โลกที่ไร้เงาเธอ

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในอากาศบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทิวา ความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นวีไอพีไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบ แต่มันคือหลุมศพที่ฝังกลบความหวังของเขาเอาไว้ทั้งเป็น ชายหนุ่มนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยในยามที่เขากำชับนิ้วมือเรียวของคนบนเตียงเอาไว้ ราวกับกลัวว่าหากคลายแรงออกเพียงนิด ร่างกายที่ไร้สติสัมปชัญญะของคิมหันต์จะสลายกลายเป็นไอ “อย่าเล่นตลกแบบนี้สิคิม... นายเก่งนักไม่ใช่เหรอ ปากเก่ง ทันคนนักไม่ใช่หรือไง” เสียงทุ้มต่ำของท่านประธานหนุ่มผู้ไม่เคยสยบให้แก่ใครสั่นพร่า เขาพึมพำกับความว่างเปล่า ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นยังคงฉายชัดในหัว ราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำไม่รู้จบ ภาพที่เขาเห็นคิมหันต์กำลังยืนสนิทสนมกับมีร่า ภาพที่เขาหลงเชื่อสนิทใจว่าเด็กนั่นทรยศหักหลังเขาเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ ก่อนจะจบลงด้วยอุบัติเหตุที่ทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ทว่า... ความจริงที่เพชรเพิ่งนำมาบอกเมื่อครู่ กลับทำให้โลกทั้งใบถล่มลงมาตรงหน้า *“นายเข้าใจผิดไปหมดแล้วคุณทิวา... คิมมันไม่ได้ไปหามีร่าเพื่อขายความลับ แต่มันไปเพื่อจะไปเจรจาขอเลิกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องสกปรกพวกนั้น เพื่อที่มันจะได้หลุดพ้นจากวงจรนี้และกลับมาหานายโดยไม่มีภาระหนี้สินผูกมัดอีกต่อไป”* คำพูดของเพชรยังคงดังก้อง ทิวารู้สึกถึงหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มอย่างไร้ทิศทาง เขาช่างโง่เขลาเหลือเกินที่ปล่อยให้อีโก้และความหึงหวงบดบังดวงตา เขาทำร้ายคนที่เขารักที่สุดด้วยคำพูดรุนแรงเพียงเพราะความเข้าใจผิดที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ทิวาซบหน้าลงกับมือของคิมหันต์ ลมหายใจที่แผ่วเบาของอีกฝ่ายคือสิ่งเดียวที่บอกว่าเด็กคนนี้ยังอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบได้กลายเป็นสถานที่ที่ไร้เงาของคนรักไปเสียแล้ว เพราะแม้คิมหันต์จะฟื้นขึ้นมา เขาก็ไม่เหลือหน้าจะไปขอโทษ หรือเรียกตัวเองว่าเป็นคนรักของใครได้อีก "ผมขอโทษ... คิม ผมมันเลวเกินกว่าจะได้รับโอกาสนั้น" ทันใดนั้น แรงบีบที่แผ่วเบาจากนิ้วมือของคนบนเตียงทำเอาทิวาสะดุ้งสุดตัว เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบคู่นั้นเบิกกว้างเมื่อพบว่าเปลือกตาของคนที่เคยปิดสนิทกำลังขยับไหวอย่างยากลำบาก คิมหันต์ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ รูม่านตาสั่นระริกก่อนจะโฟกัสมาที่ใบหน้าของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกาย แววตาของคิมหันต์ในยามนี้ไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดเหมือนที่ผ่านมา ไม่มีความดื้อรั้น ไม่มีความปากเก่ง แต่มันกลับว่างเปล่า... ว่างเปล่าจนน่าใจหาย "ที่นี่... ที่ไหน" เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมา "คิม! นายฟื้นแล้ว นายเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม ผมอยู่นี่แล้วนะ" ทิวาลนลานพยายามจะกดปุ่มเรียกพยาบาล แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักงัน เมื่อคนบนเตียงดึงมือของเขากลับไปอย่างแรง แม้จะเป็นแรงที่อ่อนกำลังเต็มที คิมหันต์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของทิวา รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากดูขมขื่นจนใจคนมองแทบขาด "คุณทิวาเหรอ..." คิมหันต์ทวนชื่ออย่างเชื่องช้า ก่อนจะหลับตาลงราวกับเจ็บปวด "แปลกจัง... ผมฝันว่าผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้คุณเห็นใจ ผมพยายามหนีจากนรกนั่นเพื่อไปหาคุณ แต่ในฝันนั้น... คุณไม่เคยเชื่อใจผมเลย" "คิม... ไม่ใช่ฝันนะ นั่นมันคือความจริงที่ผม... ผมโง่เอง" ทิวาพยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าซูบตอบนั้น แต่คิมหันต์กลับเบี่ยงหน้าหนี "ถ้าเป็นความจริง... งั้นเราก็คงจบกันแล้วสินะครับ" คิมหันต์หันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง ครั้งนี้แววตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความตัดสินใจที่เด็ดขาดเสียจนทิวารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง "ผมไม่ได้ความจำเสื่อมนะคุณทิวา ผมจำได้ทุกอย่าง... จำได้ว่าความรักที่ผมให้คุณมันแลกมาด้วยอะไร และจำได้ดีว่าวินาทีที่ผมตัดสินใจจะเดินออกไปจากชีวิตคุณ... มันรู้สึกโล่งใจแค่ไหน" ทิวารู้สึกเหมือนมีค้อนปอนด์ทุบเข้าที่กลางอก เขาอ้าปากค้าง ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ ในขณะที่คิมหันต์ขยับตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหัวเตียงเพื่อกดโทรหาใครบางคน "เพชรเหรอ... อืม ฉันฟื้นแล้ว... ใช่... ช่วยติดต่อทนายให้ฉันหน่อย ฉันมีเรื่องต้องจัดการเรื่องสัญญาที่ค้างคาให้จบลงในวันนี้" คิมหันต์วางสายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองทิวาด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เขาเคยได้รับมา "คุณควรกลับไปได้แล้วครับ ท่านประธาน เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป สำหรับผม... คุณก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่ผมไม่ต้องการรู้จักอีกต่อไป" ประตูห้องพักฟื้นเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดสูทสีเทาที่ทิวาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... ทนายความส่วนตัวของคิมหันต์เดินเข้ามาพร้อมเอกสารชุดใหญ่ในมือ "คุณคิมครับ เอกสารการยกเลิกสัญญาและหลักฐานการโอนกรรมสิทธิ์คืนทั้งหมดเตรียมไว้พร้อมแล้วครับ" ทนายความกล่าวอย่างสุภาพก่อนจะวางแฟ้มลงตรงหน้าคิมหันต์ คิมหันต์ไม่แม้แต่จะปรายตามองทิวาที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน เขาจดปากกาลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เสียงหัวใจของทิวาที่เต้นเป็นจังหวะสุดท้ายดับวูบลงพร้อมกับเสียงหมึกที่กรีดลงบนกระดาษ เพราะเขารู้ดีว่าลายเซ็นนั้น... คือจุดจบของทุกอย่างที่เขาพยายามครอบครองมาตลอดชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเจ็บปวดในตอนนี้นะครับ ดาร์กไนท์จะรอส่งทุกคนไปสู่บทสรุปที่คาดไม่ถึงในตอนหน้าครับ