วันแรกก็โดนดุซะแล้ว

“ถ้าคิดว่าจะมาเดินแฟชั่นโชว์อวดสายตาพนักงานในบริษัทผม ผมแนะนำให้กลับไปนอนฝันที่บ้านดีกว่าครับ คุณคิมหันต์” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นทันทีที่ร่างโปร่งก้าวพ้นประตูลิฟต์ส่วนของผู้บริหาร แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวของชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่าเข้ารูป ทิวายืนกอดอกพิงขอบกระจกใส กวาดสายตาคมกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของคนตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด คิมหันต์ชะงักฝีเท้า ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตฉายแววพยศขณะมองสำรวจประธานหนุ่มปากร้ายที่จงใจหาเรื่องตั้งแต่วันแรกที่เขาก้าวเท้าเข้ามาทำงานในฐานะ 'เลขานุการส่วนตัว' ตามสัญญาบ้าๆ นั่น “ผมแต่งตัวถูกต้องตามระเบียบของบริษัททุกประการครับท่านประธาน หรือว่าสายตาของคุณทิวากำลังมีปัญหากันแน่ ถึงมองไม่เห็นว่าเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสแลคตัวนี้มันสุภาพเรียบร้อยตรงไหน” คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความกวนประสาทที่จงใจยั่วโมโหคนตรงหน้าให้พุ่งปรี๊ด ทิวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีพยศเหมือนแมวป่าตัวน้อยๆ นั่น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างห้ามไม่ได้ สัมผัสอุ่นร้อนจากอ้อมกักและกลิ่นกายเฉพาะตัวของคนตรงหน้ายังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึก จนทำให้เขาเผลอหงุดหงิดตัวเองที่สลัดภาพนั้นออกจากหัวไม่ได้เสียที และวิธีเดียวที่จะกลบเกลื่อนความรู้สึกปั่นป่วนในอกนี้ คือการใช้อำนาจความเป็นเจ้านายกดดันให้อีกฝ่ายอยู่ภายใต้การควบคุม “ถูกต้องตามระเบียบเหรอครับ? แต่กระดุมเสื้อที่ปลดออกไปสองเม็ด กับเสื้อเชิ้ตเนื้อบางจนเกือบจะทะลุเห็นผิวข้างในนั่น มันเรียกว่ายั่วเย้าสายตาคนอื่นมากกว่าจะมาทำงานนะ” ทิวาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย แรงกดดันจากร่างกายที่สูงใหญ่กว่าทำให้คิมหันต์ต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้าบริเวณซอกคอทำให้คิมหันต์สะดุ้งสุดตัว มือเรียวรีบยกขึ้นดันอกแกร่งของอีกฝ่ายไว้ทันที หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัวไม่เป็นจังหวะเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับประธานหนุ่มลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง “ทะ…ทำไมครับ กลัวว่าผมจะไปยั่วใครเข้าหรือไง หรือว่าคุณทิวากลัวใจตัวเองกันแน่” คิมหันต์กัดฟันพูดสวนกลับทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าว ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายจ้องมองริมฝีปากของเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม มันไม่ใช่สายตาของการตำหนิเรื่องการแต่งตัวอีกต่อไปแล้ว… แต่มันคือสายตากระหายความใกล้ชิดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชาอย่างแนบเนียน ทิวานิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดทิ่มแทงใจดำนั้น กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนร่างของคนตรงหน้ากำลังมึนเมาสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอย มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับกระจกใสเพื่อกักขังร่างโปร่งไว้ในอ้อมกักโดยสมบูรณ์ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน “ปากดีแบบนี้… ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับ คิมหันต์” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหือก่อนที่ลมหายใจอุ่นจะเป่ารดต้นคอเบาๆ จนคนฟังขนลุกซู่ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะทันที พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเพรียวระหงในชุดสูทสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท “ทิวาคะ… อ้าว ขอโทษค่ะ ฉันรบกวนเวลาทำงานอะไรกันอยู่หรือเปล่าเอ่ย” มีร่าส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ทั้งคู่ ดวงตาคู่สวยกวาดมองท่าทางแนบชิดระหว่างประธานหนุ่มและเลขานุการคนใหม่ด้วยแววตารู้ทันและประกายความไม่พอใจที่วาบผ่านขึ้นมาอย่างรวดเร็ว