แผนปฏิบัติการตามล่าเมีย

เสียงทุบโต๊ะทำงานดังสนั่นหวั่นไหวจนแจกันเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะสั่นสะเทือน เอกสารรายงานการเงินประจำไตรมาสปลิวว่อนกระจายเต็มพื้นห้องทำงานหรูหราใจกลางเมือง ทิวากวาดสายตาคมกริบมองลูกน้องระดับบริหารสามคนที่ยืนตัวสั่นก้มหน้ามองพื้น บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบราศีกดดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก "หาตัวไม่เจอ? พวกคุณใช้สมองส่วนไหนคิดว่าคำตอบนี้มันยอมรับได้!" น้ำเสียงทุบโต๊ะและคำรามต่ำด้วยความเกรี้ยวกราดของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ ทำให้เลขาหน้าห้องถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทิวาในยามนี้ไม่มีมาดสุขุมเยือกเย็นที่เคยมีหลงเหลืออยู่เลยสักนิด ตั้งแต่วินาทีที่คิมหันต์เก็บกระเป๋าหายออกไปจากเพนต์เฮาส์พร้อมกับแหวนเงินเกลี้ยงเกลาวงนั้น สติสัมปชัญญะของเขาก็ขาดผึ่งลงทันที "ท่านประธานครับ... ทางเราส่งคนตามเช็คสัญญาณโทรศัพท์และกล้องวงจรปิดทุกจุดแล้วครับ แต่คุณคิมหันต์ปิดเครื่อง และเหมือนจะรู้ทางหนีทีไล่เป็นอย่างดี..." เลขาหนุ่มละล่ำละลักรายงานด้วยความหวาดผวา "ผมไม่ต้องการฟังข้อแก้ตัว! ไปเอาตัวเขากลับมาให้ได้ภายในวันนี้ ไม่งั้นพวกคุณเตรียมเก็บกระเป๋าออกไปจากที่นี่ทั้งหมด!" ทิวาสบถคำหยาบในลำคออย่างเหลืออด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีถูกโยนทิ้งลงถังขยะไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนของหมาป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะถูกพรากเหยือกชิ้นโปรดไปจากถิ่น ภาพใบหน้าหวานที่มักจะเชิดขึ้นเถียงเขาฉอดๆ วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัว ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนรน ยิ่งหายิ่งกระวนกระวายจนหัวใจแทบระเบิด ทางด้านเพชร เพื่อนสนิทตัวแสบของคิมหันต์กำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟสบายใจเฉิบอยู่ที่ร้านคาเฟ่ลับย่านชานเมือง โดยมีร่างโปร่งของคิมหันต์นั่งหน้ามุ่ยอยู่ฝั่งตรงข้าม มือเรียวกำช้อนคนกาแฟในแก้ววนไปวนมาด้วยความกลัดกลุ้ม "แกแน่ใจนะว่าอีตาทิวานั่นจะหาที่นี่ไม่เจอ?" คิมหันต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความกังวล แม้ปากจะบอกว่าไม่กลัว แต่ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าอิทธิพลของประธานหนุ่มนั้นกว้างขวางแค่ไหน "โหย, คิมหันต์! ร้านนี้ลับยิ่งกว่ารหัสลับขีปนาวุธ แถมฉันยังให้พี่มีร่าช่วยกลบเกลื่อนร่องรอยทางบัญชีให้อีกทาง รับรองว่าต่อให้เอาสุนัขตำรวจสายพันธุ์ดุที่สุดในโลกมาดมกลิ่น ก็ไม่มีทางตามหาแกเจอหรอกน่า" เพชรยักไหล่อย่างไม่ยี่ห่าวางมาดผู้รู้ทัน คิมหันต์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนที่เขาจะตัดสินใจหนีออกมา ความรู้สึกใจหายวาบยังคงหลงเหลืออยู่ในอก ดวงตาคมกริบที่มองมาด้วยความเจ็บปวดและเวทมนตร์คำพูดที่คอยกักขังเขาไว้ในความสัมพันธ์ประหลาดนั้น มันทำให้เขาเกือบจะใจอ่อนยอมจำนนให้อีกฝ่ายอยู่หลายครั้ง แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ... เขาไม่ใช่สัตว์เลี้ยงที่จะยอมให้ใครมาขีดเส้นตายชีวิตตามใจชอบ "ฉันแค่อยากพัก... อยากทบทวนทุกอย่าง" คิมหันต์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง "พักผ่อนอะไรล่ะ แกดูข่าวหน้าหนึ่งหรือยังเพื่อนรัก" เพชรยื่นสมาร์ตโฟนหน้าจอแสดงผลพาดหัวข่าวบันเทิงและเศรษฐกิจตัวเบ้อเริ่มให้เพื่อนดู คิมหันต์ก้มลงมองก่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ *‘ทบ. ทิวา ประกาศกร้าวทุ่มงบพันล้านซื้อกิจการสตาร์ทอัพชื่อดัง พร้อมลั่นวาจาตามหาบุคคลสำคัญพลิกแผ่นดิน!’