"ถ้าคุณศิลาว่างมากจนไม่มีอะไรทำ แนะนำให้เอาเวลาไปเซ็นเช็คบริจาคให้มูลนิธิคนชรา น่าจะได้บุญมากกว่ามานั่งกอดอกทำหน้ายักษ์ขู่เด็กปีสองแถวนี้ร้อยเท่าครับ"
เสียงใสๆ แต่เจือแววประชดประชันดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของม้าหินอ่อนใต้ร่มจามจุรีหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์
ธีร์ยืนกอดอกพิงเสาโรงอาหาร สายตาคมกริบมองร่างสูงโปร่งของคนที่ควรจะนั่งประชุมอยู่ในตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองย่านธุรกิจ แต่ตอนนี้กลับมานั่งไขว่ห้างสวมสูทสั่งตัดราคาแพงระยับอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินราคาถูก ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของนักศึกษาเดินข้ามไปผ่านมา
ศิลาไม่สะทกสะท้านกับคำเหน็บแนมนั้นเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มปรายตามองแก้วกาแฟเย็นในมือของเด็กหนุ่ม ก่อนจะแค่น้ำเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างขัดใจ
"ตึกคณะวิศวะนี่มันอับสัญญาณหรือยังไง ถึงโทรศัพท์ไปแล้วไม่ยอมรับสาย" ศิลาเปิดฉากทวงถามด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วเข้มจ้องเขม็ง "รู้ตัวไหมว่าทำคนแก่หัวใจจะวายตายคาโต๊ะทำงานเพราะความเป็นห่วง"
"ห่วง? คนอย่างคุณศิลาเนี่ยนะรู้จักคำว่าห่วง คนอื่นเขาเรียกว่า 'โรคจิตตามติดชีวิตชาวบ้าน' ต่างหากครับ" ธีร์สวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มเยาะ "ผมไม่ใช่เด็กอนุบาลสามที่จะต้องมีคนมารอรับส่ง หรือถ้าคุณกลัวว่าผมจะชิ่งหนีเงินห้าล้านนั่น... บอกเลยว่าเสียเวลาเปล่า ผมยังรักชีวิตและเกียรติของตัวเองมากพอที่จะไม่เบี้ยวหนี้ใคร"
"ใครพูดถึงเรื่องหนี้สินกัน" ศิลาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จนธีร์ต้องผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนเย็นเฉียบ "ฉันพูดถึง 'ความเป็นห่วง' ในฐานะเจ้าหนี้... อ้อ หรือในฐานะอะไรก็ตามที่เธอไม่อยากยอมรับ"
กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นไอแดดจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนธีร์ต้องเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนร่องรอยความปั่นป่วนในอก หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ เพียงแค่สบเข้ากับดวงตาคู่คมที่พราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์
"ถอยไปเลยนะ คุณศิลา! ที่นี่มหาลัย คนมองกันเต็ม" ธีร์ยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างภายใต้เสื้อสูทไว้อย่างหวaดระแวง เมื่อร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้ม
"ให้มองสิ จะได้รู้กันทั่วว่าเด็กปากดีแถวนี้มีเจ้าของแล้ว" ศิลาจงใจกระซิบเสียงพร่าทุ้ม จงใจแกล้งให้คนตัวเล็กกว่าหน้าแดงก่ำด้วยความเคอะเขินและโกรธขึงในคราวเดียว "เมื่อเช้าฉันเห็นไอ้รุ่นพี่หน้าอ่อนคณะบริหารคนนั้นมันเดินตามตื๊อเธอที่โรงอาหาร ทำไม? คราวนี้เลิกเล่นตัวกับเด็กใหม่แล้วหันมาจับปลาสองมือรึไง"
ธีร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ปากเก่งๆ อ้าค้างไปชั่วขณะเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายแอบส่งคนสะรอยตาม หรือแม้กระทั่ง... มาซุ่มดูด้วยตัวเองตั้งแต่เช้า
"นี่คุณตามหึงผมถึงมหาลัยเนี่ยนะ?" ธีร์หลุดปากถามออกไปด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหยันเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "โอ้โห... ระดับคุณศิลา ทายาทหมื่นล้าน ว่างงานขนาดนี้เลยเหรอครับ หรือว่าธุรกิจอสังหาฯ กำลังจะเจ๊ง ถึงได้มีเวลามานั่งเฝ้าเด็กเสิร์ฟตกอับอย่างผมทั้งวัน"
"ปากดีแบบนี้ คืนนี้ต้องโดนทำโทษให้เข็ดหลาบสักรอบสองรอบถึงจะเลิกยอกย้อน" ศิลาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววคุกคามที่ทำเอาธีร์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "อย่าท้าทายความอดทนของคนแก่กว่านะ ธีร์"
"เชิญคุณตามสบายเลยครับ จะนั่งเฝ้าจนรากงอกหรือจะซื้อตึกคณะนี้ทิ้งแล้วไล่ผมออกก็ตามใจ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าต่อให้คุณเอารถสปอร์ตมาจอดเรียงรายเป็นร้อยคัน ผมก็ไม่มีวันยอมจำนนให้คนเผด็จการอย่างคุณเด็ดขาด!" ธีร์เชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตเป็นประกายดื้อรั้น ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย มีแต่ความพยศที่ยิ่งกระตุ้นให้ศิลาอยากปราบพยศให้ราบคาบ
ศิลาหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความถูกใจ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับคางมนให้เงยขึ้นมารับบทลงโทษเบาๆ สักทีสองที
แต่ทว่า...
"พี่ธีร์คะ! แย่แล้วค่ะ!"
เสียงตะโกนหวีดร้องของนักศึกษาสาวปีหนึ่งคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศมาคุ ร่างเล็กวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน สีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด
ธีร์รีบผละออกจากวงแขนของศิลาทันทีด้วยความตกใจ หันไปมองรุ่นน้องด้วยความร้อนรน "มีอะไร, มิน? เกิดเรื่องอะไรขึ้น"
"พะ... พี่ธีร์คะ คือว่าที่โรงอาหารกลาง... มีคนกลุ่มใหญ่กำลังรุมล้อมหาเรื่องพี่อยู่ค่ะ พวกเขาบอกว่าเป็นตัวแทนจาก..." มินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปรายตามองชายหนุ่มแปลกหน้าสุดหล่อมาด The Godfather ที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างๆ ก่อนจะพูดประโยคถัดมาที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงทันที
"...บอกว่าเป็นคนของ 'คุณหญิงแม่' ที่ส่งมาจัดการเรื่องข่าวฉาวของพี่กับคุณศิลาค่ะ!"
ศิลาชะงักกึก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่มลายหายวับไปในพริบตา ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมปราบราวน้ำแข็งขั้วโลก ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมรอบตัวในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่ก็ดังใกล้เข้ามาจากมุมตึก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดดำร่างยักษ์สี่คนที่เดินตรงดิ่งเข้ามาปิดล้อมพวกเขาทั้งคู่ไว้ทุกด้าน
ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับทุกคน รับรองว่าดีลลับครั้งนี้เดือดทะลุปรอทแน่นอนครับ
ดีลลับฉบับคุณชายปากร้าย•ตอนที่ 8
ใครกันแน่ที่คลั่งรัก
ผลงานโดย ฟีนิกซ์สีทอง
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ฟีนิกซ์สีทอง)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ดีลลับฉบับคุณชายปากร้าย นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!