ความลับในมือถือ

หน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องนอนกว้าง เสียงสั่นเตือนสั้นๆ ทว่าบาดลึกในความรู้สึก ดึงสติของธีร์ให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความเหนื่อยล้า นิ้วเรียวที่กำลังจะวางเครื่องลงบนโต๊ะข้างเตียงพลชะงัก ดวงตากลมโตมองลอดผ่านแสงเรืองรองของหน้าจอที่ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสนทนานอกเหนือจากรายชื่อปกติ *“ถ้าไม่อยากให้เรื่องของเมื่อคืนหลุดออกไป พรุ่งนี้เที่ยง... เจอกันที่เดิม”* ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงตัวเลขและรหัสไอ디ปริศนาที่ถูกบล็อกการติดตามอย่างแนบเนียน หัวใจของเด็กหนุ่มกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลังไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความฉุนเฉียวที่พุ่งทะยานขึ้นมาจนแทบอยากจะเหวี่ยงเครื่องมือสื่อสารนี้ทิ้ง เรื่องของเมื่อคืน? เมื่อคืนไหนเล่า... เมื่อคืนเขาก็แค่ติดอยู่กับศิลาในห้องทำงานส่วนตัวด้วยสถานการณ์จำยอม เนื่องจากเอกสารงบประมาณล็อตใหญ่ถูกสาดกาแฟใส่จนต้องช่วยกันเคลียร์จนดึกดื่น ไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่าการปะทะฝีปากและสายตาดุๆ ของคุณชายตระกูลใหญ่คนนั้น แล้วไอ้ข้อความบ้าๆ นี่มันหมายความว่าอย่างไร หรือกำลังมีใครบางคนจ้องจะเล่นงานพวกเขาอยู่เบื้องหลัง ประตูกระจกห้องนอนถูกผลักเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างสูงโปรดของเจ้าของห้องที่ก้าวเข้ามา ศิลาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม หยดน้ำเกาะพราวตามไรผมและลาดไหล่กว้าง กลิ่นอายความสะอาดของสบู่หอมผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวลอยมาแตะจมูก ทว่าบรรยากาศผ่อนคลายรอบตัวเขากลับมลายหายไปทันทีเมื่อกวาดสายตามาเห็นสีหน้าของคนที่นั่งอยู่บนโซฟา "ทำหน้าเหมือนเห็นผี... หรือเห็นหน้าผมแล้วมันน่ากลัวขนาดนั้น?" ศิลาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงติดจะกวนประสาทตามสไตล์คนปากร้ายที่ติดเป็นนิสัย ทว่าดวงตาสีนิลคู่คมกลับกวาดสำรวจความผิดปกติบนใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ธีร์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ ชั่งใจอยู่เพียงเสี้ยววินาทีว่าจะยื่นโทรศัพท์เครื่องนั้นให้คนตรงหน้าดูดีหรือไม่ ศิลาเกลียดปัญหาจุกจิก และเขาก็เกลียดการพึ่งพาคนอย่างศิลาเป็นที่สุด แต่ข้อความนี้มันพาดพิงถึงความลับที่อาจสร้างความเสียหายให้ทั้งคู่ "อ่านเองแล้วกันครับ" ธีร์โยนสมาร์ทโฟนลงบนตักแกร่งที่นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม แรงกระแทกเบาๆ ทำให้ศิลาต้องก้มลงมองตามด้วยความหงุดหงิดระคนสงสัย รอยยิ้มเยาะที่มุมปากของศิลาเลือนหายไปทันทีที่ดวงตาคู่คมกวาดอ่านข้อความบนหน้าจอนั้นจบ บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนติดลบ รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนน่าอึดอัด กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "ใครส่งมา?