* ภาพถ่ายปาปารัซซี่ของทิวาในชุดสูทเนี๊ยบก้าวลงจากรถหรูด้วยสีหน้าถมึงทึง แววตาดุดันและท่าทีคุกคามราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังออกล่าเหยื่อ ข่าวดังกล่าวกลายเป็นกระแสไวรัลในชั่วข้ามคืน ชาวเน็ตต่างพากันคาดเดาว่าใครคือผู้โชคดี (หรือโชคร้าย) ที่ทำให้ท่านประธานผู้เย่อหยิ่งถึงกับยอมประกาศตามหาประกาศิตทั่วประเทศแบบนี้ "ไอ้คนบ้า..." คิมหันต์พึมพำลอดไรฟัน หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความเขินอายเล็กน้อยที่ถูกประธานหนุ่มประกาศศักดาออกสื่อขนาดนั้น "เขาเสียสติไปแล้วหรือไงวะ!" "ไม่ได้เสียสติธรรมดาแก... ฉันว่าเขาคลั่งรักจนกู่ไม่กลับแล้วต่างหาก" เพชรหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน "ดูสายตานั่นสิ ดุดันไม่เกรงใจใคร แต่แฝงไปด้วยความคลั่งไคล้ระดับสิบกระโหลก ถ้าฉันเป็นแกนะ คิม... ฉันยอมแพ้แล้วกระโดดขึ้นรถเบนซ์คันนั้นไปนานแล้ว" "แกก็พูดได้สิ..." คิมหันต์เบะปากใส่เพื่อนสนิท ก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับ "แล้วนี่ฉันจะหลบไปได้สักกี่น้ำ" ตัดฉากกลับมาที่ทิวา ซึ่งตอนนี้ไม่ได้นั่งรอรายงานความคืบหน้าอยู่ในห้องทำงานอีกต่อไป ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองแต่ยังคงความเนี้ยบก้าวลงจากรถยนต์คันหรู ณ ย่านการค้าแห่งหนึ่งที่มีเบาะแสล่าสุดระบุว่ามีคนพบเห็นชายหนุ่มรูปร่างคล้ายคิมหันต์ ดวงตาสีนิลคมกวาดมองไปรอบกายด้วยสัญชาตญาณเฉียบคม ท่าทางดุดันและรัศมีเยียบเย็นรอบตัวทำให้ผู้คนรอบข้างต้องรีบเดินหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ "ประธานครับ ทางลูกน้องฝั่งเหนือรายงานว่า... พบเป้าหมายแล้วครับ อยู่ที่คาเฟ่แถวนี้!" เสียงปลายสายจากบอดี้การ์ดคนสนิทดังขึ้นผ่านบลูทูธไร้สาย มุมปากของทิวากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมได้สำเร็จ "ล็อกพื้นที่ไว้ให้หมด อย่าให้ใครเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่คนเดียว... วันนี้ต่อให้เขาหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะลากตัวเขากลับมาลงโทษให้สาสมข้อหาทำให้ฉันเป็นบ้าอยู่คนเดียว" ทิวาก้าวเท้ายาวๆ ไปตามฟุตปาธ มุ่งตรงไปยังเป้าหมายด้วยหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะเร่าร้อน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความโหยหาและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม ภายในคาเฟ่ คิมหันต์ที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงอย่างประหลาด ผู้คนในร้านเริ่มทยอยเดินออกไปทีละคนอย่างไร้สาเหตุ "เพชร... แก1ว่ามันแปลกๆ ไหมวะ" คิมหันต์หันไปสะกิดเพื่อนสนิท เพชรชะงักเงยหน้าขึ้นมองรอบร้าน สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีเมื่อเห็นชายชุดดำรูปร่างกำยำหลายคนเดินเข้ามาปิดล้อมทางเข้าออกทุกด้านอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ก่อนที่คิมหันต์จะได้เอ่ยปากถามอะไร ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับความกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทิวาปรากฏตัวขึ้นด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและรอยสักรางๆ ที่ข้อมือ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องตรงมาที่ร่างโปร่งของคิมหันต์ราวกับเหยื่อในกำมือ คิมหันต์สะท้านเฮือก หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความคลั่งไคล้ที่ปะปนกันจนน่ากลัว ทิวาก้าวเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นร้านดังเป็นจังหวะราวกับเสียงนับถอยหลัง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนให้คิมหันต์ลุกขึ้นถอยหลังหนี แต่ทว่าขายาวๆ ของประธานหนุ่มกลับเร็วกว่า หมับ! มือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวของคิมหันต์ไว้แน่น ออกแรงดึงเพียงครั้งเดียวร่างของคนตัวเล็กก็ปลิวเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอันแข็งแกร่งอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนรุ่มจากตัวของอีกฝ่ายโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ทั้งหมด "คิดจะหนีไปไหน หืม... คิมหันต์" เสียงทุบต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนคิมหันต์ขนลุกซู่ ทิวาก้มหน้าลงมาจ้องมองคนในอ้อมแขน ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว แววตาของประธานหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความดุดันและดื้อรั้น ขณะที่คิมหันต์ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกในระยะประชิดนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้นะครับ ดาร์กไนท์จะรอส่งทุกคนไปสู่บทสรุปอันเร่าร้อนในตอนหน้าครับ