คำพูดที่ทำลายทุกอย่าง

กระดาษภาพถ่ายในมือทิวาสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นแรงปะทะจากพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำอยู่ภายในอก ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ มองสลับระหว่างใบหน้าของคิมหันต์กับรอยสักรูปงูพิษพันกุหลาบสีดำบนข้อมือของชายหนุ่มในรูปถ่ายใบนั้น มันคือสัญลักษณ์เดียวกันกับองค์กรใต้ดินที่เขาตามล่าล้างบางมาสามปีเต็ม และมันยังเป็นสัญลักษณ์เดียวกับรอยแผลเป็นที่ฝังรากลึกในความทรงจำของเขา แต่ในวินาทีที่ความจริงอันน่าตกใจกำลังจะคลี่คลาย ความหึงหวงและโทสะที่สะสมมาจากการเห็นคิมหันต์ยืนแนบชิดกับมีร่าเมื่อครู่กลับเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น "นายซ่อนมันไว้สินะ... คิมหันต์" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว บ่งบอกถึงพายุโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล คิมหันต์ที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้จากความตกใจเรื่องรอยสัก ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงและสายตาที่เต็มไปด้วยการกล่าวหาของคนตรงหน้า ร่างเพรียวชักมือกลับจากการยื้อแย่งเอกสาร กอดอกมองอีกฝ่ายด้วยแววตาแข็งกร้าวไม่แพ้กัน "คุณพูดบ้าอะไรของ คุณทิวา? ผมจะไปซ่อนอะไร ใครซ่อนอะไร!" คิมหันต์สวนกลับทันควัน ความถือดีและทิฐิพุ่งสูงปรี๊ดเมื่อเห็นท่าทีคุกคามที่ไม่ยอมฟังเหตุผลของอีกฝ่าย "หึ! ยังจะมาทำเป็นไขสดับงั้นเหรอ?" ทิวาก้าวเข้าไปประชิดตัวด้วยความเร็ว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะปนกับไอความร้อนจากร่างกายที่แผ่ซ่านออกมาจนน่าอึดอัด มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของคิมหันต์ไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา "ภาพนี้... เอกสารลับชุดนี้ มันอยู่ในแฟ้มส่วนตัวของฉัน และนาย... นายก็วิ่งแจ้นเอามาให้มีร่าดูถึงที่นี่ ทำไม? กลัวว่าความลับของพวกนายมันจะถูกเปิดเผยงั้นสิ!" "นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" คิมหันต์สะบัดหน้าหนีสุดแรง มือเรียวปัดป้องข้อมือของอีกฝ่ายออกด้วยความโกรธเกรี้ยว ความเจ็บแปล๊บที่คางไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดในอก "สมองคุณคิดได้แค่นี้เหรอคุณทิวา? คิดว่าผมเป็นสายลับ เป็นหนอนบ่อนไส้ที่คอยเอาความลับบริษัทไปขายให้คนอื่นงั้นสิ!" "แล้วจะให้ฉันคิดยังไงวะ!" ทิวาตวาดลั่นห้องทำงานส่วนตัว เสียงทุ้มก้องกังวานด้วยความเดือดดาลที่ระเบิดออกมาจนควบคุมไม่อยู่ "ภาพถ่ายบ้าๆ นี่... ชายชู้หน้าไหนที่มันมีรอยสักรูปงูบ้าๆ นั่นที่ข้อมือ แล้วนายก็เก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อตลอดเวลา นายคิดว่าฉันตาบอดหรือไงคิมหันต์ ถึงมองไม่ออกว่านายมีความลับอะไรปิดบังฉันอยู่!" คำว่า 'ชู้' กระแทกเข้ากลางใจของคิมหันต์อย่างจัง เหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ ที่อกซ้าย ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของคนตัวเล็ก ทว่ามันกลับเคลือบไปด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยโดยไม่ยอมให้ร่วงหล่น "ใช่... ผมมันมีลับลมคมใน ผมมันคนน่ารังเกียจในสายตาคุณ!" คิมหันต์แค่นหัวเราะเสียงสั่น เท้าก้าวถอยหลังหนีจากแรงคุกคามที่น่ากลัวนั้น "ถ้าคุณคิดว่าผมมันเลวทรามขนาดนั้น ทำไมไม่ไล่ผมออกไปซะล่ะ! ทำไมต้องเก็บคนอย่างผมไว้ให้อยู่รกหูรกตาด้วย!" "อย่ามาท้าทายฉันนะคิมหันต์!" ทิวาคำรามในลำคอ ดวงตาคมดุแดงก่ำด้วยพิษรักและพิษหึงจนแทบคลั่ง ยิ่งเห็นท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมจำนนของอีกฝ่าย ยิ่งทำให้ไฟโทสะแผดเผาจนขาดสติ "นายไม่มีสิทธิ์มาขึ้นเสียงใส่ฉัน! นายเป็นแค่... เป็นคนที่ฉันซื้อตัวมาด้วยสัญญาบ้าๆ นั่น จำไม่ได้หรือไง!" เพี้ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้วผิวเนียนดังสนั่นไปทั่วห้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมทันทีราวกับโลกหยุดหมุน คิมหันต์ยืนตัวสั่นเทา ฝ่ามือข้างที่ใช้ตบยังคงชาหนีบ ทว่าหัวใจกลับเจ็บปวดร้าวรานยิ่งกว่า ดูก็รู้ว่าทิวาตกตะลึงขนาดไหน ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว บัดนี้กลับหันหน้าไปตามแรงตบ ใบหน้าคมคายขึ้นรอยแดงเป็นปื้น