เสียใจจนอยากหนี

เสียงซิปกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมราคาแพงที่ถูกรูดปิดด้วยแรงอารมณ์ ดังบาดหูดังสนั่นห้องนอนกว้าง โทนสีเทาเข้มที่เคยดูอบอุ่นและหรูหรา บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ธีร์ไม่ได้สนใจว่าเสื้อผ้าแบรนด์ราคาแพงหรือเสื้อยืดธรรมดาตัวเก่งจะยับยู่ยี่แค่ไหนเมื่อถูกยัดลงไปลวกๆ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธระคนเสียใจ ดวงตากลมโตที่รั้นเสมอมาเวลานี้ร้อนผ่าว หน่วยตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส แต่นายเอกของเรากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ปฏิเสธที่จะปล่อยให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนั้น "นายคิดจะทำบ้าอะไร ธีร์" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ร่างสูงใหญ่ของศิลาก้าวเข้ามาประชิดตัวในพริบตาเดียว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียว ออกแรงดึงรั้งให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นแดงก่ำไม่แพ้กัน อารมณ์ดิบเถื่อนและความหวาดกลัวลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งกำลังปะทุขึ้นจนน่ากลัว "ปล่อย!" ธีร์สะบัดแขนหนีสุดแรงเกิด ทว่าแรงผู้ชายหรือจะสู้แรงของคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำอย่างศิลาได้ ยิ่งดิ้น ร่างบางก็ยิ่งถูกรวบเข้าไปแนบชิดอกแกร่งจนแทบจมหายไปในอ้อมแขน "ไม่ปล่อย!" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความรู้สึกหลากหลายที่อัดแน่นจนล้นปรี่ "นายไม่มีสิทธิ์หนีผมไปไหนทั้งนั้น ธีร์!" "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" ธีร์แค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา รอยยิ้มหยันบนเรียวปากบางช่างบาดลึกหัวใจคนมองจนเจ็บแปลบ "แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาบงการชีวิตผม? คิดจะด่าก็ด่า คิดจะไล่ก็ไล่ พอบอกจะไปจริงๆ ก็ทำเป็นมารั้ง... สนุกมากนักเหรอครับที่ได้เล่นกับความรู้สึกของคนอื่น?" "ผมไม่ได้เล่น!" ศิลาตะคอกกลับเสียงดังลั่นห้อง หน้าอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หอบกระชั้น มือหนาบีบไหล่บางทั้งสองข้างแน่นขึ้นราวกับต้องการจะฝังร่างนี้ไว้กับตัว "ที่ผมทำไปทั้งหมด เพราะผมโมโห เพราะผมหึงจนแทบคลั่งต่างหากเล่า! นายไม่รู้หรือไงวะ!" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็ง ทำเอาบรรยากาศในห้องชะงักงันไปชั่วขณะ ธีร์นิ่งงั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอกกับคำว่า 'หึงจนแทบคลั่ง' แต่วินาทีต่อมา ความเจ็บปวดจากคำพูดดูกถูกก่อนหน้านี้ก็ซัดกลับเข้ามาถมทับจนความดีใจนั้นมลายหายไปสิ้น "หึงเหรอ..." ธีร์ทวนคำเสียงแผ่วเบา แต่แววตากลับเย็นชาลงจนน่าใจหาย "วิธีแสดงความหึงของคุณ คือการดูถูกศักดิ์ศรีของผมเหรอครับ คุณศิลา? คุณมองว่าผมเป็นแค่เด็กใจง่ายที่เกาะคุณกิน คอยวิ่งตามปรนนิบัติเพื่อแลกกับเงินทองงั้นสิ ถึงได้กล้าพูดจาทำร้ายจิตกันได้ขนาดนั้น" "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น..." ศิลาชะงัก น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดอ่อนลงในทันที ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นในดวงตาคมกริบ เมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่ธีร์พยายามกลั้นเอาไว้เอ่อล้นทะลักขอบตาไหลอาบแก้มเนียน "แต่การกระทำของคุณมันฟ้อง!" ธีร์ตัดบทเสียงกร้าว มือเรียวยกขึ้นผลไสอกแกร่งเต็มแรงจนศิลาเซถอยหลังไปสองก้าว "พอเถอะครับศิลา เราจบกันแค่นี้เถอะ ผมเหนื่อยแล้ว... เหนื่อยที่จะต้องมารองรับอารมณ์บ้าๆ ของคนเอาแต่ใจอย่างคุณ" พูดจบ ธีร์ก็หันไปคว้ากระเป๋าเดินทางคู่ใจแล้วจ้ำอ้าวตรงไปยังประตูห้องนอนทันที "ธีร์!" ศิลารีบพุ่งเข้าไปคว้าขอบกระเป๋าเอาไว้แน่น ร่างสูงยอมทิ้งฟอร์มและศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี คุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อยื้อยุดรั้งตัวคนรักไว้ หยาดน้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างมาทั้งชีวิตรื้นขึ้นรอบดวงตา เสียงทุ้มสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "อย่าไป... ผมขอร้อง" ศิลาพูดเสียงสั่น มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่กำหูกระเป๋าไว้แน่น ฝ่ามืออุ่นจัดสั่นเทาเล็กน้อย "ผมขอโทษ... ที่ปากหมา ที่พูดจาไม่คิด แบบนั้น... อย่าทิ้งผมไปเลยนะ ธีร์" ภาพคุณชายผู้เพียบพร้อม ทายาทธุรกิจหมื่นล้านที่ใครๆ ต่างก้มหัวให้ กำลังคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าเขา ยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าอีกฝ่ายรักและแคร์เขามากแค่ไหน แต่ทว่า... บาดแผลที่ถูกกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันลึกเกินกว่าจะสมานได้ด้วยคำขอโทษเพียงไม่กี่คำ ธีร์ก้มมองคนตรงหน้า หัวใจไหววูบและเจ็บปวดเสียจนอยากจะโผเข้ากอดแล้วร้องไห้ออกมาดังๆ แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีค้ำคออยู่ ทำให้เขาต้องฝืนใจดึงมือกลับ "ปล่อยเถอะครับ..." ธีร์ฝืนพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งที่สุด แม้ข้างในจะแตกสลายเป็นจุล "ยิ่งยื้อกันไว้ เราจะยิ่งเจ็บกันเปล่าๆ ปล่อยให้ผมไปเถอะนะ" ศิลานิ่งงัน มือที่คว้ากระเป๋าค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาคมกริบมองร่างบางที่หันหลังให้ด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างราวกับโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงมาตรงหน้า ติณณ์—เพื่อนสนิทของศิลาที่ถือวิสาสะกดรหัสเปิดประตูห้องเข้ามาตามคำสั่งของศิลาเมื่อครู่ ชะงักกังไปทันทีที่เห็นสภาพภายในห้อง นัยน์ตาคมกวาดมองกระเป๋าเดินทางและคราบน้ำตาบนใบหน้าของทั้งคู่ด้วยความตกใจ "เฮ้ย... นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ?" ติณณ์อุทานเสียงหลง เมื่อเห็นเพื่อนรักคุกเข่าอยู่กับพื้น ขณะที่ธีร์กำลังก้าวเดินผ่านเขาออกไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันที่ติณณ์จะได้เอ่ยรั้งอะไร เสียงแจ้งเตือนข้อความทางโทรศัพท์มือถือของธีร์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด *พิณ: "พี่ธีร์คะ... เรื่องรูปที่ส่งไปเมื่อคืน พี่ศิลาเขาจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะคะ ขอบคุณพี่ธีร์มากๆ เลยนะคะที่ยอมเสียสละให้..."* ธีร์ชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวพ้นประตูห้อง หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่ออ่านข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด พร้อมกับความจริงบางอย่างที่เพิ่งกระจ่างชัดในสมอง... ฟีนิกซ์สีทองขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