กฎของคนแพ้

"ถอยไป" น้ำเสียงของศิลาไม่ได้ดัง แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันระดับที่ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งก้อนโตหล่นกระแทกกลางกระหม่อม ชายชุดดำร่างยักษ์ทั้งสี่คนชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเจอดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองด้วยรังสีอำมหิต แต่พวกมันก็แค่เสียจังหวะไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะขยับเท้าเข้ามาปิดช่องว่างให้แคบลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่เหลืออากาศหายใจ ธีร์ที่ยืนอยู่ข้างกันไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว ถึงสถานการณ์ตรงหน้าจะดูอันตรายระดับสิบ แต่เด็กหนุ่มกลับยกย่องมุมปากขึ้นนิดหน่อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแทนที่จะเป็นความหวาดกลัว มือเรียวล้วงกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างใจเย็น ทั้งที่หัวใจข้างในเต้นโครมคราม "ดูท่าทางคุณชายศิลาจะมีแฟนคลับตามตื๊อเยอะกว่าที่ผมคิดนะครับเนี่ย... นี่ต้องแจกลายเซ็นหรือแจกตีนดีล่ะครับถึงจะพอใจพวกมัน?" ศิลาหันขวับมามองคนปากเก่งข้างตัวด้วยความรู้สึกเหลืออด นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้นไหมวะ! "หุบปากแล้วยืนเงียบ ๆ ไปสักนาทีคงไม่ตายมั้ง ธีร์" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน พลางขยับตัวขวางร่างโปร่งไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะดุแต่ร่างกายกลับปกป้อง นี่แหละนิสัยเสียของคนปากแข็งที่มักจะขัดแย้งกับหัวใจตัวเองเสมอ "ผมเป็นห่วงหรอกน่า กลัวว่าคุณจะหน้าตาเสียโฉมก่อนจะได้เคลียร์เงินห้าล้านให้ผมนะสิครับ" ธีร์ยังคงลอยหน้าลอยตาต่อปากต่อคำ แม้สถานการณ์จะบีบคั้นขนาดไหน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเด็กหนุ่มบอกว่า ยิ่งตื่นตระหนก ยิ่งเสร็จพวกมัน "ห้าล้านเหรอ? ถ้ากูรอดไปได้ มึงเตรียมตัวรับไปเลยสิบล้านข้อหาปากดี!" สิ้นเสียงทุ้มต่ำ ศิลาก็พุ่งเข้าใส่ชายชุดดำคนที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที หมัดหนัก ๆ ซัดเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำจนเสียงกระดูกกระทบกันดังลั่น ความชุลมุนบังเกิดในพื้นที่แคบ ๆ ระหว่างมุมตึก ชายชุดดำอีกสามคนที่เหลือกรูกันเข้ามาพร้อมกันราวกับฝูงหมาป่า ธีร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาทะมึนพุ่งเข้าประชิดหลังศิลา "ระวังข้างหลัง!" เด็กหนุ่มไม่รอช้า สัญชาตญาณนักสู้ชีวิตทำให้เขาคว้าท่อเหล็กเก่า ๆ ที่วางพิงอยู่ข้างถังขยะแถวนั้น เหวี่ยงสุดแรงฟาดเข้าที่หัวไหล่ของชายชุดดำคนนั้นเต็มรัก จนมันร้องจ๊ากทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ศิลาหันขวับมามองด้วยความตกใจระคนทึ่ง ไม่คิดว่าเด็กหน้าหวานคนนี้จะใจถึงและมือหนักขนาดนี้ "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะครับ? อยากโดนรุมกระทืบตายหรือไง!" ธีร์ตะโกนแข่งกับเสียงหอบหายใจ สายตาดุดันจ้องมองพวกที่เหลือที่เริ่มลังเล บรรยากาศตึงเครียดขึ้นไปอีกขั้นเมื่อหัวหน้าชุดดำส่งสัญญาณมือให้พวกที่เหลือถอยรiedออกไปก่อน มันยกยิ้มเหี้ยมเกรียม ควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกต่อหน้าต่อตา "ฝากไว้ก่อนเถอะ... นายใหญ่ฝากบอกว่า แค่นี้พอกล้อมแกล้ม คราวหน้าไม่รอดแน่" พูดจบพวกมันก็ถอยร่นหายลับไปกับความมืดของตรอกซอกซอยอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นอายความตึงเครียดที่ยังลอยวนอยู่ในอากาศ ศิลาหอบหายใจถี่เล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เสื้อผ้าที่เคยเนียบกริบตอนนี้ยับย่นและมีคราบฝุ่นเปื้อนเล็กน้อย แต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจสภาพตัวเองเลยสักนิด ดวงตาคมกริบหันขวับมาจ้องเขม็งที่คนข้างกายทันที "ใครใช้ให้เธอเสือกเอาตัวเข้ามาช่วยวะ!" เสียงตวาดห้วน ๆ หลุดออกจากปากหนา ธีร์โยนท่อเหล็กในมือทิ้งเสียงดังเคร้ง สะบัดหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ "โอ้โห! พูดออกมาได้นะครับคุณชาย ถ้าผมไม่ช่วยป่านนี้คุณคงนอนกินน้ำเกลือในโรงพยาบาลไปแล้วมั้ง แทนที่จะพูดว่า 'ขอบคุณ' ดันมาเห่าใส่ผมซะงั้น" "กูไม่ได้ขอให้ช่วย! เกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมา..." ศิลาชะงักกึก