ดวงตาคมกริบหันกลับมามองคนตรงช้าๆ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและร้าวรานลึกซึ้ง "นาย... กล้าตบฉันเหรอ" ทิวาเค้นเสียงถาม ร่างสูงใหญ่ชะงักนิ่งราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง "ใช่... ผมกล้า!" คิมหันต์ตะโกนสวนกลับ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นอาบแก้มอย่างไม่อาย "และคำพูดของคุณเมื่อกี้... มันทำให้ผมรู้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ถึงผมจะพยายามพิสูจน์ตัวเองมากแค่ไหน ในสายตาคุณ... ผมก็เป็นแค่ของเล่นราคาถูกที่คุณจะทำยังไงกับผมก็ได้!" "คิมหันต์... ฟังก่อน..." ทิวายื่นมือออกไปหมายจะคว้าแขนอีกฝ่ายเมื่อเห็นหยดน้ำตา แต่คิมหันต์กลับปัดมือออกอย่างรุนแรง ราวกับรังเกียจสัมผัสนั้น "ไม่ต้องมาแตะต้องตัวผม!" คิมหันต์ถอยหลังกรูด ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่ทิวาด้วยแววตาที่ตายด้านและเย็นชาที่สุดเท่าที่เคยมีมา "จำไว้เลยนะคุณทิวา... คำพูดบ้าๆ ของคุณเมื่อกี้ มันทำลายทุกอย่าง ทำลายความรู้สึกทุกอย่างที่เราเคยมีให้กันจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว!" "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น... ฉันแค่โมโห..." ทิวาพยายามอธิบาย น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นพร่าอย่างไม่เป็นท่า ความตระหนักรู้เริ่มกัดกินหัวใจเมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของคนตรงหน้า "แต่ผมฟังและจำมันทุกคำ!" คิมหันต์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นในลำคอ ร่างบางหันหลังให้กับประธานหนุ่มทันที "สัญญาบ้าๆ นั่น... ผมจะหาเงินมาคืนคุณให้ครบทุกบาททุกสตางค์ แล้วเราต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมาข้องแวะกันอีก!" "คิมหันต์! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ทิวาพุ่งตัวเข้าไปหมายจะคว้าข้อมือเล็ก แต่ช้าไปเสียแล้ว แอ๊ด... เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของเพชร เพื่อนสนิทของคิมหันต์ที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาหลังจากรออยู่นาน เพชรชะงักกึกเมื่อเห็นบรรยากาศมาคุในห้อง ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของเพื่อนรัก และรอยแดงบนแก้มของประธานหนุ่ม "เห้ย... เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?" เพชรเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกใจ คิมหันต์เดินสวนเพื่อนสนิทออกไปโดยไม่ชายตาแลแม้แต่น้อย ทิ้งให้ทิวายืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ร่างสูงใหญ่รู้สึกเหมือนขาไร้เรี่ยวแรง หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเสียงปิดประตูดังขึ้น ปิดกั้นทุกโอกาสในการอธิบาย ทิวาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างไร้เรี่ยวแรง สายตากวาดมองไปที่ภาพถ่ายบนโต๊ะ ก่อนที่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวจะแล่นริ้วเข้ามาในหัว... รอยสักรูปงูพิษนั้นไม่ได้อยู่ที่ข้อมือของคิมหันต์ แต่มันคือเบาะแสสำคัญที่โยงใยไปถึงตัวการใหญ่ที่กำลังตามล่าพวกเขาอยู่ต่างหาก! เขากล่าวหาคนที่รักที่สุดด้วยอารมณ์ชั่ววูบ และทำลายเส้นบางๆ ที่เชื่อมโยงหัวใจของพวกเขาทั้งสองดวงลงด้วยมือของตัวเอง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สามครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสหรูรัดรูป รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของมีร่า ในขณะที่เธอก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารอีกแฟ้มในมือ "ดูท่าทางคุณประธานจะทำพังไม่เป็นท่าเลยสินะคะ..." มีร่าหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมจ้องมองทิวาด้วยแววตาสมเพชระคนท้าทาย "น่าเสียดายจัง... ที่คุณเลือกจะเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง มากกว่าจะฟังคำเตือนจากฉัน" ทิวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบฉายแววอำมหิตขึ้นอีกครั้งอย่างน่ากลัว กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนเมื่อตระหนักได้ว่า เขากำลังเดินตกลงไปในหลุมพรางที่ใครบางคนขุดเอาไว้เพื่อทำลายเขาและคิมหันต์โดยสมบูรณ์ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลและหัวใจที่เจ็บปวดนี้นะครับ — ดาร์กไนท์ —