คิมหันต์อาศัยจังหวะชุลมุนนี้ดันอกทิวาออกเต็มแรงแล้วก้าวพรวดพราดหลุดจากรัศมีอันตราย ใบหน้าร้อนผ่าวถูกปรับให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมาก่อนจะหันไปโค้งศีรษะให้แขกผู้มาใหม่ตามมารยาท “เชิญตามสบายครับ ผมขอตัวไปเคลียร์เอกสารที่โต๊ะทำงานก่อน” คิมหันต์ปรายตามองทิวาแวบหนึ่งด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงไปยังโต๊ะทำงานด้านนอกทันที ทิวายืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงไร้ความรู้สึกอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบมองตามร่างโปร่งที่เดินลับตาไปก่อนจะหันมามองคู่หมั้นจอมปลอมที่ยืนส่งยิ้มยั่วอยู่ตรงหน้าด้วยความรำคาญใจ “คุณมีร่ามีธุระอะไร ถึงได้บุกเข้ามาถึงห้องทำงานส่วนตัวของผมโดยไม่นัดล่วงหน้า” ทิวาเอ่ยเสียงเรียบ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ด้วยท่าทีหยิ่งทะนง มีร่ายกยิ้มมุมปาก เดินนวดสะโพกเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานแล้วโน้มตัวลงใช้มือเรียวแตะที่แขนแกร่งเบาๆ “ก็แค่คิดถึงว่าที่คู่หมั้นไม่ได้เหรอคะ… อีกอย่าง ฉันได้ยินข่าวมาว่าคุณรับเด็กใหม่หน้าตาจิ้มลิ้มมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัว ถึงกับต้องย้ายโต๊ะมาไว้หน้าห้องนอนคุณเลยนี่คะ” ทิวาปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไร้เยื่อใย แววตาคมกริบฉายแววอันตรายที่ทำให้อีกฝ่ายต้องชะงัก “เรื่องของผมมันไม่ใช่ธุระที่คุณต้องมาใส่ใจ… และถ้าไม่มีเรื่องงานสำคัญ กรุณาออกไปจากห้องของผมซะ” มีร่าเม้มปากแน่นด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ยอมถอยหลังออกมาด้วยรอยยิ้มเยาะ “ระวังตัวไว้เถอะค่ะทิวา… ของเล่นชิ้นใหม่ชิ้นนี้ ดูท่าทางจะพยศไม่เบา ระวังจะโดนแมวป่าข่วนเอาซะจนเจ็บตัวนะคะ” พูดจบ มีร่าก็สะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ทิวานั่งนิ่งอยู่ลำพังในความเงียบ ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ มือหนายกขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างใช้ความคิด ดวงตาคมมองลอดผ่านบานประตูกระจกออกไปเห็นแผ่นหลังบางของเลขานุการคนใหม่ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานอยู่ที่โต๊ะ แมวป่าพยศอย่างงั้นเหรอ… มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย “หึ… ต่อให้พยศแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องสยบอยู่ใต้ร่างผมอยู่ดีครับ คิมหันต์” ทิวาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ภายในขึ้นมาต่อสายตรงไปยังโต๊ะทำงานด้านนอกทันที *Rrrrrr…* เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของคิมหันต์ดังขึ้นกะทันหัน เจ้าตัวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยก่อนจะกดรับสาย “เลขานุการคิมหันต์รับสายครับ…” “เข้ามาพบผมที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้ครับ… มีงานด่วนที่คุณต้องทำร่วมกับผม” น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังดังลอดเข้ามาในสาย ก่อนที่ปลายสายจะตัดทิ้งไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ คิมหันต์วางหูลงด้วยความหงุดหงิด เขากัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างหมั่นไส้ประธานหนุ่มจอมเผด็จการคนนั้นเต็มประดา ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เรียบร้อยสูดหายใจเข้าเรียกความมั่นใจ แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังประตูห้องทำงานของผู้บริหารด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ก๊อกๆ! “เข้ามาครับ” เสียงทุ้มดังลอดออกมาทันที คิมหันต์ผลักประตูกระจกบานใหญ่นั้นให้เปิดออก ทว่าก้าวแรกที่เดินเข้าไปข้างในและบานประตูปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนอัตโนมัติจากด้านนอก สายตาคมกริบของทิวาก็กวาดมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายความร้อนแรงระอุราวกับซาตานร้ายที่กำลังรอขย้ำเหยื่อในกรงเล็บ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกที่ซ่อนเร้นของพวกเขานะครับ - ดาร์กไนท์ -