คำสารภาพที่พูดไม่จบ

“ถ้าคิดจะพูดอะไรไร้สาระอีก ก็เงียบปากไปซะดีกว่าครับ” ธีร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องรับรองส่วนตัวของคลับหรู ทว่าดวงตาเรียวรีที่มักจะวาวโรจน์ด้วยความท้าทายกลับสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อถูกสายตาคมกริบของศิลาตรึงไว้ไม่ให้ขยับไปไหน ศิลาไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจาเชือดเฉือนเหมือนทุกที ชายหนุ่มเพียงแต่ขยับกายเข้าหาจนระยะห่างระหว่างเขากับธีร์เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ ก่อตัวเป็นม่านหมอกที่ทำให้หัวใจของธีร์เต้นผิดจังหวะ “ผมไม่เคยพูดเรื่องไร้สาระ โดยเฉพาะกับคุณ” เสียงทุ้มต่ำพร่าลงจนเกือบเป็นกระซิบ มือหนาเอื้อมไปแตะที่ปลายคางของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะออกแรงเชยคางให้ธีร์เงยหน้าขึ้นสบตา “ที่ผ่านมาผมอาจจะปากร้าย... อาจจะดูเหมือนคนเอาแต่ใจที่ใช้เงินฟาดหัวคนอื่นไปทั่ว แต่นั่นเป็นเพราะผมหาทางรับมือกับคนดื้ออย่างคุณไม่ถูก” ธีร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วอุ่นของศิลากลับยึดเขาไว้อย่างมั่นคง “อย่ามาทำแบบนี้... ศิลา” “แบบไหน?” ศิลาขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนผิวแก้ม “แบบที่ผมกำลังจะบอกว่า... ธีร์ ผมไม่ได้ต้องการแค่ดีลงานกับคุณ แต่มันคือ...” หัวใจของธีร์เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ใต้ความปากเก่งกำลังเอ่อล้น เขาเห็นประกายความจริงจังในดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ดูเหมือนจะพังทลายกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีลงอย่างง่ายดาย ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เขามองลึกลงไปในดวงตาของคนที่ตนหลงรักจนหมดใจ “ธีร์ครับ สิ่งที่ผมรู้สึกกับคุณ มันมากกว่าที่ใครจะคิดไว้...” “คุณศิลาครับ!” เสียงเรียกที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังประตูห้องทำลายบรรยากาศสีชมพูหม่นที่กำลังก่อตัวจนพังทลายลงในทันที ศิลาผงะออกเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดจัด ในขณะที่ธีร์รีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ประตูห้องถูกผลักเปิดออกโดยเลขาฯ คนสนิทของศิลาที่ยืนหน้าซีดอยู่ตรงนั้น “ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะครับท่าน แต่คุณรินดาบุกมาที่ล็อบบี้แล้วครับ เธออ้างว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณเดี๋ยวนี้... และดูเหมือนเธอจะไม่ยอมกลับไปจนกว่าจะได้เจอคุณครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ศิลากำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นเล็กน้อย ความปรารถนาที่อยากจะทำลายกำแพงใจของคนตรงหน้าถูกขัดจังหวะด้วยปัญหาเก่าที่เขายังจัดการไม่จบสิ้น เขามองกลับไปที่ธีร์ เห็นแววตาที่เปลี่ยนจากความหวั่นไหวกลับมาเป็นความเฉยชาที่จงใจสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง “ไปจัดการเรื่องของคุณเถอะครับ” ธีร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบ ก้าวถอยหลังออกห่างจากระยะประชิด “ดูเหมือนว่าดีลลับของเรา... จะมีคนอยากเข้ามาแทรกแซงซะแล้ว” ศิลาอยากจะคว้าข้อมือคนดื้อตรงหน้าไว้ แต่เขารู้ดีว่าหากทำเช่นนั้นในตอนนี้ สถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายลง เขาทำได้เพียงจ้องมองใบหน้าเนียนใสด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น “ผมยังพูดไม่จบนะธีร์” ศิลาเน้นเสียงต่ำ “และผมไม่ยอมให้ใครมาพรากโอกาสนี้ไปจากผมง่ายๆ แน่” เขาสะบัดตัวหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้ธีร์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่ในคราวนี้ มันกลับทิ้งปริศนาแห่งความรู้สึกไว้ในอกของคนทั้งคู่ ธีร์เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปเบื้องล่างเห็นร่างของหญิงสาวสวยสง่าที่กำลังยืนเผชิญหน้ากับศิลาที่ลานจอดรถ แสงไฟจากสปอร์ตไลท์ของคลับตกกระทบใบหน้าของทั้งสองคนที่ดูตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ และในวินาทีนั้นเอง... ธีร์ก็เห็นสิ่งที่ทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง หญิงสาวคนนั้นไม่ได้มาเพื่อเจรจาธุรกิจอย่างที่เลขาฯ ว่า แต่ในมือของเธอมีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา... เอกสารที่เขามั่นใจว่ามันคือ 'ความลับ' ที่อาจจะทำลายทุกอย่างที่เขาและศิลากำลังพยายามจะสร้างขึ้นมาด้วยกัน ฟีนิกซ์สีทองขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