อ้อมกอดที่รอคอย

แรงกระแทกจากบานประตูที่เปิดผางเข้ามา ทำให้เสียงลมหายใจที่กำลังหอบกระชั้นในห้องทำงานส่วนตัวสะดุดกึกทันที "ทิวา!" เสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความตกใจระคนร้อนรนดังขึ้น พร้อมกับการก้าวพรวดเข้ามาของเพชรและมีร่า ภาพที่ทั้งสองคนเห็นตรงหน้าคือคิมหันต์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ชิดขอบโต๊ะทำงาน โดยมีร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มยืนค้ำยันแขนกักตัวไว้อย่างหมิ่นเหม่ บรรยากาศรอบตัวยังหลงเหลือไอความร้อนระอุจากบทสนทนาที่เพิ่งขาดช่วงลงไปเมื่อวินาทีที่แล้ว ทิวาไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายยังคงเรียบนิ่ง ไหล่กว้างขยับเปลี่ยนองศาเพียงเล็กน้อยเพื่อบังร่างบางของคิมหันต์ไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาดุคมกริบตวัดมองผู้บุกรุกทั้งสองด้วยแววตาที่แทบจะเชือดเฉือนให้ตายลงตรงนั้น "ใครอนุญาตให้พวกคุณพรวดพราดเข้ามาในห้องนี้โดยไม่เคาะประตู" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เย็นเยียบจนมีร่าต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว "ฉัน... ฉันแค่เป็นห่วงคุณค่ะทิวา เห็นประตูกลอนไม่ได้ล็อก แล้วท่าทางข้างใน..." มีร่าพยายามหาข้อแก้ตัว เสียงสั่นพร่าด้วยความประหม่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดของประธานหนุ่ม "เรื่องของผมกับคุณมันจบลงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว มีร่า และนี่คือห้องทำงานส่วนตัว ถ้ายังไม่รู้จักมารยาทพื้นฐานของการเป็นแขก ผมคงต้องให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยเชิญคุณออกไปจากตึกนี้ถาวร" ทิวายื่นคำขาด น้ำเสียงไร้ซึ่งความปรานีใดๆ เพชรที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบดึงแขนเพื่อนสาวเบาๆ ก่อนจะหันมาสบตากับคิมหันต์เพื่อประเมินสถานการณ์ "ฉันกับมีร่าแค่บังเอิญได้ยินเสียงเอะอะ... แล้วก็เห็นว่าประตูไม่ได้ล็อกสนิท กลัวว่าจะมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น แค่นั้นเองครับ ประธานทิวา ไม่ได้มีเจตนาจะละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัว" คิมหันต์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา มือเรียวยกขึ้นจัดเสื้อเชิ้ตที่ยับย่นเล็กน้อยจากการยื้อยุดเมื่อครู่ให้เข้าที่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับทิวาแวบหนึ่ง—สายตานั้นมีความซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย ทั้งความโกรธที่ยังตกค้าง ความเหนื่อยล้า และความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มกัดกินหัวใจ "ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอกครับเพชร... ขอบคุณที่หวังดี" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ปรับโหมดกลับมาเป็นคนเข้มแข็งที่ไม่ยอมให้ใครเห็นมุมที่เปราะบางได้ง่ายๆ "ถ้าหมดธุระแล้ว เชิญพวกคุณออกไปก่อนเถอะครับ ผมกับท่านประธานยังมีเรื่องสำคัญต้องคุยกันต่อ" มีร่ากัดริมฝีปากด้วยความเจ็บใจ แต่เมื่อเห็นสายตาที่ทิวาทอดมองคิมหันต์—สายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่มีวันได้รับ—เธอก็รู้ตัวดีว่าการอยู่ต่อมีแต่จะทำให้ตัวเองดูน่าสมเพช ผู้หญิงคนนี้พยักหน้ารับสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องโดยมีเพชรเดินตามประกบและปิดประตูลงอย่างเบามือ คลิック... เสียงล็อกกลอนประตูด้านนอกดังแผ่วเบา ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าความอึดอัดเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้งและเปราะบางยิ่งกว่าเดิม ทิวายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบทอดมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา คล้ายกำลังอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น "นายไล่พวกเขาไปเร็วดีนี่" ทิวาเปิดปากพูดขึ้นก่อน น้ำเสียงเจือความประชดประชันเล็กน้อยตามนิสัยปากร้าย "แล้วจะให้ผมยืนให้คนอื่นมามองด้วยสายตาสสมเพชหรือไงครับ" คิมหันต์สวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาศักดิ์ศรี "ที่คุณทำเมื่อกี้มันเกินไป... ทั้งเรื่องมีร่า ทั้งคำพูดพวกนั้น คุณทำเหมือนผมเป็นแค่ของเล่นที่คุณจะโยนทิ้งตอนไหนก็ได้" ทิวานิ่งเงัตไปชั่วขณะ ขาก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่ให้อตั้งตัว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวไว้ ไม่ได้บีบเค้นจนเจ็บ แต่กุมไว้มั่นราวกับกลัวว่าอีกคนจะหายวับไปกับตา "แล้วนายคิดว่าฉันมองนายเป็นแค่ของเล่นจริงๆ งั้นเหรอ คิมหันต์" คำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจคนฟัง คิมหันต์ชะงักไป ดวงตากลมโตไหวระริกยามเมื่อสบเข้ากับแววดุดันที่ตอนนี้กลับฉายความเจ็บปวดบางเบาออกมาให้เห็น "ถ้าไม่ได้คิดแบบนั้น แล้วทำไมคุณถึงทำร้ายความรู้สึกผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าล่ะครับ" เสียงของคิมหันต์เริ่มสั่นพร่า ความแข็งกร้าวที่พยายามสร้างขึ้นเมื่อครู่พังทลายลงทีละน้อย หยดน้ำใสคลอหน่วยที่หางตาก่อนจะถูกเจ้าตัวกะพริบไล่มันกลับไปอย่างดื้อรั้น "ผมก็มีความรู้สึกนะ... ผมไม่ใช่หุ่นยนต์ในสัญญาบ้าๆ นั่นของคุณ!" ภาพของคิมหันต์ที่มักจะพยศและเถียงคำไม่ตกฟาก ยามนี้กลับดูเปราะบางเสียจนคนมองรู้สึกปวดแปลบในอก ความสำนึกผิดที่สะสมมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ ทิวาไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดและการกระทำของตัวเองจะกลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาทำร้ายคนที่เขารักได้มากขนาดนี้ มือหนาอีกข้างยกขึ้นประคองข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและทะนุถนอมนั้นทำให้คิมหันต์สะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขัดขืนหรือปัดป้องเหมือนทุกครั้ง "ฉันขอโทษ..." คำพูดเพียงสามคำหลุดออกมาจากริมฝีปากของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทิวาก้มหน้าลงมาจนหน้าผากชิดติดกับหน้าผากของอีกฝ่าย ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม "ฉันขอโทษที่ปากร้าย... ขอโทษที่ทำเป็นผลักไส ทั้งที่ในใจแทบคลั่งตายตอนที่เห็นนายทำท่าจะเดินหนีไป" คิมหันต์หลับตาลงรับสัมผัส ยอมปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดที่อัดแน่นพรั่งพรูออกมา ความเหนื่อยล้า ความคิดถึง และความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "คุณมันบ้า... ทิวา คุณมันคนบ้าอำนาจ เอาแต่ใจที่สุด" เสียงกระซิบพร่าเลือนลอดริมฝีปากที่สั่นเทา "ใช่... ฉันมันบ้า และคนที่ทำให้ฉันเป็นบ้าก็คือนายคนเดียวนี่แหละ" สิ้นคำพูดนั้น ทิวาก็รวบรั้งร่างบางเข้ามากอดแนบอกเต็มแรง อ้อมกอดที่กักเก็บความโหยหาและความสำนึกผิดมาเนิ่นนานถูกถ่ายทอดผ่านอ้อมแขนที่โอบกระชับแน่น คิมหันต์ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายรินไหลซึมผ่านเนื้อผ้าเสื้อสูทราคาแพง ก่อนที่เรียวแขนเล็กจะยกขึ้นโอบรอบเอวสอบของอีกฝ่ายไว้แน่นไม่แพ้กัน ทั้งคู่ยืนกอดกันนิ่งท่ามกลางความเงียบของห้องทำงาน ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ มีเพียงจังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงที่สะท้อนก้องอยู่ในอก ดังก้องประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ราวกับต้องการชดเชยเวลาที่สูญเสียไปทั้งหมด ทิวากดจูบลงบนเส้นผมนุ่มของคนในอ้อมแขนอย่างรักใคร่ มือหนาลูบหลังบางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม ทุกความรู้สึกอัดอั้นได้รับการปลดปล่อยผ่านอ้อมกอดนี้ เป็นดั่งคำสัญญาไร้เสียงว่าพวกเขาจะไม่ปล่อยมือจากกันอีก ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวและความสุขกำลังโรยตัวปกคลุม บรรยากาศรอบกายกลับพลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงาน ก่อนที่บานประตูที่เพิ่งปิดลงจะถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งอย่างแรงโดยไม่มีแม้แต่สัญญาณเตือน! "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบรักษาความปลอดภัยชั้นใต้ดินถูกเจาะ..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ดาร์กไนท์" เสมอนะครับ