กฎเหล็ก 3 ข้อของท่านประธาน

กระดาษโน้ตสีขาวแผ่นเล็กถูกวางลงบนพื้นผิวกระจกโต๊ะทำงานราคาแพงลิบลิ่วอย่างจงใจ แรงกระแทกเบาๆ นั้นไม่ได้สร้างความเสียหายให้แก่สิ่งใด แต่มันกลับสร้างแรงกระเพื่อมในอากาศระหว่างคนสองคนให้ตึงเครียดขึ้นมาทันที "อ่านซะ" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมของคิมหันต์ดังขึ้น ท่าทางของบัณฑิตจบใหม่ป้ายแดงไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อเจ้าของอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ มูลค่าแสนล้านเบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ นัยน์ตาสีเข้มของทิวาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันตามแบบฉบับของเขา ทิวาละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือ lentamente เงยขึ้นสบตากับคนอวดดีที่กล้ามาตั้งเงื่อนไขให้กับ 'เจ้าหนี้' อย่างเขา ร่างสูงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ข้อศอกทั้งสองข้างวางประสานกันบนโต๊ะ กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังผสมผสานกับความกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนอากาศบริเวณนั้นคล้ายจะเบาบางลง "กฎเหล็ก 3 ข้ออย่างนั้นเหรอครับ... น่าสนใจดีนี่ ไหนลองว่ามาซิ เด็กน้อย" ทิวากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความร้ายกาจเอาไว้เต็มเปี่ยม คิมหันต์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นคงให้กับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเกินเหตุ เขาเกลียดนักเวลาที่อีกฝ่ายใช้สายตาคู่นั้นมองมา สายตาที่เหมือนกำลังมองลูกแมวตัวน้อยพยายามจะขู่ฟ่อใส่เสือโคร่ง ทั้งที่ตัวเขาเองนี่แหละคือคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเรื่องข้อตกลงฉบับนี้ (หรืออย่างน้อยก็พยายามคิดเช่นนั้น) "ข้อแรก..." คิมหันต์ชูนิ้วเรียวยาวขึ้นมาหนึ่งนิ้ว น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "ห้ามล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของผม เด็ดขาด คุณคือประธานบริษัท ส่วนผมเป็นแค่ลูกจ้างขัดดอก พื้นที่ห้องพักชั้นบนและห้องนอนของผมคือเขตหวงห้ามที่คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต" ทิวายังคงอมยิ้ม เขาไม่ได้ขัดจังหวะ ปล่อยให้คนตรงหน้าได้พ่นข้อกำหนดที่คิดว่ารัดกุมที่สุดออกมาทีละข้อ "ข้อสอง..." นิ้วที่สองถูกยกตามขึ้นมา "เวลาอยู่นอกเวลางาน ห้ามใช้อำนาจความเป็นเจ้านายมาสั่งนู่นสั่งนี่ตามอำเภอใจ เราต่างคนต่างอยู่ ใช้ชีวิตใครชีวิตมัน เคารพความเป็นส่วนตัวซึ่งกันและกัน" ดวงตาคมกริบของทิวาหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัวขึ้นมาทีละน้อย แต่คิมหันต์เลือกที่จะมองข้ามมันไป แล้วยกนิ้วสุดท้ายขึ้นมาปิดท้าย "และข้อสาม..." คิมหันต์เน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำ "ห้ามแตะเนื้อต้องตัวผมโดยไม่มีเหตุผลอันควร... โดยเฉพาะการฉวยโอกาสฉวยเนื้อฉวยตัวแบบเมื่อวานนี้ จำใส่สมองเอาไว้ด้วยครับท่านประธาน!" สิ้นเสียงประกาศิต ห้องทำงานกว้างขวางก็ตกอยู่ในความเงียบงัดชั่วขณะ คิมหันต์ยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นรอรับปฏิกิริยา เขาคิดว่าตัวเองคงจะได้เห็นท่าทีหงุดหงิด หรือไม่ก็เสียงหัวเราะเยาะหยันจากประธานหนุ่มจอมเผด็จการคนนี้ ทิวานิ่งเงียบไปเกือบสวินาที ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาคิมหันต์ทีละก้าว... ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงจนน่าใจหาย ทุกย่างก้าวของทิวาเหมือนเป็นการบีบพื้นที่หายใจของคิมหันต์ให้แคบลงเรื่อยๆ ร่างบางถอยหลังโดยอัตโนมัติจนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ "คุณ... จะทำอะไร ถอยไปนะ" คิมหันต์เริ่มตระหนักได้ว่าตัวเองอาจจะประเมินความอันตรายของเสือร้ายตัวนี้ต่ำเกินไป มือเรียวเตรียมจะดันแผงอกกว้างที่ก้าวเข้ามาประชิดตัว แต่กลับช้ากว่าอีกฝ่ายเสี้ยววินาที ทิวายื่นมือข้างหนึ่งไปทาบลงบนกระจกข้างศีรษะของคิมหันต์ กักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของตนเองอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับความร้อนรุ่มจากตัวของประธานหนุ่มโอบล้อมตัวคิมหันต์เอาไว้จนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน "กฎ 3 ข้อที่คุณเพิ่งพูดไปเมื่อกี้..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูกvของคิมหันต์ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความท้าทาย "ฟังดูเข้าท่าดีนะ" "รู้ตัวก็ถอยไปส... อุ๊บ!" คิมหันต์ยังไม่ทันได้พูดจบประโยค ทิวาก็ไม่รอให้เขาได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาอีก ร่างสูงทำลายกฎข้อแรกและข้อสามที่ถูกบัญญัติไว้ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำอย่างหน้าด้านที่สุด มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนคิมหันต์อุทานลั่นด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนจากฝ่ามือที่แนบชิดผ่านเนื้อผ้า และก่อนที่สติอันน้อยนิดจะสั่งการให้ผลักไส ทิวาก็โน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นเสียงต่อต้านทั้งหมดด้วยเรียวปากหยักลึก มันไม่ใช่แค่การสัมผัสผิวเผิน แต่มันคือการรุกรานที่เร่าร้อนและดุดันราวกับต้องการลงโทษคนอวดดีที่กล้าตั้งกฎบ้าๆ นี่ขึ้นมา คิมหันต์เบิกตาค้างสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ แรงปะทะจากจูบที่เอาแต่ใจทำให้ขาแทบทรุด ดีที่วงแขนแข็งแกร่งของทิวาโอบรัดเอวเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหนได้เลย รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและดุดันเคล้าคลอไปด้วยความจาบจ้วง ทำให้หัวใจที่ควรจะเต้นด้วยความโกรธ กลับทรยศด้วยการเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก คิมหันต์พยายามทุบไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่อีกฝ่ายกลับยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจจนร่างบางแทบละลายคาอ้อมแขน ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด ทิวาจึงยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกريบมองสำรวจริมฝีปากบวมเจ่อสีแดงระเรื่อของคนในอ้อมแขนด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกครั้ง "กฎข้อแรก... ห้ามล้ำเส้น..." ทิวากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่สั่นระริกของคิมหันต์ นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างแผ่วเบาราวกับจะทะนุถนอม แต่คำพูดต่อมากลับทำเอาคนฟังอยากจะกระโดดกัดคอให้รู้แล้วรู้รอด "ผมทำลายมันตั้งแต่ยังไม่ทันข้ามนาทีแรกเลยด้วยซ้ำ... แล้วคุณจะทำไมล่ะครับ ตัวแสบ" คิมหันต์หอบหายใจตัวโยก เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเคืองแค้นผสมความอับอายจนหน้าแดงก่ำ มือบางเงื้อขึ้นหมายจะประทับรอยฝ่ามือลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้นให้หายแค้น ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือเรียจะทันได้กระทบผิวแก้ว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ตามด้วยการหมุนลูกบิดเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของใครบางคนที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นคนละขั้ว "คุณคิมหันต์คะ... แย่แล้วค่ะ! เอกสารสำคัญที่ต้องใช้ประชุมบอร์ดบริหารตอนบ่าย หายไปจากห้องทำงานค่ะ!" เสียงร้อนรนของมีร่าที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาทำให้คิมหันต์รีบผลักอกทิวาออกสุดแรงด้วยความตกใจ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อจัดระเบียบเสื้อผ้า สายตากลับเหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะทำงานของทิวา — ซองเอกสารลับที่ระบุชื่อโปรเจกต์ครอบครัวของเขาเอง และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... บนซองนั้นมีรอยตราประทับลับของบริษัทคู่แข่งทางการค้า ที่ไม่ควรจะมาอยู่บนโต๊ะของประธานบริษัทแห่งนี้เด็ดขาด! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