กลืนคำพูดประโยคหลังลงคอแทบไม่ทัน เมื่อเผลอหลุดความรู้สึกที่แท้จริงออกมามากเกินไป ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู "เกิดผมเป็นอะไรขึ้นมา... ทำไมเหรอครับ?" ธีร์หรี่ตามองอย่างจับผิด ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทีละนิด จนศิลาต้องถอยหลังไปชนกับกำแพงอิฐเปลือยโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างเขาทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อจาง ๆ และกลิ่นอายความเป็นผู้ชายอันตรายของศิลา ลอยอบอวลเข้ามาแตะจมูกของธีร์ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดุดัน ตอนนี้กลับพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อย่าบอกนะครับว่า... คุณเป็นห่วงผม?" ธีร์กระซิบถามเสียงนุ่ม ทอดเสียงยาวอย่างจงใจยั่วเย้า ศิลาเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นรำทำเพลงผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด รอยยิ้มท้าทายบนริมฝีปากบางของธีร์ในระยะประชิดนี้ มันมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนปากแข็งอย่างเขาต่อต้านแทบไม่ไหว มือหนายื่นออกไปตั้งใจจะผลักอกอีกฝ่ายให้ถอยห่าง แต่ปลายนิ้วกลับเผลอแตะโดนเนื้อตัวอุ่นร้อน แล้วค้างเติ่งอยู่ตรงนั้นอย่างลืมตัว "เพ้อเจ้อ... ใครเป็นห่วงเธอ หน้าตาอย่างเธอน่ะแมลงสาบชัด ๆ ตายยากจะตายไป" ศิลาเถียงเสียงแข็ง แต่ดวงตาคมกลับหลบวูบ ไม่กล้าสบตากลมโตคู่นั้นตรง ๆ "ปากแข็งชะมัด" ธีร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำนั้นสั่นสะท้อนผ่านหน้าอกที่แนบชิดกันจนศิลาสะท้านไปทั้งร่าง เด็กหนุ่มขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ศิลาแทบหยุดหายใจ สมองที่เคยฉลาดเฉลียวและเฉียบคมในเรื่องธุรกิจ ตอนนี้กลับขาวโพลน คิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกสักคำ ความรู้สึกต่อต้านที่มีมาตลอดพังทลายลงทีละน้อย ภายใต้ความกวนประสาทและดื้อรั้นของเด็กหนุ่มคนนี้ กลับมีเสน่ห์บางอย่างที่รุนแรงและเย้ายวนใจอย่างประหลาด ยิ่งดื้อ ยิ่งน่าจับมาฟัดให้หายปากเก่ง "ถ้าผมเป็นแมลงสาบ... งั้นคุณก็คงเป็นคนที่แพ้ทางแมลงสาบเข้าเต็มเป้าแล้วล่ะครับ คุณชายศิลา" ธีร์กระซิบแผ่วเบาริมฝีปาก ดวงตาแพรวพราวทอดมองริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างเปิดเผย ศิลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความดุ ดำรงอยู่ได้ไม่ถึงวินาทีเมื่อเจอสายตาคู่นี้จู่โจม ความพ่ายแพ้ค่อย ๆ กัดกินทีละนิด มือหนาที่ค้างอยู่บนอก เปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นมาจับท้ายทอยของคนตรงหน้าอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมนุ่มเบา ๆ ดวงตาคมดุฉายแววคลั่งรักที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป "ปากเก่งนักนะ... ต้องโดนทำโทษสักทีถึงจะหายซ่า" ศิลาพึมพำเสียงพร่า ก้มหน้าลงหมายจะจัดการคนตรงหน้าให้หายหมั่นไส้ แต่ทว่า... เสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของศิลาก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูจาง ๆ นั้นทันทีอย่างไม่รู้กาลเทศะ ศิลาขมวดคิ้วมุ่นอย่างหัวเสีย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะกดตัดสาย หน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาก็ทำให้ร่างสูงต้องชะงักกึก รอยยิ้มและแววตาคลั่งรักเมื่อครู่หายวับไปกับตา บนหน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้า... เป็นเบอร์แปลกที่ไม่ควรจะโทรเข้ามาในเวลานี้ และที่สำคัญที่สุด... มันคือเบอร์ตรงจาก "ห้องนิรภัย" ของตระกูลที่ควรจะถูกปิดตายไปแล้ว ธีร์สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของศิลาได้อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มยั่วเย้าหุบลงทันที "มีอะไร?" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กหนุ่ม ดวงตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียดและตื่นตระหนกอย่างที่ธีร์ไม่เคยเห็นมาก่อน มือที่จับท้ายทอยอยู่ค่อย ๆ ปล่อยลงช้า ๆ "เกมพลิกแล้ว..." ศิลาพูดเสียงเบาหวิว แต่หนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งหลัง "คนของเราที่คุมตู้เซฟ... ถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของคู่นี้ด้วยนะครับ