การตัดสินใจของเด็กดื้อ

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ สายฝนกระหน่ำซัดสาดกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดจนเกิดเสียงดังระรัวราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังเร่งเร้าจังหวะหัวใจให้แตกสลาย "ถ้าคุณคิดว่าผมเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อ... คุณคิดผิดแล้วครับ, คุณทิวา" น้ำเสียงของคิมหันต์สั่นเครือแต่ทว่าเด็ดเดี่ยว แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววท้าทาย บัดนี้กลับมีหยาดน้ำใสคลอหน่วย แต่เจ้าตัวกลับเชิดหน้าขึ้นสูง ไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายได้เห็นความอ่อนแอไปมากกว่านี้ ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพง นิ้วเรียวสั่นเทาหยิบกระดาษแผ่นสำคัญที่เพิ่งถูกฉีกทึ้งจนขาดวิ่นออกจากกัน... สัญญาบ้าๆ ที่พันธนาการทั้งตัวและหัวใจเขาไว้กับปีศาจร้ายในคราบนักธุรกิจหนุ่ม บัดนี้มันไม่เหลือชิ้นดีแล้ว ทิวายืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้อนด้วยความโกรธและ... ความกลัวที่ถูกซ่อนไว้ใต้ใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบมองเศษกระดาษบนพื้นสลับกับใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาของคนตรงหน้า หัวใจของประธานหนุ่มกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในชีวิต "นายกล้าดียังไง..." ทิวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็ว บีบกรามมน1ให้เงยขึ้นสบตา "สัญญาบั่นทอนนั่น... ฉันเป็นคนถือมัน นายไม่มีสิทธิ์ฉีกมันทิ้ง!" "สิทธิ์เหรอครับ?" คิมหันต์แค่นหัวเราะทั้งน้ำตา ปัดมือหนาออกอย่างไม่เกรงกลัว "คุณให้เกียรติคำว่า 'สิทธิ์' ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ตั้งแต่วันที่คุณพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเหยียบที่นี่ หรือตั้งแต่ที่คุณเห็นความรู้สึกของผมเป็นแค่เรื่องตลกกันแน่!" ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงกรีดแทะหัวใจคิมหันต์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีร่า คู่หมั้นจอมปลอมที่ถูกส่งมาเพื่อตบตาโลกธุรกิจ ยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้า พร้อมกับคำพูดที่เชือดเฉือนว่าเขาก็เป็นแค่ 'คนคั่นเวลา' ที่ไร้ค่า ทิวาเลือกที่จะนิ่งเฉย ปล่อยให้ความเข้าใจผิดกัดกินหัวใจของเด็กดื้อที่พยายามก้าวเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยของอีกฝ่ายอย่างสุดกำลัง แต่พอถึงขีดสุด... คนเราก็ย่อมเลือกที่จะเดินออกมาเพื่อรักษาลมหายใจของตัวเอง "เลิกงี่เง่าสักทีคิมหันต์!" ทิวาคำรามลั่นด้วยความหงุดหงิดที่ระบายออกไม่ถูก มือหนาคว้าข้อมือเล็กที่กำลังเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทางใบโตไว้แน่น "เรื่องมีร่า... ฉันอธิบายได้ มันไม่ใช่..." "ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นครับ!" คิมหันต์สะบัดข้อมือออกสุดแรง เกิดเสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางเสียงฟ้าคำราม ดวงตาคู่คมมองตรงไปยังผู้ชายใจร้ายตรงหน้าด้วยความผิดหวังระคนตัดพ้อ "เหนื่อยไหมครับที่ต้องโกหกผมซ้ำๆ เหนื่อยไหมที่ต้องรักษาฟอร์มความเป็น 'ประธานผู้เย่อหยิ่ง' จนไม่กล้าแม้แต่จะพูดความจริงออกมา" ทิวายืนนิ่งอึ้ง คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงกลางใจ เขากลายเป็นคนปากหนักและซึนเดระจนเคยชิน คิดมาตลอดว่าอำนาจเงินและความเงียบจะจัดการได้ทุกอย่าง แต่เขากลับลืมไปว่า... หัวใจของมนุษย์ไม่ได้ซื้อได้ด้วยเงิน และความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัด "อย่าไป..." เสียงของทิวาอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มือหนาเอื้อมไปคว้าชายเสื้อของอีกฝ่ายไว้ ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมขั้วหัวใจ "ดึกมากแล้ว ข้างนอกฝนตกหนัก นายจะไปไหน..." "ไปจากที่ที่ไม่มีค่าพอให้ผมอยู่ครับ" คิมหันต์รูดซิปกระเป๋าเดินทางใบเก่งด้วยมือที่สั่นเทา เขากวาดสายตามองรอบห้องเพนต์เฮาส์ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และคราบน้ำตา "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ... คุณทิวา ลาก่อน" ร่างโปร่งหันหลังเดินดุ่มๆ ไปที่ประตูโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทิ้งให้ทิวายืนตายใจอยู่กับความเงียบงัน เสียงฝีเท้าที่ก้าวห่างออกไปทีละน้อยเหมือนเสียงนับถอยหลังที่ดึงเอาวิญญาณออกจากร่างของประธานหนุ่ม ปึง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับสายฝนที่กระหน่ำแรงขึ้น ทิวาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นพรมจุดเดียวกับที่คิมหันต์เพิ่งฉีกสัญญาทิ้ง มือหนาคว้าเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาแนบหน้าอก หัวใจที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้แตกสลายไม่มีชิ้นดี ความเงียบงันในเพนต์เฮาส์กว้างใหญ่ช่างโหดร้ายเสียจนเขาแทบหายใจไม่ออก แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดมิดเกือบจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของทิวา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ทิวาสะดุ้งเฮือก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความหวัง ลุกพรวดขึ้นแล้วพุ่งตัวไปเปิดประตูทันทีด้วยคิดว่าเป็นคิมหันต์ที่เปลี่ยนใจเดินกลับมา "คิม..." คำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปากเมื่อพบว่าร่างที่ยืนเปียกปอนอยู่หน้าประตูห้องไม่ใช่คนที่เขากำลังรอคอย แต่เป็น 'เพชร' เพื่อนสนิทของคิมหันต์ที่มีสีหน้าตื่นตระหนกจนแทบเสียสติ และในมือถือโทรศัพท์มือถือหน้าจอแตกยับ "คุณทิวา! แย่แล้วครับ... คิมมันโทรมาบอกผมว่ากำลังจะข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเพื่อเรียกแท็กซี่หนีกลับบ้านต่างจังหวัด... แต่แล้วจู่ๆ สายก็ตัดไปพร้อมกับเสียงเบรกดังสนั่น!" โลกทั้งใบของประธานหนุ่มหยุดหมุนลงในเสี้ยววินาทีนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ตัวละครมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — ดาร์กไนท์ —