ตื่นมาพร้อมภาระหนี้ก้อนโต

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูกไม่ได้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับสร้างความระคายเคืองจนคิมหันต์ต้องขมวดคิ้วมุ่นทั้งที่เปลือกตายยังปิดสนิท "ตื่นมาดูผลงานของตัวเองหน่อยไหมครับ คุณบัณฑิตป้ายแดง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ติดจะเย้ยหยันเล็กน้อยดังขึ้นเหนือหัว ร่างบางบนเตียงนอนคิงไซส์ขยับตัวหนีโดยสัญชาตญาณ แต่ความปวดหนึบที่แล่นแปล๊บขึ้นมาจากต้นคอและแผ่นหลังทำให้เขาต้องหลุดเสียงซี๊ดปากออกมาเบาๆ คิมหันต์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานห้องนอนสไตล์โมเดิร์นโทนสีเทาเข้มที่ไม่คุ้นเคย ถัดมาคือร่างสูงของทิวาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องแต่งตัว ชุดสูทราคาแพงถูกถอดออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยยبرซกมุมปากที่ชวนให้หมั่นไส้จนอยากจะลุกขึ้นไปควักปมประสาทอีกฝ่ายออกมาขยี้เล่นเสียให้เข็ด "มองหน้าผมแบบนั้น หมายความว่าจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้สินะครับ" ทิวาก้าวเท้าเข้ามาใกล้เตียงช้าๆ ในมือหนามีแผ่นกระดาษ A4 สองสามแผ่นแกว่งไปมาเบาๆ คิมหันต์ยันตัวลุกขึ้นโดยใช้ผ้าห่มผืนหนาคลุมกายไว้ หมุนคอซ้ายขวาเพื่อไล่ความขบเมื่อย สมองที่ยังประมวลผลไม่เต็มที่พยายามเค้นความทรงจำ... ภาพงานเลี้ยงต้อนรับสุดหรู แอลกอฮอล์ที่ไหลเข้าปากเหมือนน้ำเปล่า และ... ผู้หญิงชุดแดงเพลิงคนนั้น มีร่า! "มีร่า..." คิมหันต์พึมพำชื่อนั้นออกมาโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่เสียงหลุดรอดจากริมฝีปาก รัศมีรอบตัวของประธานหนุ่มก็ลดฮวบลงจนอุณหภูมิในห้องลดต่ำลงอย่างฉับพลัน "หึงเหรอครับ หรือว่าคิดถึง?" ทิวากระตุกยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาประชิดขอบเตียง มือหนาวางกระดาษในมือลงบนโต๊ะข้างเตียงเสียงดัง *ปึก* "เลิกเพ้อเจ้อแล้วตั้งสติอ่านนี่ซะ... เอกสารที่ทำให้คุณเปลี่ยนสถานะจาก 'คนแปลกหน้าปากดี' มาเป็น 'ลูกหนี้ที่มีเจ้าของชีวิต' อย่างDเต็มตัว" คิมหันต์ปรายตามองเอกสารแผ่นนั้นด้วยความระแวง ก่อนจะคว้าขึ้นมาอ่าน ตัวหนังสือบรรทัดแรกทำเอาเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าทันที *สัญญาจ้างเหมาบริการและค้ำประกันหนี้สินส่วนบุคคล* *คู่สัญญา: นายทิวา (ผู้ว่าจ้าง/เจ้าหนี้) และ นายคิมหันต์ (ลูกจ้างพ่วงตำแหน่งลูกหนี้)* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ไล่สายตาอ่านเงื่อนไขข้อตกลงที่ระบุไว้อย่างชัดเจน ทั้งเรื่องการใช้หนี้ก้อนโตที่บริษัทของครอบครัวเขาไปก่อไว้ การต้องเข้ามาทำหน้าที่เป็นเลขาและผู้จัดการส่วนตัวตลอด 24 ชั่วโมง และข้อสุดท้ายที่ทำเอาคิมหันต์แทบจะปาแผ่นกระดาษใส่หน้าคนร่างสูง *ข้อ 5.5: ห้ามขัดคำสั่งผู้ว่าจ้าง และต้องปฏิบัติภารกิจดูแลความเรียบร้อยทั้งในและนอกเวลางานตามที่ผู้ว่าจ้างร้องขอ รวมถึงห้ามมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับบุคคลภายนอกโดยไม่ได้รับอนุญาต* "นี่มันสัญญาค้ามนุษย์ชัดๆ!" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นโต้กลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "คุณเอาสิทธิ์อะไรมาบังคับผมเซ็นเอกสารบ้าๆ นี่! ตอนนั้นผมเมา คุณหลอกล่อให้ผมเซ็นตอนไม่มีสติใช่ไหมครับท่านประธาน!" "หลอกล่อ?" ทิวาก้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบเตียงไว้ ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ๆ ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณเซ็นด้วยลายมือตัวเอง ชัดเจนทุกตัวอักษร แถมยังบอกผมเองด้วยซ้ำว่า... *'ถ้าอยากได้ผมเป็นเลขา ก็เอาสัญญามาสิครับ'* จำไม่ได้เหรอครับ หืม?" คิมหันต์ชะงักกึก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ถึงเขาจะจำรายละเอียดตอนดึกไม่ได้ทั้งหมด แต่คำพูดพวกนั้น... มันมีความเป็นไปได้สูงมากที่เขาจะเผลอพูดออกไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และอารมณ์ทิฐิที่อยากเอาชนะผู้ชายคนนี้ "ผม... ผมอาจจะพูดเล่น แต่ผมไม่ยอมรับสัญญาฉบับนี้หรอกครับ!" คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้คนตรงหน้าเห็นเด็ดขาด "เงินห้าล้านนั่น ผมจะทยอยหามาคืนให้คุณแน่ แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีมาเป็นทาสรับใช้แบบนี้!" "ห้าล้าน?" ทิวาทวนคำเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างบางที่ยังคงมีผ้าห่มคลุมไหล่เอาไว้ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากได้รูป "คุณคิดว่าหนี้ของครอบครัวคุณมีแค่ห้าล้านเหรอครับ คิมหันต์... ตื่นจากความฝันได้แล้ว ยอดหนี้ล่าสุดที่ผมเพิ่งซื้อสิทธิ์มาถือครองทั้งหมด มันปาเข้าไปสิบล้านเจ็ดแสนแล้วนะครับ" *สิบล้านเจ็ดแสน!