ตามล่าหาความรัก

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบในความมืด สะท้อนเงาใบหน้าตื่นตระหนกของธีร์ได้อย่างชัดเจน ข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกแต่น่าคุ้นเคยทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ *‘ถ้าไม่อยากให้ฉันพลิกแผ่นดินตามล่าจนกว่าจะเจอ... ก็กลับมารับโทรศัพท์ซะ ธีร์’* เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามความสั่นเทาของ1ในความรู้สึกไม่อยู่ ความจริงบางอย่างที่เพิ่งกระจ่างชัดในสมองตีรวนจนยุ่งเหยิง ศิไม่ได้เป็นแค่ผู้ชายปากร้ายเอาแต่ใจที่ชอบใช้เงินฟาดหัวคนอื่นอย่างที่เขาเคยค่อนขอด แต่หมอนั่น... กำลังสติหลุดจริงๆ และสาเหตุก็มาจากความดื้อรั้นของเขาเอง "บ้าเอ๊ย..." ธีร์สบถเบาๆ กับความมืดในห้องพักแคบๆ ของตัวเอง นิ้วเรียวกดลบข้อความนั้นทิ้งทันทีด้วยความหงุดหงิดปนความร้อนรนที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก แต่ไม่ทันที่เขาจะได้คิดหาทางหนทีไล่ เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกก็ทำเอาสะดุ้งสุดตัว ปัง! ปัง! ปัง! "ธีร์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดีจนน่าขนลุกดังลอดเข้ามา พร้อมกับแรงกระแทกที่ทำให้บานประตูไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน ศิลามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? เร็วจนน่าเหลือเชื่อ ชายหนุ่มใช้เวลาตามหาเขาเจอในเวลาไม่ถึงชั่วโมงหลังจากส่งข้อความขู่แค่นั้นหรือ? "ผมไม่เปิด! คุณกลับไปซะ!" ธีร์ตะโกนกลับไปสุดเสียง หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวระเบิด แรงกดดันจากอีกฝ่ายพุ่งทะลุกรอบประตูเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก "ถ้าเธอไม่เปิด ภายในสามวินาทีนี้ ฉันพังประตูเข้ามาแน่ ธีร์!" เสียงประกาศกร้าวจากคนด้านนอกไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย น้ำเสียงจริงจังและดุดดันระดับนั้นบอกให้รู้ว่าศิลาทำจริงอย่างที่พูดแน่นอน "คุณมันเผด็จการ บ้าอำนาจที่สุด!" "นับหนึ่ง... สอง..." แกร็ก! ธีร์จำต้องกระชากกลอนประตูเปิดออกด้วยความจำยอม ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความโกรธปนความตื่นตระหนก แต่ยังไม่ทันต่อว่าอะไรออกไป ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทที่ยับย่นเล็กน้อยและเนคไทที่ถูกคลายออกอย่างไร้ระเบียบก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องแคบๆ จนธีร์ต้องผงถอยหลังกรูด ศิลาไม่รอช้า เขวี้ยงกุญแจรถในมือลงบนโต๊ะทำงานตัวเล็กเสียงดังสนั่น ก่อนจะคว้าข้อมือบางของคนตรงหน้าไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะแสดงถึงความโกรธและกลัวที่อัดแน่นอยู่ข้างใน "สนุกมากไหมที่ได้วิ่งเล่นซ่อนหากับฉัน?" ศิลาเค้นเสียงถาม ลมหายใจหอบกระชั้นบ่งบอกว่าอีกฝ่ายเพิ่งผ่านการวิ่งวุ่นตามหาเขามาทั่วเมือง ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นแดงก่ำเล็กน้อย เต็มไปด้วยประกายความดุร้ายที่ผสมผสานกับความโล่งใจอย่างประหลาด "ใครเล่นกับคุณ? ผมแค่อยากอยู่คนเดียว คุณมีสิทธิ์อะไรมาตามราวีผมถึงที่นี่?" ธีร์เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดื้อรั้นไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย ถึงแม้ข้างในจะหวั่นไหวกับแววตาของคนตรงหน้าจนแทบยืนไม่อยู่ก็ตาม "สิทธิ์เหรอ?" ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น "สิทธิ์ของการเป็นคนที่เกือบหัวใจวายตายเพราะเด็กอวดดีอย่างเธอไง! รู้ไหมว่าฉันตามหาเธอไปกี่ที่? ร้านกาแฟ ตลาดนัด ป้ายรถเมล์... ส้นตีนอะไรนี่ ฉันพลิกเมืองหาเธอจนแทบพลิกแผ่นดิน!" "ก็ใครใช้ให้คุณหาล่ะ! ผมไม่ได้ขอให้คุณมาตามสักหน่อย!" "แต่ฉันอยากมา!" ศิลาตวาดสวนกลับเสียงดังลั่น ห้องแคบๆ เงียบกริบลงทันทีเมื่อคำพูดนั้นหลุดออกจากปากคนปากร้าย นายเอกหนุ่มชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงกับประโยคสารภาพที่พรั่งพรูออกมาอย่างไร้การป้องกัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของคนทั้งคู่ ศิลายืนจ้องหน้าคนตัวเล็กด้วยแววตาที่สั่นไหว ร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการตระเวนตามหาทั่วเมืองปรากฏชัดบนใบหน้าคมคาย แต่สิ่งที่เด่นชัดกว่าคือความหวาดกลัว... กลัวที่จะสูญเสียคนตรงหน้าไปจริงๆ "ธีร์..." ศิลาผ่อนลมหายใจยาวเหยียด น้ำเสียงที่เคยดุดดันเปลี่ยนเป็นอ่อนลงอย่างน่าใจหาย มือหนาที่กุมข้อมือเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายประคองแก้มเนียนไว้อย่างทะนุถนอม "อย่าทำแบบนี้อีก... อย่าหายไปไหนอีกเลย" น้ำเสียงจริงจังและแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาปนคลั่งรัก ทำเอาเกราะป้องกันทุกอย่างของธีร์พังทลายลงในพริบตา ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณมันบ้า..." ธีร์พึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมกริบที่มองมาอย่างลึกซึ้ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องเมินหนีไปทางอื่น "ใครใช้ให้คุณมาทำดีด้วยเล่า..." "ไม่ได้ทำดี แค่ทำตามหัวใจตัวเองต่างหาก" ศิลาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น กระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่ทำเอาขนลุกซู่ "และเธอก็ต้องรับผิดชอบความรู้สึกของฉันด้วย ที่ทำให้ฉันต้องเหนื่อยตามหาเธอขนาดนี้" "ผมไม่ได้สั่งสักหน่อย..." ธีร์พยายามเถียงกลับเสียงเบาหวิว แต่ร่างกายกลับไม่ยอมถอยหนีเมื่ออีกฝ่ายขยับเข้าประชิดตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกัน ศิลาไล้ปลายนิ้วเกลี่ยพวงแก้มเนียนอย่างเบามือ สายตาทอประกายหวานล้ำจนคนถูกมองแทบละลาย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันในความเงียบสงบ นิ้วเรียวของพระเอกหนุ่มเชยคางมนขึ้น เพื่อให้ดวงตาทั้งสองคู่สประสานกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วยความเจ้าเล่ห์ "ถ้างั้น... ฉันขอทวงรางวัลจากการตามล่าเธอในวันนี้ก็แล้วกันนะ ธีร์" ยังไม่ทันที่ธีร์จะได้อ้าปากท้วงติบ ศิลาก็ก้มลงมาประทับริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนเรียวปากบางทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว สัมผัสละมุนละไมแต่แฝงไว้ด้วยความโหยหาและดุดดันทำให้โลกทั้งใบของธีร์หมุนคว้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะก่อนจะค่อยๆ อ่อนระทวยลงในอ้อมแขนกว้างที่โอบกระชับเข้ามารับไว้อย่างแน่นหนา จังหวะหัวใจที่เต้นระรัวสะท้อนความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานานแสนนาน ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างหวานล้ำและลึกซึ้ง จนกระทั่ง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายจากด้านนอกที่ดังแทรกเข้ามาในห้อง "คุณธีร์ครับ! มีพัสดุด่วนครับ! ...เอ๊ะ ทำไมประตูไม่ได้ล็อกล่ะเนี่ย?" ทั้งศิลาและธีร์สะดุ้งสุดตัวผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อบานประตูห้องที่ปิดไม่สนิทค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกโดยพนักงานส่งของหน้าตาตื่นที่ไม่ทันสังเกตบรรยากาศมาคุภายในห้อง! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ฟีนิกซ์สีทอง" เสมอนะครับ