ไม่รักก็อย่ามาทำให้หวั่นไหว

รอยยิ้มหยันบนเรียวปากของธีร์ในวินาทีนั้น... บาดลึกเสียยิ่งกว่าใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง มันไม่ใช่รอยยิ้มของการเยาะเย้ยถากถาง แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ยอมรับความพ่ายแพ้ให้กับความโง่เขลาของตัวเอง หัวใจที่เคยเต้นรัวเร็วยามอยู่ใกล้ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อม บัดนี้กลับดิ่งวูบลงสู่ห้วงเหวแห่งความว่างเปล่าอย่างน่าใจหาย ศิลาอยากจะอ้าปากอธิบาย อยากจะเปล่งเสียงปฏิเสธออกไปให้ดังลั่นว่าเรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่ความจริง แต่ลำคอกลับแห้งผากราวกับถูกกรอกด้วยทรายร้อนจัด เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววท้าทาย บัดนี้กลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งประกายอารมณ์ใดๆ หลงเหลืออยู่เลย "พี่ศิลาคิดว่า... ผมเป็นตัวตลกสินะครับ" เสียงทุ้มหวานเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ราวกับสายลมเย็นเฉียบที่พัดผ่านกลางฤดูร้อน แต่มันกลับสร้างรอยร้าวลึกในอกของคนฟังจนแทบหายใจไม่ออก เด็กหนุ่มไม่ได้ก้าวเข้าไปโวยวาย ไม่ได้หยิบข้าวของปาใส่หน้าอย่างที่เคยเป็นมาตลอด กลับกัน... ธีร์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สองก้าว และสามก้าวอย่างมั่นคง ระยะห่างที่เพิ่มขึ้นทีละนิด เปรียบเสมือนกำแพงสูงตระหง่านที่ถูกสร้างขึ้นกั้นกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองในพริบตา "ธีร์... ฟังพี่ก่อน อย่าเพิ่งคิดไปเอง" ศิลาพยายามก้าวเข้าไปหา ร่างสูงใหญ่ขยับตัวด้วยความร้อนรนที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนนี้มาก่อน มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาจับไว้ แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่าเมื่อร่างบางเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที "พอเถอะครับ" ธีร์ยกมือขึ้นห้าม ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่เจ้าตัวก็พยายามกำมันเข้าหากันแน่นเพื่อซ่อนความอ่อนแอ "ผมเหนื่อยแล้ว... ดีลบ้าๆ ระหว่างเรา มันควรจะจบลงตรงนี้ได้แล้วมั้งครับ" "มันไม่ใช่ดีล!" ศิลาเผลอตะคอกออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธปนหวาดกลัวอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น "สำหรับธีร์มันอาจจะเป็นแค่เกมธุรกิจ แต่วินาทีที่พี่ดึงธีร์เข้ามา... สำหรับพี่มันไม่ใช่แค่เรื่องไร้สาระแบบนั้น!" "แล้วที่ผ่านมาล่ะครับ?" ธีร์เงยหน้าขึ้นสบตา ปล่อยให้หยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยร่วงเผาะลงมาตามเรียวแก้ม แต่นั่นกลับยิ่งทำให้แววตาดุดันของอีกฝ่ายสั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าเดิม "การที่พี่ทำดีด้วย การที่พี่คอยปกป้อง การที่พี่ทำให้ผม... เกือบจะเผลอใจไปรักคนอย่างพี่ ทั้งหมดนั่นมันคือแผนการสร้างภาพให้ธีร์ตายใจ หรือเป็นหนึ่งในเงื่อนไขที่พี่สนุกที่จะได้ปั่นหัวผมเล่นกันแน่ครับ!" คำถามนั้นทิ่มแทงหัวใจของศิราเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกสמוดตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง ความอึดอัดแน่นหน้าอกจนพูดไม่ออก ความจริงที่ว่าเขาเคยปากร้ายและทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายมาสารพัด กลับกลายเป็นบูมเมอแรงย้อนกลับมาทุบทำลายเขาในวันที่เขาอยากจะซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองมากที่สุด "พี่รัก..." ศิลาเกือบจะหลุดคำนั้นออกไปแล้ว คำที่เขาไม่เคยคิดจะพูดกับใครตลอดชีวิตที่ผ่านมา แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลังของทางเดิน "โอ้โห บรรยากาศมาคุชะมัด นี่ฉันมาขัดจังหวะเวลาสวีท (หรือเวลาเลิกรา) ของคุณชายศิลากับเด็กในคาถาหรือเปล่าเนี่ย?" ร่างสูงโปร่งของ 'ภาคิน' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก้าวออกมาจากมุมตึก พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาคมกวาดมองคนทั้งสองสลับกันไปมาด้วยความสนุกสนาน ศิลาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อถูกขัดจังหวะในเวลาเป็นตายเท่ากันแบบนี้ แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากไล่ไอ้ตัวป่วนออกไป ธีร์กลับหันไปมองหน้าภาคินแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเขาด้วยรอยยิ้มสมเพชตัวเองครั้งสุดท้าย "งั้นก็เชิญคุยกันตามสบายเลยนะครับ" ธีร์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ เสียงหวานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งเยื่อใย "ส่วนเรื่องสัญญา... เดี๋ยวผมให้ทนายติดต่อไปเคลียร์ให้จบวันนี้เลยครับ ลาก่อน... พี่ศิลา" พูดจบ เด็กหนุ่มก็หันหลังกลับทันที ก้าวเดินฉับๆ ออกไปจากตรงนั้นโดยไม่แม้แต่จะชายตามองกลับมาอีกเป็นครั้งที่สอง "ธีร์! เดี๋ยวสิ! ธีร์!" ศิลาตะโกนเรียกสุดเสียง ร่างสูงทำท่าจะพุ่งตามไปทันที แต่ภาคินกลับก้าวเท้าเข้ามาขวางทางไว้ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของศิลาเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา "ใจเย็นน่าคุณศิลา... ปล่อยน้องเขาไปเถอะ ว่าแต่... นายรู้ข่าวเรื่อง 'เอกสารลับ' ที่คุณพ่อของนายแอบซ่อนไว้ก่อนเสียชีวิตหรือยังล่ะ? พอดีฉันเพิ่งได้ข้อมูลเด็ดมาว่า... คนที่ถือรหัสผ่านเข้าถึงตู้นิรภัยนั้น ตอนนี้กำลังเดินอยู่ข้างๆ นายเมื่อกี้... ใช่เด็กคนนั้นหรือเปล่าทายาทศิลา?" ศิลาชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด ความสนใจที่เคยพุ่งเป้าไปที่การรั้งตัวธีร์กลับถูกกระชากกลับมาที่คำพูดของภาคินในทันที... รหัสผ่านตู้นิรภัยที่พ่อของเขาทิ้งไว้ก่อนตาย... อยู่กับธีร์อย่างนั้นหรือ? -------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครของผมเสมอนะครับ