เมฆหมอกที่กำลังก่อตัว

เสียงก๊องแก๊งของช้อนเงินที่กระทบลงบนจานเซรามิกราคาแพงดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดในห้องอาหารส่วนตัว เพดานสูงโปร่งและการตกแต่งสไตล์โมเดิร์นลักชูรีไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เมื่อสายตาคมกริบของทิวากำลังจ้องมองเอกสารบนโต๊ะสลับกับร่างบางของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "กินแค่นั้น? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณกลายเป็นนกกระจokกินข้าวไปได้ คิมหันต์" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เจ้าตัวเลื่อนจานสเต็กเนื้อ Medium Rare ที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำมาตรงหน้าผม ทิวาทำหน้าดุใส่ตามเคย สายตาคู่นั้นทั้งคาดคั้นและแฝงความห่วงใยแบบที่เจ้าตัวมักจะปากแข็งไม่ยอมรับออกมาตรงๆ ผมถอนหายใจยาว วางช้อนลงแล้วเงยหน้าสบตากับประธานหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องชุดหรูแห่งนี้ "ผมไม่ได้หิวครับคุณทิวา อีกอย่าง... ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดเยอะ สมองมันไม่ค่อยรับอะไรนอกจากกาแฟดำ" "เรื่องงานที่บริษัทผมมันแย่มากจนคุณกินอะไรไม่ลง หรือว่า..." ทิวาหรี่ตาลง รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ "หรือว่าคุณยังคิดถึงไอ้เรื่องปวดหัวที่เพชรมันโทรมาบอกเมื่อวาน?" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้นี่นะ... สมองมีแต่เรื่องชิงดีชิงเด่นกับเพื่อนผมหรือยังไงกัน "มันไม่ใช่เรื่องของเพชรครับ..." ผมเม้มปากแน่น ความรู้สึกอึดอัดพุ่งขึ้นมาจุกที่อกเมื่อนึกถึงข้อความแชตและสายโทรศัพท์ปริมาณมหาศาลที่ถูกส่งตรงเข้ามายังโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต มันคือภาพเงาของอดีตที่ผมพยายามวิ่งหนีมาตลอดชีวิต "แต่เป็นเรื่องที่ผมไม่อยากให้มันเข้ามารบกวน... ที่นี่" ทิวายื่นมือหนาข้ามโต๊ะมาคว้าข้อมือผมไว้ แรงบีบไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นและมั่นคงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระแสเลือด ปลายนิ้วเรียวไล้เบาๆ บนหลังมือผม เป็นสัมผัสปลอบโยนที่เจ้าตัวมักจะซ่อนไว้ใต้ท่าทางปากร้ายเสมอ "จำสัญญาที่เราทำไว้ไม่ได้หรือไงครับ คิมหันต์" ทิวาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลังขึ้น "คุณอยู่ภายใต้การดูแลของผม ปัญหาของคุณ... ก็คือปัญหาของผมด้วย อย่าแบกไว้คนเดียวถ้าไม่อยากให้ผมโมโห" หัวใจของผมกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง เคมีประหลาดระหว่างเรามักจะเป็นแบบนี้เสมอ เริ่มต้นด้วยการกัดกัน ปะทะคารมด้วยความดื้อรั้น แต่สุดท้ายก็มักจะจบลงด้วยความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจพองโตจนน่ากลัว... น่ากลัวว่าผมจะเสพติดสัมผัสและสายตาแบบนี้เข้าจริงๆ แต่ทว่า ความสุขในโลกสีชมพูเจือความดุดันนี้ช่างแสนสั้นเสียเหลือเกิน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่หน้าห้องอาหารดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะบรรยากาศโรแมนติกที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่ให้สุภาพ ทิวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบฉายแววรำคาญใจที่ถูกรบกวนเวลาส่วนตัว "ผมบอกเลขาฯ แล้วว่าไม่ต้องให้ใครมารบกวนจนกว่าจะถึงบ่าย" ทิวาพึมพำอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปตะโกนสั่งเสียงเข้ม "เข้ามา!" ลูกน้องคนสนิทของทิวาก้าวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม แม้จะพยายามควบคุมอาการให้สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่สายตาที่กวาดมองมาที่ผมกับทิวาก็ฟ้องชัดเจนว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้นข้างนอก "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ" เลขาฯ หนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเหลือบมองผมด้วยความลังเล "คือว่า... มีแขกไม่ได้รับเชิญมารออยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่างครับ เขาอ้างว่าเป็น... เป็น..." ทิวายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา "ใคร?" "คุณพ่อและแม่เลี้ยงของคุณคิมหันต์ครับ..." เพล้ง! เสียงในหัวผมคล้ายกับมีแก้วแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ความอบอุ่นจากมือของทิวาเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกและหวาดกลัวที่พุ่งพล่านขึ้นมาเกาะกุมขั้วหัวใจ ภาพความทรงจำอันเน่าเฟะของครอบครัวเก่าที่ผมพยายามตัดขาดและหนีตายออกมา—หนี้สินก้อนโตที่พวกเขาผลาญทิ้ง การถูกมองเป็นสินค้าชิ้นหนึ่งเพื่อแลกกับเงินสด—ทั้งหมดกำลังพุ่งเข้าชนผมอีกครั้งในสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ทิวาหันขวับมามองหน้าผม แววตาที่เคยมีความห่วงใยและเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นความคมกริบดุจใบมีด เขากวาดสายตามองสีหน้าซีดเผือดของผมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่กรามคมจะขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "กล้ามากนะ..." ทิวากล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดชนวนขึ้นอย่างสมบูรณ์ "กล้าดียังไงถึงมารังפאนคนของ 'ดาร์กไนท์' ถึงถิ่นแบบนี้" ผมรีบดึงมือออกจากอุ้งมือเขาแล้วส่ายหัวช้าๆ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "คุณทิวา... อย่าเพิ่ง..." ทิวายกมือขึ้นห้ามคำพูดของผมด้วยท่าทีเด็ดขาด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้ปลายนิ้วเชยคางผมขึ้นให้สบตากับเขาอีกครั้ง แววตานั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความดุดันและคำประกาศิตที่เด็ดเดี่ยว "จำไว้นะคิมหันต์... ไม่มีใครหน้าไหนทั้งนั้น ที่จะมาพรากอะไรไปจากผมได้ ต่อให้เป็นคนให้กำเนิดคุณก็ตาม" ทิวาย่างสามขุมเดินนำหน้าออกไปจากห้องอาหารเพื่อเผชิญหน้ากับปัญหาใหญ่ที่กำลังคืบคลานเข้ามา ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ แล้วสาวเท้าก้าวตามหลังแผ่นหลังกว้างนั้นไปติดๆ โดยไม่รู้เลยว่า ประตูบานที่กำลังจะเปิดออกนั้น จะพาเราดำดิ่งลงไปสู่วังวนแห่งความดราม่าที่อันตรายและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิมแค่ไหน โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ*