ย้ายเข้าถ้ำเสือ

กล่องกระดาษลังสีน้ำตาลสามใบคือหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่า อิสรภาพอันน้อยนิดของคิมหันต์ได้ถูกพรากไปอย่างสมบูรณ์แล้วในวินาทีนี้ "ถ้าเก็บของเสร็จแล้ว ก็ช่วยกรุณาเอาสมองอันน้อยนิดของคุณมาคิดทบทวนดูด้วยว่า หน้าที่ 'เลขาฯ ส่วนตัว' นอกเวลางานที่ผมระบุไว้ในสัญญา มันหมายความว่าอะไร" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นดังมาจากริมระเบียงกระจกใสของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ทิวายืนกอดอกพิงกรอบกระจก มองลงมายังร่างโปร่งที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางราวกับสนามฟุตบอล สายตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายคู่นั้นไม่ได้มีความปรานีเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือสายตาของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาสู่กรงทองได้สำเร็จ คิมหันต์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน มือเรียวที่กำกล่องลังอยู่สั่นระริกด้วยความโกรธ เขาอยากจะเอาลังกระดาษนี่ฟาดหน้าหล่อๆ ของประธานบริษัทปากเสียสักทีสองทีเหลือเกิน ถ้าไม่ติดว่าภาระหนี้สินก้อนโตของครอบครัวกำลังค้ำคออยู่ และถ้าไม่ติดว่า... รอยตราประทับลับบนซองเอกสารบนโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายเมื่อคืนนี้ มันยังคงคาใจเขาราวกับหนามแหลมที่คอยทิ่มแทง "ผมไม่ใช่คนรับใช้ของคุณนะครับคุณทิวา แล้วก็ช่วยจำใส่สมองไว้ด้วยว่า ผมมาที่นี่ในฐานะลูกจ้าง ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ย!" คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววพยศจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของคนมอง ทิวาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ช้าๆ แต่ทว่าสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรยากาศรอบตัว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้คิมหันต์ต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังบางไปชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ลูกจ้างเหรอ?" ทิวายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้มใส "คนเป็นลูกจ้างเขาทำหน้าแบบนี้ใส่เจ้านายหรือไง หืม... คิมหันต์" "ถอยไปเลยนะ!" คิมหันต์ยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อแน่นภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทนั้นราวกับกำแพงเหล็ก ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนีแต่อย่างใด ทิวายิ่งโน้มตัวลงมาประชิด จนแทบจะกักขังร่างของเขาไว้ในอ้อมแขน บรรยากาศตึงเครียดและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความใกล้ชิดนี้ไม่ได้ทำให้ใจเต้นด้วยความเสน่หา แต่มันเต็มไปด้วยกระแสไฟแห่งความอวดดีที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ ทิวาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อนด้วยสายลึกล้ำบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "ปากเก่งแบบนี้... เก็บเอาไว้ใช้เวลาอยู่บนเตียงดีกว่าไหมครับ น่าจะทำประโยชน์ได้มากกว่าการมายืนเถียงผมแจแบบนี้" "ไอ้...!" คิมหันต์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด มือที่ดันอกอีกฝ่ายอยู่เปลี่ยนเป็นกำหมัดแน่น "คุณมันทุเรศที่สุด!" "หึ คำก็ทุเรศ สองคำก็ทุเรศ ระวังเถอะ... คำพูดพวกนี้จะย้อนกลับมาทำให้คุณต้องร้องขอชีวิตจากผม" ทิวากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทจนคิมหันต์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ดำเนินต่อไป เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ทิวาผละตัวออกด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ดวงตาคมตวัดมองไปทางประตูทางเข้าด้วยความฉุนเฉียว ใครกันที่กล้ามาขัดจังหวะเวลาความเป็นส่วนตัวของเขากับเลขาฯ ตัวแสบคนนี้ คิมหันต์อาศัยจังหวะนี้ก้มตัวหลบฉาก เดินเลี่ยงไปหยิบกล่องสัมภาระเตรียมจะเดินหาห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้ แต่ทว่า... เสียงเปิดประตูจากภายนอกด้วยรหัสผ่านที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิด ทำให้ทั้งคู่ต้องชะביกฝิด "ทิวาคะ มีร่าคิดถึงคุณจัง... เอ๊ะ?" เสียงหวานหยาดเยิ้มของ 'มีร่า' หญิงสาวเซ็กซี่คู่หมั้นจอมปลอมดังขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาในห้อง ทว่าเธอกลับต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นสภาพของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งยืนประชิดติดตัวกับเด็กหนุ่มหน้าตาจืดชืด (ในสายตาเธอ) ที่กำลังยืนถือกล่องกระдарลังอยู่กลางห้อง คิมหันต์หันไปมองมีร่าสลับกับทิวา แววตาสีน้ำตาลไหววูบด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในอก ความหงุดหงิดระลอกใหม่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทิวาสบถเบาๆ ในลำคอ สีหน้าเรียบตึงสนิทขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแขกไม่ได้รับเชิญ แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร สายตาของมีร่าก็กวาดไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลบนเคาน์เตอร์บาร์ครัวเปิด ซึ่งเป็นซองเดียวกับที่คิมหันต์เห็นเมื่อคืน... และที่สำคัญที่สุด บนมุมซองนั้นมีรอยตราประทับลับของบริษัทคู่แข่งทางการค้า ที่ไม่ควรจะมาปรากฏอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ปรากฏเด่นชัดสะดุดตา มีร่าเบิกตากว้างอย่างตกใจ เผลอุทานออกมาเสียงดัง "นั่นมัน... ตราประทับของกลุ่มเอ.เค.โลจิสติกส์ไม่ใช่เหรอทิวา! ทำไมเอกสารลับของบริษัทคู่แข่งถึงมาอยู่กับคุณได้ล่ะคะ หรือว่าคุณ...!" คิมหันต์หันขวับกลับไปมองซองเอกสารนั้นทันที หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก ความสงสัยทั้งหมดพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมอง ปมปริศนาที่เขากำลังตามหาคำตอบ กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออก ณ วินาทีนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