เส้นกั้นระหว่างความหวังดี

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือของหญิงสาวคนนั้น... คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ธีร์รู้ดีแก่ใจว่า หากมันหลุดรอดออกไปสู่สาธารณชน โปรเจกต์โรงแรมริมผาที่เขาและทีมงานทุ่มเทแรงกายแรงใจปลุกปั้นกันมานานแรมปีจะต้องพังครืนลงมาในพริบตาเดียว "คุณเกวลิน..." ธีร์เอ่ยชื่อผู้หญิงคนนั้นลอดไรฟัน น้ำเสียงแห้งผากแต่แฝงไว้ด้วยประกายความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง ภาพความทรงจำเมื่อครู่ย้อนกลับมาตอกย้ำว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เธอก็คือตัวแทนจากกลุ่มทุนคู่แข่งที่พยายามซื้อตัวหนอนบ่อนไส้ในบริษัทของเขามาโดยตลอด และในตอนนี้ เธอกำลังก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่ฉาบอยู่บนใบหน้าอย่างเหนือกว่า เกวลินหยุดยืนห่างจากโต๊ะทำงานของธีร์เพียงไม่กี่ก้าว เธอปรายตามองเอกสารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าที่เริ่มถอดสีของชายหนุ่ม ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างนึกสนุก "ตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะครับ คุณธีร์ หรือว่า... กลัวว่าความลับเรื่องงบประมาณลับในโปรเจกต์นี้ จะหลุดไปถึงหูของบอร์ดบริหารคนใหม่?" เกวลินจงใจเน้นเสียงคำว่า 'บอร์ดบริหารคนใหม่' อย่างมีเลศนัย ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความเย้ยหยัน ธีร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ มือที่วางอยู่บนขอบโต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีว่าหากแสดงความอ่อนแอออกมาตอนนี้ เกมจะจบลงทันที ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ทำให้เขาต้องเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะเริ่มปั่นป่วนราวกับมีพายุโหมกระหน่ำ "ถ้าคุณมาเพื่อจะเล่นตลกไร้สาระแบบนี้ ผมเกรงว่าคุณคงเสียเวลาเปล่าครับ เชิญออกไปจากห้องของผมก่อนที่ผมจะเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไป" ธีร์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบคม ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงกลัว เกวลินยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด วางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลกระแทกพื้นโต๊ะเสียงดัง 'ตุบ' จนเอกสารด้านในขยับเคลื่อน "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะครับ สมกับที่เขาเล่าลือกัน... แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่คนปากเก่งอย่างคุณ กำลังจะกลายเป็นแพะรับบาปในโปรเจกต์นี้ เพราะเอกสารในมือผมนี่แหละ ที่จะยืนยันว่าคุณเป็นคนทุจริตเงินบริษัท" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจ แม้ธีร์จะรู้ว่ามันเป็นข้อกล่าวหาเท็จ แต่ในโลกธุรกิจที่เต็มไปด้วยเกมการเมืองสกปรก หลักฐานที่ถูกบิดเบือนมักมีน้ำหนักมากกว่าความจริงเสมอ ทว่าในจังหวะที่หัวใจของเขากำลังหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาด้วยก้าวเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและดุดันแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ศิลา... ชายหนุ่มปรากฏตัวขึ้นราวกับเทพแห่งความตาย ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่นัยน์ตาจะวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธที่น่ากลัวยิ่งกว่า เกวลินที่เมื่อครู่ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ ชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้มาใหม่ สีหน้ามั่นอกมั่นใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่คิดว่าประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและเป็นเจ้าของตัวจริงเบื้องหลังโปรเจกต์นี้จะโผล่มาในเวลาวิกฤตเช่นนี้ "คุณ... คุณศิลา มาทำอะไรที่นี่คะ?" เกวลินฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก ศิลาไม่ตอบคำถาม เขาเดินสาวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างกายของธีร์โดยไม่ลังเล ร่างสูงใหญ่ทอดเงาบังร่างโปร่งของคนตัวเล็กกว่าไว้เกือบมิด ศิลายื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะขึ้นมาเปิดพลิกดูผ่านๆ เพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะปิดฉับลงด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "เอกสารปลอมๆ แบบนี้ เอามาใช้อ้างอิงอะไรไม่ได้หรอกครับ คุณเกวลิน" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "และถ้าคุณยังไม่อยากให้บริษัทของคุณต้องล้มละลายภายในสามวินาทีนี้... ผมแนะนำให้คุณไสก้นออกไปจากตึกของผมซะ" "แต่ว่า... เอกสารนี่มัน..." เกวลินพยายามจะแย้ง แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่ส่งประกายอำมหิตออกมาอย่างไม่ปิดบัง เธอก็กลืนคำพูดทั้งหมดลงคอไปทันที หญิงสาวรีบคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องไปอย่างลิบลี้ ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ธีร์ยืนนิ่งค้าง สมองกำลังประมวลผลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนอยู่ข้างกาย ความรู้สึกขอบคุณตีตื้นขึ้นมาในอก แต่ทว่า... ความอีโก้จัดและศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ก็ทำให้เขาเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นแล้วเอ่ยเสียงแข็งกลบเกลื่อน "ผมไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยสักหน่อย..." ธีร์พึมพำลอดไรฟัน แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ศิลาหันขวับกลับมามองคนปากแข็งทันที นัยน์ตาคมดุฉายแววทั้งเอือมระอาและขบขันในความดื้อรั้นของคนตรงหน้า เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวจนธีร์ต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานอย่างเลี่ยงไม่ได้ "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ คุณธีร์" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาจนชิด กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ถ้าผมไม่เข้ามาจัดการ... ป่านนี้คุณคงยืนร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้วมั้งครับ" "ใครร้องไห้กัน! ผมจัดการเองได้น่า!" ธีร์เถียงคอเป็นเอ็น พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ศิลากลับยิ่งก้าวเข้ามาปิดกั้นพื้นที่จนเขาแทบไม่มีทางหนี ร่างสูงใช้แขนข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักตัวเขาไว้ตรงกลาง สกัดกั้นทุกทางหนีทีไล่ จังหวะที่ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันเพียงคืบ ธีร์สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้ม หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวเร็วจนน่าโมโห เขารีบเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่พราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ปล่อยนะ..." ธีร์กระซิบเสียงแผ่ว ความดื้อรั้นเมื่อครู่เริ่มละลายหายไปทีละน้อยเมื่อถูกบรรยากาศชวนใจเต้นนี้โอบล้อม "ไม่ปล่อยครับ... จนกว่าคุณจะยอมรับความจริง" ศิลาเอ่ยเสียงทุ้ม นัยน์ตาสีเข้มทอประกายความอ่อนโยนขึ้นมาวบหนึ่งอย่างที่หาดูได้ยาก "ว่าคุณกำลังเดือดร้อน... และมีผมคนนี้ที่คอยช่วยคุณอยู่เบื้องหลัง" คำว่า 'เบื้องหลัง' สะดุดหูธีร์เข้าอย่างจัง ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย หันกลับมามองหน้าอีกฝ่ายตรงๆ "นี่คุณ... แอบช่วยผมเรื่องงานมาตลอดเลยงั้นเหรอ?" ศิลาไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง แต่รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นนั้นคือคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเคมีระหว่างทั้งสองกำลังฟุ้งกระจายจนเกือบจะเกินควบคุม เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ 'ติ๊ง!' ธีร์เหลือบสายตาไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาโดยอัตโนมัติ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... สีหน้าที่กำลังเคลิบเคลิ้มของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏหร่าอยู่ตรงหน้า... ข้อความที่เปิดเผยความจริงอันน่าตกใจว่า *'เอกสารที่คุณเกวลินถือเมื่อครู่... คือแผนการที่ศิลากุเรื่องขึ้นมาเองทั้งหมด'* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