ง้อแบบหมดฟอร์ม

เสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องพักของเพชร ไม่ได้สร้างความตกใจให้แก่เจ้าของห้องเท่ากับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่ยับยู่ยี่เล็กน้อย คิมหันต์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูครัว สายตาคมกริบมองลอดผ่านช่องว่างระหว่างแขนของเพื่อนสนิทที่ทำหน้าที่เป็นด่านหน้าขวางทางไว้ “บอกแล้วไงว่าไอ้คิมไม่อยากเจอหน้าคุณ กลับไปซะเถอะครับท่านประธาน” เพชรออกตัวแทนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดระคนไม่พอใจ ดวงตาของเพื่อนสนิทจ้องเขม็งไปยังผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าหนี้และนายจ้างจอมเผด็จการ ทิวาไม่ได้ชายตามองเพชรแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกวาดผ่านไหล่บางของเพื่อนสนิทเข้าไปสบประสานกับดวงตากลมโตของคนที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังอย่างแน่วแน่ ความเย่อหยิ่งและมาดมั่นที่เคยมีพังทลายลงจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม เหลือเพียงความดื้อรั้นระคนกระวนกระวายที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา “ถอยไป... เพชร” เสียงทุบต่ำเอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนเคย หากแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้คนฟังถึงกับต้องกลืนน้ำลาย “ผมไม่ถอย! คุณทำร้ายจิตใจไอ้คิมมามากพอแล้วนะ คิดจะมาก็มา คิดจะเหวี่ยงใส่ก็เหวี่ยง พอเบื่อก็เขี่ยทิ้งเหมือนของเล่นรึไงวะ” เพชรยังคงยืนหยัดขวางทางไว้ ทว่าแรงผลักเบาๆ จากด้านหลังทำให้เขาต้องชะงัก คิมหันต์ก้าวออกมาจากเงาของเพื่อนสนิท ใบหน้าหวานเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ดวงตาสดใสที่เคยฉายแววท้าทายกลับนิ่งสนิทจนน่ากลัว ร่างโปรดในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มขาสั้นก้าวเข้ามาหยุดยืนเผชิญหน้ากับประธานหนุ่มในระยะห่างแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายของอีกฝ่ายที่ลอยมาแตะจมูกยังคงสร้างความปั่นป่วนในท้องของเขาได้เสมอ แต่นายเอกของเราเลือกที่จะเมินเฉยมันด้วยการเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “มีธุระอะไรด่วนถึงขนาดต้องบุกมาถึงห้องเพื่อนผมล่ะครับ ท่านประธานผู้สูงส่ง” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยหนามยอกอกเอ่ยขึ้น ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังจนทิวาต้องขบกรามแน่น ทิวาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนในอก สายตาคมกริบสำรวจใบหน้าหวานที่ไม่ได้พบกันเพียงไม่กี่วันแต่กลับดูผอมลงไปถนัดตา ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจตั้งแต่เมื่อคืนประเดประดอนเข้ามาจนเขาแทบหายใจไม่ออก “กลับคอนโดกับฉัน... คิม” ประโยคคำสั่งที่มักจะมาพร้อมกับความเผด็จการ ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นน้ำเสียงทุบต่ำที่เจือความเว้าวอนอย่างหาได้ยากยิ่ง ทิวายื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียว ทว่ากลับถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบหลังมือหนาเบาๆ แต่สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ทิวาสะดุ้งเล็กน้อยแต่นัยน์ตาสีเข้มยังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานไม่วางตา “อย่ามาแตะต้องตัวผม... คุณเอาสิทธิ์อะไรมาสั่งผมล่ะครับ ในเมื่อสัญญาบ้าๆ นั่นเราก็ฉีกมันทิ้งไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าคุณแค้นใจที่โดนคนอย่างผมตอกหน้าจนเสียฟอร์ม เลยต้องตามมาเอาคืนให้สาสมถึงที่นี่” คิมหันต์พ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาทีละคำ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่อัดอั้นมานาน ทิวาสربลมหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้ดีว่าความผิดพลาดจากความปากแข็งและความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลของตัวเองเมื่อวันก่อน เป็นฝ่ายผลักไสให้คนตรงหน้าต้องเดินหนีออกมา ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครบนโลกธุรกิจ กลับกำลังตัดสินใจทำในสิ่งที่คนรอบตัวไม่มีวันได้เห็นเป็นอันขาด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเพชรที่อ้าปากค้างจนแทบหลุดจากเบาะ ทิวากลับย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นห้องชุดของเพื่อนสนิททันที! “เฮ้ย!/คุณ!” เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นพร้อมกันทั้งจากปากของเพชรและคิมหันต์ หัวใจของคิมหันต์กระตุกวูบ ภาพของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ผู้ซึ่งไม่เคยชายตามองใครนอกจากผลกำไรและชื่อเสียง กลับยอมลดตัวลงมาคุกเข่าต่อหน้าเขา บนพื้นห้องเช่าเก่าๆ ของคนธรรมดา ไหล่กว้างที่เคยตั้งตรงสง่าตอนนี้กลับลู่ลงเล็กน้อยขณะที่เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา “ฉันรู้ว่าฉันมันปากหมา...” ทิวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นัยน์ตาสีเข้มไหวระริกด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนล้นปรี่ “ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดออกไปมันทำร้ายความรู้สึกนาย... คิม ฉันขอโทษ” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องนั่งเล่นชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ เพชรกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเปิดพื้นที่ให้คนทั้งคู่ได้เผชิญหน้ากันตามลำพัง คิมหันต์ยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำรัวรากับจะกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธเคืองที่เคยสะสมมาตลอดหลายวันมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและวูบไหวในช่องท้อง นายเอกหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น พยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาเกียรติและกำแพงที่ตัวเองสร้างขึ้นมา ทว่าสายตาที่เว้าวอนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนของคนตรงหน้ากลับทำลายมันลงทีละน้อย “ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะทิวา...” คิมหันต์พยายามดัดเสียงให้แข็งกร้าว แต่มือเรียวกลับสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ยื่นลงไปหมายจะฉุดแขนแกร่งให้ลุกขึ้น “คุณบ้าไปแล้วรึไง มาทำท่าทางแบบนี้ทำไม... ลุกขึ้นมาสิครับ!” ทิวาไม่ยอมขยับเขยื้อน มือหนากลับเอื้อมขึ้นมาคว้าข้อมือเรียวของคิมหันต์ไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แต่สัมผัสนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนทุกครั้ง มันทั้งอุ่นและสั่นเทาในคราวเดียวกัน แรงดึงเบาๆ ทำให้คิมหันต์เซถลาลงไปคุกเข่าตามแรงโน้มถ่วง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่กลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้งจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากัน “ถ้าไม่ยอมรับคำขอโทษ... ฉันก็จะไม่ลุกขึ้นเด็ดขาด” ทิวากระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีเข้มฉายแววดื้อรั้นไม่แพ้กัน “นายอยากให้ฉันทำอะไรอีก คิมหันต์ บอกมาสิ... ต่อให้ต้องกราบเท้าขอร้องให้นายกลับไปอยู่ข้างๆ ฉัน ฉันก็ยอม” “คุณมันบ้า... คนบ้าชัดๆ” คิมหันต์พึมพำเสียงสั่น ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความน้อยใจและความรักที่ถูกเก็บกดไว้ระเบิดออกมาเป็นหยาดน้ำใสที่คลอหน่วยอยู่ที่หน่วยตาคมสวย ทิวายื่นมืออีกข้างขึ้นเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ไหลซึมลงมาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนเกินกว่าวิสัยของประธานหนุ่มสายซึน ทำให้หัวใจของคิมหันต์อ่อนยวบลงจนแทบไม่เหลือแรงต้านทาน “กลับบ้านของเรานะ... คิม” เสียงทุบต่ำกระซิบแผ่วเบาราวกับคำสัญญา “ฉันขาดนายไม่ได้จริงๆ... เชื่อใจฉันอีกสักครั้งเถอะนะครับ” ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังจะหลอมรวมเข้าหากันด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาล เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้ซึ่งมารยาท ทำลายบรรยากาศซาบซึ้งลงในเสี้ยววินาที ก๊อก ก๊อก ก๊อก! “ไอ้คิม! เปิดประตูให้เจ๊เดี๋ยวนี้เลยนะยะ! ฉันรู้ว่าแกหลบอยู่ในนั้น!” เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยตะโกนแผดลั่นมาจากหน้าห้อง พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังเขย่าจนบานไม้แทบหลุด คิมหันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ทิวาหันขวับไปมองประตูห้องด้วยแววตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีชีวิต และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกกลอนอย่างแน่นหนาก็ถูกผลกระแทกจนเปิดผางเข้ามาเต็มแรง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเสพความฟินไปด้วยกันนะครับ