* ตัวเลขนั้นเหมือนค้อนทุบลงกลางศีรษะ คิมหันต์อ้าปากค้าง สมองขาวโพลนขึ้นมาทันที สิบล้าน... ต่อให้เขาทำงานจนตายไปข้างหนึ่งก็ไม่มีปัญญาหาเงินจำนวนนี้มาคืนได้ภายในสิบปีด้วยซ้ำ "คุณ... คุณแกล้งผมใช่ไหม?" เสียงของคิมหันต์เริ่มสั่นพร่า ความมั่นใจทั้งหมดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตา "ผมทำธุรกิจ ไม่ใช่แม่พระที่จะใจดีปล่อยให้ลูกหนี้ลอยนวล" ทิวาผกายตัวขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดไร้ความปรานี "ทางเลือกของคุณมีแค่สองทาง... หนึ่งคือหาเงินสิบล้านเจ็ดแสนมาคืนผมภายในวันนี้ สองคือทำตามสัญญาในกระดาษแผ่นนั้นทุกประการ จนกว่าผมจะพอใจ" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน คิมหันต์เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกอัดอั้นตันใจตีรวนขึ้นมาในอก มือบางกำผ้าห่มแน่นจนยับยู่ยี่ เขาเกลียดรอยยิ้มเย่อหยิ่งของทิวา เกลียดสถานการณ์ที่ตัวเองกลายเป็นรอง เกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ที่กำลังกัดกินหัวใจ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่ร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงของ 'มีร่า' จะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวนใจ "ทิวาคะ เมียะคิดถึงคุณจัง... เอ๊ะ?" มีร่าชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพของคิมหันต์ที่นั่งอยู่บนเตียงนอนของประธานหนุ่มด้วยเสื้อผ้าหลุดลุ่ย รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นความบึ้งตึงทันที "นี่มันหมายความว่ายังไงคะ? ทำไมนายเด็กนี่ถึงยังอยู่ในห้องของคุณ!" ทิวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงหันไปมองแขกไม่ได้รับเชิญด้วยแววตานิ่งสนิท "ผมคิดว่าผมสั่งเลขาข้างล่างไว้แล้วนะ ว่าห้ามใครรบกวนผมเวลานี้" "มีร่าแค่อยากจะมาคุยเรื่องงานแต่งของเรา..." หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น ส่งสายตาเหยียดหยามมายังคิมหันต์ที่นั่งอยู่บนเตียง "หรือว่าคุณกำลังเสียเวลากับของเล่นแก้เบื่อชิ้นใหม่ ถึงได้ลืมสัญญาของเราซะแล้วล่ะคะ?" คำว่า 'ของเล่นแก้เบื่อ' ทำให้คิมหันต์ตวัดสายตากลับไปมองมีร่าทันที ความโกรธที่ถูกกดไว้พุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุด ปากเก่งๆ ของคนตรงหน้าเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติก่อนที่สมองจะทันสั่งการ "อ๋อ ของเล่นแก้เบื่อเหรอครับ?" คิมหันต์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะดึงผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับมีร่าอย่างไม่เกรงกลัว แม้สภาพร่างกายจะเพิ่งผ่านค่ำคืนอันหนักหน่วงมาก็ตาม ร่างบางก้าวเข้าไปใกล้ทิวา มือเรียวเอื้อมไปคว้าปกเสื้อเชิ้ตของประธานหนุ่มแล้วกระชากเข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็ว จนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ทิวาเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงกับความบ้าบิ่นของคนตัวเล็ก "ขอโทษทีนะครับคุณมีร่า..." คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงความร้ายกาจไว้เต็มพิกัด นัยน์ตาสบเข้ากับดวงตาคมกริบของทิวาที่มองมาอย่างอึ้งๆ "แต่สถานะของผมตอนนี้... ไม่ใช่แค่ของเล่นแก้เบื่อหรอกครับ เพราะท่านประธานเขา 'จอง' ผมไว้ทั้งตัว... ในฐานะคนโปรดคนใหม่ต่างหากล่ะครับ" ทิวานิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความยั่วยวนที่พุ่งชนเต็มแรงจากคนในอ้อมกัก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