!" ธีร์ใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้าเสมือนกำแพงเหล็ก "ทำไมล่ะครับ กลัวเหรอ" ศิโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มเนียน "กลัวว่าตัวเองจะเผลอใจไปกับผม... หรือว่ากลัวว่าผมจะพูดจริงทำจริงกันแน่ล่ะ ธีร์" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของธีร์ดังแข่งกับเสียงลมหายใจของคนตรงข้าม นัยน์ตาสคมกริบที่มักจะดุดันและเย่อหยิ่งเสมอเวลาอยู่กับคนอื่น ยามนี้กลับสะท้อนภาพเงาของเขาไว้เพียงคนเดียว ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตของคำว่า "เจ้านายกับลูกจ้าง" หรือแม้แต่ "คู่สัญญาปลอมๆ" เริ่มกัดเซาะกำแพงความระแวดระวังของธีร์ทีละน้อย มือหนาที่เคยทาบไว้บนกระจกเปลี่ยนเป้าหมาย เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้ธีร์นิ่งค้างไป สมองที่เคยประมวลผลคำด่าทอได้อย่างรวดเร็วยามนี้กลับขาวโพลนอย่างไร้สาเหตุ "คุณศิลา..." ธีร์กระซิบแผ่วเบา ดวงตากลมโตไหวระริกอย่างปิดไม่มิด "ผมไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนที่แม่หามาให้หรอกนะ..." ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ชิดริมฝีปากลงข้างใบหูขาวสะอาดจนธีร์สะấuเฮือก "เพราะคนที่ผมสนใจ... ยืนอยู่ตรงนี้ และกำลังทำหน้าดื้อใส่ผมอยู่ตลอดเวลาต่างหากล่ะครับ" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำเอาธีร์สมองอื้ออึงไปชั่วขณะ ความรู้สึกประหลาดพุ่งพล่านขึ้นมาตีรวนในอก ทั้งตกใจ ทั้งเขินอาย และที่สำคัญที่สุด... หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศด้วยการเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ทว่า ก่อนที่บรรยากาศความฟุ้งกระจายของเคมีระหว่างทั้งคู่จะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งรวด ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ไม่ได้รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "ศิลาคะ! คุณพ่อให้ดาเอากาแฟมาให้..." น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มของคุณหนูไฮโซผู้มาใหม่ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนกลางห้องทำงาน ศิลาผละตัวออกจากธีร์อย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึง เยชาชาและดุดันดังเดิมในเสี้ยววินาที ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ธีร์รีบก้าวถอยหลังเว้นระยะห่าง ยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายใจเมื่อครู่ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ ก่อนจะพบว่าดวงตากลมโตของคุณหนูไฮโซคนนั้นกำลังจ้องมองมาที่ตนด้วยแววตาสงสัยแกแกมไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ศิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เขากำลังจะเอ่ยปากไล่แขกไม่ได้รับเชิญให้ออกจากห้อง แต่ทว่า... ประโยคถัดมาของคุณหนูไฮโซกลับทำให้ศิลาและธีร์ต้องชะงักค้างไปพร้อมกัน "อุ๊ย... ขอโทษด้วยนะคะ ดาไม่คิดว่าท่านประธานจะมี 'แขกคนพิเศษ' อยู่ในห้องนี้ด้วย... เอ๊ะ หรือว่านี่คือเด็กที่คุณแม่พูดถึงกันแน่นะคะ?" รอยยิ้มมุมปากของคุณหนูไฮโซคนนั้นไม่ได้มีความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันซ่อนประกายความร้ายกาจเอาไว้เต็มเปี่ยม พร้อมจะจุดชนวนระเบิดลูกใหญ่ให้ลุก Lโชนขึ้นกลางห้องทำงานแห่งนี้ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ฟีนิกซ์สีทองเสมอนะครับ*