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามลอดไรฟัน ความเกรี้ยวกราดในน้ำเสียงนั้นชัดเจนเสียจนคนฟังยังต้องผวา "ผมจะรู้ไหมครับ ถ้าผมรู้ผมคงไม่ทำหน้าแบบนี้ให้คุณเห็นหรอก" ธีร์สวนกลับทันควัน ไม่ยอมลดละความกวนประสาทแม้สถานการณ์จะเริ่มตึงเครียด "ดูท่าทางแล้ว... ความลับของคุณคงมีศัตรูรอบด้านสินะครับ คุณชายศิลา ถึงได้มีคนขยันส่งจดหมายขู่แบบนี้รายวัน" "ปากดี" ศิลาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุจเหยี่ยวตวัดกลับมามองหน้าคนพูดด้วยแววตาที่อ่านยาก "คิดว่าเรื่องนี้มันสนุกมากหรือไง ถ้ามันเอาไปปล่อยข่าวเสียหาย คนที่ซวยไม่ใช่แค่ผมคนเดียวหรอก คุณเองนั่นแหละที่จะโดนหางเลขไปด้วย" "ผมไม่มีอะไรจะเสียหรอกครับ คนตัวคนเดียวอย่างผมจะกลัวอะไรกับข่าวโคมลอย... แต่กับตระกูลดังค้ำฟ้าของคุณสิ ถ้ามีข่าวฉาวหลุดออกไป ราคาหุ้นคงร่วงกวาดล้างกระดานน่าดูเลยมั้งครับ" ธีร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงที่ยังนั่งอยู่บนโซฟา ปลายจมูกแทบจะชนกันในระยะประชิดเพื่อกดดันกลับบ้าง "ว่าแต่... 'เรื่องของเมื่อคืน' ที่มันพูดถึงเนี่ย คุณไปทำวีรกรรมอะไรไว้ลับหลังผมอีกหรือเปล่าล่ะครับ" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเด็กหนุ่มที่กล้าหาญเกินพิกัด ระยะห่างเพียงคืบทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน กลิ่นหอมจางๆ จากตัวของธีร์ตีวนอยู่ในโสตประสาทจนความโกรธเมื่อครู่เกือบจะเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอื่น ร่างสูงเอื้อมมือหนาขึ้นคว้าข้อแขนเรียวไว้โดยไม่ให้อีกฝ่ายถอยหนี แรงบีบกระชับพอเหมาะไม่ได้รุนแรง แต่เด็ดขาดพอที่จะตรึงธีร์ให้อยู่กับที่ "อยากรู้เหว่า ว่าผมทำอะไรไว้..." ศิลาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำลงจนน่าขนลุก "ถ้าอยากรู้จริงๆ... ทำไมไม่ถามจากปากผมตอนนี้เลยล่ะครับ" หัวใจของธีร์กระหน่ำเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างอันตรายและแววตาพราวระยับที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้เกินกว่าจะคาดเดา มือเรียวพยายามจะบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ศิลากลับกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับดึงรั้งให้ร่างโปรดเซถลาลงมานั่งทับบนตักแกร่งโดยไม่ทันตั้งตัว "ปล่อยนะ! คุณศิลา นี่คุณจะบ้าหรือไง!" ธีร์ร้องเสียงหลง หน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนควบคุมไม่ได้ "นิ่งๆ สิครับ..." ศิลาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากหยักแทบจะสัมผัสกับแก้วใส ปลายจมูกคมคลอเคลียอยู่ข้างขมับอย่างถือวิสาสะ "กำลังหาทางแก้ปัญหาอยู่... อย่าเพิ่งดิ้นให้หงุดหงิดน่า" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุและเคมีระหว่างทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบจากภายนอก ตามด้วยเสียงทุ้มร้อนรนของผู้ช่วยสนิทที่ตะโกนเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าอนุญาต "คุณศิลาครับ! แย่แล้วครับ! ฝ่ายประชาสัมพันธ์แจ้งว่ามีสำนักข่าวออนไลน์ปล่อยภาพถ่ายจากลานจอดรถเมื่อคืนนี้ออกมาแล้วครับ!" ศิลาชะงักกึก ดวงตาคมกริบละจากใบหน้าของคนที่นั่งอยู่บนตักหันขวับไปมองที่ประตูทันที ส่วนธีร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อตระหนักได้ว่า... เกมนี้มีคนเดินหมากเร็วกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้เสียอีก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ ฟีนิกซ์สีทอง