ไม่ใช่แฟนแต่ทำไมหวง

"คุณเอาสิทธิ์อะไรมาหวงผม" น้ำเสียงของธีร์ไม่ได้ดัง แต่ทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบนั้นคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยความเยдя็นชา ดวงตากลมโตที่รั้นจัดจ้องมองตรงไปยังใบหน้าคมคายของคนที่ยืนขวางทางออกอยู่ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงบและขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ธีร์ก็ยิ่งเชิดหน้าขึ้นท้าทาย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ศิลาแสดงอาการล้ำเส้น แต่เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกจะไม่มองข้ามมันไปเหมือนทุกที บรรยากาศภายในห้องพักส่วนตัวของร้านอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์เงียบงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ศิลายืนค้ำร่างสูงใหญ่ของตัวเองอยู่หน้าประตูทางออก ร่างกายตึงเครียดจนกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าขยับไหว ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดผสมความกรุ่นโกรธที่เจ้าตัวพยายามกดขี่เอาไว้ "ผมเป็นเจ้านายคุณ" ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาทีละคำ "เจ้านายเหรอครับ?" ธีร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่สั้น ห้วน และเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ในสัญญาจ้างงานระบุไว้ชัดเจนนะครับว่าผมเป็นที่ปรึกษาโปรเจกต์รีสอร์ต ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยที่คุณจะตามหึงตามหวงเวลาผมไปคุยกับใครที่ไหนก็ได้" "ผมไม่ได้หึง" ศิลาสวนกลับทันควัน เสียงดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่าสีหน้าและสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังโกหกคำโต "ถ้าไม่ได้หึง แล้วเมื่อครู่ที่ยืนแยกเขี้ยวใส่คุณกรณ์คืออะไรล่ะครับ? หรือว่าหมาที่บ้านคุณศิลาหายาก จนต้องมาคอยเห่าใส่แขกเหรื่อคนอื่นแทน?" คำพูดเจ็บแสบนั้นทำให้ศิลาถึงกับก้าวประชิดตัวเข้ามาหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่กดดันจนคนตัวเล็กกว่าต้องเผลอถอยหลังไปชนกับบานประตูไม้เนื้อดี ศิลาใช้มือข้างหนึ่งยันกรอบประตูไว้ กักขังธีร์ให้อยู่ในอาณาเขตของตัวเอง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มใส "ปากเก่งนักนะธีร์" ศิลาโน้มใบหน้าลงมาต่ำ สายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหมั่นไส้ ทั้งขัดใจ และ... อยากจะปิดปากดื้อๆ นี้ด้วยวิธีอื่น "คิดว่าตัวเองแน่มากใช่ไหมที่กล้าต่อปากต่อคำกับผม" "ผมไม่ได้ปากเก่ง แต่ผมพูดความจริง" ธีร์ไม่ยอมหลบตา แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของศิลากำลังทำให้สมาธิของเขาพังทลาย "ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรแล้ว หลบครับ ผมจะกลับห้อง" "ยังเคลียร์ไม่จบ" "เคลียร์อะไรล่ะครับ ในเมื่อคุณยังตอบคำถามผมไม่ได้เลย" ธีร์สวนกลับทันคบ "ตกลงว่าในสถานการณ์นี้ คุณเป็นอะไรกับผม ถึงได้ทำท่าทางเหมือนสามีหึงภรรยาตอนจับได้ว่าแอบไปมีชู้" คำว่า 'สามีภรรยา' กระแทกเข้าโสตประสาทของศิลาอย่างจัง จนคนฟังชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มหรี่ลงมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา ภายในอกด้านซ้ายกระหน่ำรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดหลายสัปดาห์กำลังตีรันฟันแทงกันอย่างรุนแรง ใช่... เขาหวง เขาหวงชิบหายเลยเวลาที่เห็นผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้เข้ามายิ้มหยหยอดคำหวานใส่ธีร์ หวงแม้กระทั่งรอยยิ้มที่อีกฝ่ายใช้พูดคุยกับคนอื่นที่ไม่ใช่เขา แต่จะให้ยอมรับโต้งๆ ว่าตกหลุมรักเด็กปากจัดคนนี้เข้าแล้ว ศิลาก็ยังมีความฟอร์มจัดค้ำคออยู่เต็มอก "อยากรู้เหรอว่าเราเป็นอะไรกัน" ศิลาเปลี่ยนเป็นฝ่ายยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ดูอันตรายและเจ้าเล่ห์จนธีร์ต้องขมวดคิ้วมựนด้วยความระแวง "คุณหมายความว่า..." "ถ้าอยากรู้ว่าผมมีสิทธิ์อะไร..." ศิลาไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ทันตั้งตัว มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้มลงกระซิบชิดริมหูแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาลที่ทำเอาขนลุกซู่ "ก็ลองทำตัวเป็นแฟนผมดูสิครับ แล้วจะรู้ว่าผมมีสิทธิ์แค่ไหน" ธีร์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลคำพูดนั้นไม่ทัน ชั่ววินาทีที่หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเพราะสัมผัสแนบชิดและไอร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความชวนใจเต้นระทึกนั้นทันที! *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "คุณศิลาคะ อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ พอดีคุณแม่ให้มาตามค่ะ" เสียงหวานหยดย้อยที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก ทำให้ทั้งสองคนที่กำลังยืนแนบชิดกันอยู่ในห้องถึงกับผงะออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต ศิลาหน้าตึงขึ้นทันทีเมื่อจำได้ว่าเป็นเสียงของใคร ขณะที่ธีร์รีบยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้คนตัวโตกว่าที่ทำหน้าเหมือนคนกินยาขม เกมพลิกในเสี้ยววินาที และดูท่าว่าค่ำคืนนี้... จะยังอีกยาวไกลนัก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอมานะครับ