รอยร้าวในความสัมพันธ์

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาเงินฟาดหัวคนอื่นมันคือวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด ผมแนะนำให้คุณเอาเงินพวกนั้นไปซื้อกระจกสักบาน แล้วหัดส่องดูสันดานตัวเองบ้างนะครับคุณศิลา!” เสียงของธีร์ดังก้องไปทั่วห้องทำงานหรูบนชั้นดาดฟ้า แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้มือบางสั่นเทาขณะชี้หน้าชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ ศิลาในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวเก่ง แววตาคมกริบคู่นั้นนิ่งสงบ ทว่ากดดันจนคนมองแทบหายใจไม่ออก “ปากเก่งนักนะธีร์” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก “ที่ฉันทำไปทั้งหมด ก็เพราะฉันไม่ต้องการให้ใครมาดูถูกคนที่อยู่ในความดูแลของฉัน โดยเฉพาะคนอย่าง ‘คุณวิน’ ที่คุณดูจะให้ความสนใจเป็นพิเศษช่วงนี้” “คุณพูดเรื่องอะไร” ธีร์ขมวดคิ้ว “ผมกับคุณวินเราเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน” “เพื่อนร่วมงานที่ไปไหนมาไหนด้วยกันจนคนเขาลือกันไปทั่วบริษัทน่ะเหรอ?” ศิลายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำก้าวเข้ามาหาคนตัวเล็กกว่าอย่างคุกคาม “อย่าให้ฉันต้องพูดคำที่มันแรงกว่านี้นะธีร์ เพราะถ้าฉันหมดความอดทน คนที่จะเจ็บไม่ใช่แค่คุณ แต่รวมถึง ‘ไอ้เพื่อนร่วมงาน’ ของคุณด้วย” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ธีร์จ้องมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวงอย่างไม่ปิดบังของคนตรงหน้า เขาไม่ได้กลัว แต่มันคือความรู้สึกเหนื่อยหน่ายที่อีกฝ่ายไม่เคยไว้ใจกันเลย ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำลายห้วงอารมณ์นั้นทันที ศิลากระชับสูทเล็กน้อยก่อนจะตะโกนบอกให้คนข้างนอกเข้ามาโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของธีร์ ประตูบานใหญ่เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวสวยสง่าในชุดเดรสแบรนด์เนม ‘รินรดา’ ทายาทตระกูลดังที่ศิลาเคยมีดีลธุรกิจด้วย เธอไม่ได้เดินเข้ามามือเปล่า แต่ในมือถือถุงขนมหวานร้านดังที่ธีร์จำได้ดีว่าศิลาโปรดปราน “ศิลาคะ รินผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาของโปรดมาฝากค่ะ” รินรดาส่งยิ้มหวานมาให้ แต่สายตากลับเหลือบมองธีร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความฉงนแกมดูถูก “อุ๊ย… ขอโทษทีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณศิลามีแขกอยู่” ศิลาเปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาทันที “ผมกำลังคุยธุระสำคัญกับคุณธีร์อยู่ครับ ถ้าคุณรินไม่มีธุระอะไรเร่งด่วน รบกวนไว้โอกาสหน้านะครับ” รินรดาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับเดินตรงเข้าไปใกล้ศิลามากขึ้นจนแทบจะชิดกาย “ธุระที่ว่าสำคัญจนต้องขึ้นเสียงใส่กันเลยเหรอคะ? รินว่าพนักงานคนนี้อาจจะทำอะไรให้คุณปวดหัวหรือเปล่า ให้รินช่วยจัดการเรื่องเอกสารแทนไหมคะ” “ไม่ต้องครับ” ธีร์แทรกขึ้น เสียงเย็นเยียบจนรินรดาชะงัก “เรื่องของ ‘เรา’ ผมกับคุณศิลาจัดการกันเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกเข้ามาแทรกแซง... โดยเฉพาะคนที่อ่านบรรยากาศไม่เป็น” “นี่คุณ!” รินรดาหน้าเปลี่ยนสีด้วยความโกรธ “ธีร์!” ศิลาเสียงเข้มขึ้น แต่ไม่ใช่เพราะโกรธธีร์ เขากำลังพยายามรักษาระยะห่างจากรินรดาที่เริ่มเบียดกายเข้ามาใกล้ รินรดาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปทางศิลาด้วยแววตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง “ศิลาคะ รินได้รับสายจากคุณพ่อคุณแล้ว เรื่องโครงการโปรเจกต์ใหม่ที่เราร่วมมือกัน ท่านบอกว่าถ้าคืนนี้เราได้ไปทานมื้อค่ำกันสองต่อสอง... บางทีรินอาจจะเปลี่ยนใจอนุมัติงบเพิ่มให้คุณก็ได้นะ” คำพูดของรินรดาเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ธีร์มองหน้าศิลาเพื่อรอดูท่าที อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองธีร์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “งั้นเหรอครับ” ศิลาตอบเสียงเรียบ “ถ้าเป็นเรื่องผลประโยชน์ของบริษัท ผมคงปฏิเสธไม่ได้” ธีร์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบแหลกสลาย เขาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ “งั้นก็เชิญเลยครับ ผมขอตัว” ธีร์หันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่จังหวะที่เขากำลังจะผ่านตัวรินรดาไปนั้น รินรดากลับแกล้งก้าวเท้าขวางแล้วทำทีเป็นสะดุดล้ม มือของเธอกระชากชายเสื้อของธีร์ไว้แน่นจนเขาเสียหลักเซถลา ศิลารีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวธีร์ไว้ แต่ในจังหวะนั้นเอง วิน—เพื่อนร่วมงานที่ธีร์เพิ่งคุยด้วยก่อนหน้านี้—ก็ผลักประตูห้องเข้ามาด้วยความรีบร้อนเพราะมีธุระด่วน “ธีร์! ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้รอที่รถ...” วินชะงักกึกเมื่อเห็นภาพที่ธีร์กำลังอยู่ในอ้อมกอดของศิลา โดยมีรินรดาที่ล้มกองอยู่กับพื้นมองดูด้วยสายตาที่วางแผนไว้ล่วงหน้า ศิลามองวินด้วยสายตาอำมหิต มือที่โอบเอวธีร์ไว้แน่นขึ้นจนธีร์รู้สึกเจ็บ “นึกว่าจะรอดพ้นจากมือผมไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอธีร์?” ศิลาขยับเข้าไปกระซิบข้างหูธีร์ด้วยน้ำเสียงที่เย็นจนน่าขนลุก “ในเมื่อคุณอยากให้คนอื่นเข้ามายุ่งเรื่องของเรามากนัก งั้นเราก็มาดูกันว่า... ระหว่าง ‘คนเก่าที่อยากกลับมา’ กับ ‘คนใหม่ที่อยากเข้ามาแทนที่’ ใครกันแน่ที่จะทำให้คุณร้องไห้ได้มากกว่ากัน” ธีร์ตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นรินรดาค่อยๆ ลุกขึ้นพลางปัดฝุ่นที่ชุดด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ ก่อนที่เธอจะหันไปส่งสัญญาณบางอย่างให้กับบอดี้การ์ดหน้าห้องที่เริ่มก้าวเข้ามาปิดทางออกไว้ทุกทิศทาง ศึกครั้งนี้ดูท่าจะไม่มีใครยอมใคร และความสัมพันธ์ที่ร้าวฉานอยู่แล้ว กำลังจะแตกสลายลงต่อหน้าต่อตาในไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ฟีนิกซ์สีทองขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ เจอกันตอนหน้าครับ!