อุบัติเหตุบนโซฟาตัวนุ่ม

เสียงแฟ้มเอกสารกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังสนั่น จนเพชรที่กำลังยืนถือแก้วกาแฟอยู่ข้างโต๊ะถึงกับสะดุ้งเฮือก เกือบทำน้ำกาแฟสีเข้มหกเลอะเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพง "คุณทิวาครับ... นี่มันเอกสารงบประมาณไตรมาสหน้า ไม่ใช่กระดาษเศษที่คุณจะเอามาเซ็นอนุมัติส่งเดชแบบนี้!" คิมหันต์ตวัดเสียงใส่ด้วยความเหลืออด สองมือเท้าสะเอว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าตายอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทิวายกมุมปากขึ้นข้างหนึ่งอย่างยียวน สายตาคมกริบมองสำรวจคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีที่กวนประสาทเป็นที่สุด "ผมเป็นประธาน หรือคุณเป็นประธานกันแน่ครับคุณคิมหันต์? ทำไมช่วงนี้ถึงได้ขยันสั่งสอนผมนัก หรือว่า... เรียกร้องความสนใจ?" "หูตึงหรือไงครับ ผมบอกว่าตัวเลขตรงหน้ามันผิดพลาด! ถ้าคุณไม่อ่านหนังสือสัญญาให้ดี ระวังบริษัทของคุณจะเจ๊งไม่เป็นท่าเพราะความมักง่ายของตัวเองนะครับ!" คิมหันต์สวนกลับทันควันอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีประธานหนุ่มแม้แต่น้อย ความดื้อรั้นและท่าทีเชิดใส่ของร่างบางทำให้ทิวาหรี่ตาลง รังสีความอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดฮวบลงทันที เพชรที่ยืนเป็นสักขีพยานเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวชักจะไม่ค่อยปลอดภัย จึงค่อยๆ ก้าวถอยหลังเพื่อชิ่งหนีสถานการณ์ระอุตรงหน้า "ปากดีแบบนี้... น่าจับมาดัดนิสัยให้เข็ดสักที" ทิวาพึมพำลอดไรฟัน ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนคิมหันต์ต้องผถะถอยหลังโดยอัตโนมัติ "จะ... จะทำอะไรครับ ถอยไปเลยนะ!" คิมหันต์เริ่มใจไม่ดีเมื่อร่างหนาย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยดังลั่น แต่เพราะความรีบร้อนและถอยหลังไม่ดูตาม้าตาเรือ ทำให้ส้นรองเท้าของคิมหันต์ไปสะดุดเข้ากับพรมเปอร์เซียผืนหนาที่ปูอยู่กลางห้อง "เฮ้ย!" อุบัติเหตุเกิดขึ้นเร็วมากจนสมองประมวลผลแทบไม่ทัน ร่างบางหงายหลังล้มลงในแนวราบอย่างไร้การทรงตัว และด้วยความตกใจ คิมหันต์จึงคว้าแขนแกร่งของทิวาเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ส่งผลให้ร่างสูงที่ยืนประชิดตัวอยู่พลอยเสียหลักล้มตามลงมาด้วย *ตุบ!* เสียงร่างสองร่างทับถมกันลงบนโซฟาหนังสีดำตัวนุ่มกลางห้องรับแขก โชคดีที่ความนุ่มของโซฟาช่วยซับแรงกระแทกไว้ได้ส่วนหนึ่ง แต่โชคร้าย... หรือโชคดีก็ไม่รู้... ที่ความเร็วและแรงเหวี่ยงเมื่อครู่ ทำให้ตำแหน่งของพวกเขากลายเป็นวิกฤตการณ์ระยะประชิดแบบ "หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม" คิมหันต์นอนแผ่หลาอยู่ใต้ร่างหนาหนักโดยมีทิวาทาบทับอยู่ด้านบน มือแกร่งข้างหนึ่งยันพนักโซฟาไว้เพื่อไม่ให้ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทั้งหมด แต่อีกข้างหนึ่งกลับตรึงข้อมือบางของคิมหันต์ไว้แน่นเหนือศีรษะ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองคนเหลือเพียงแค่ศูนย์เซนติเมตร! ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ลมหายใจอุ่นร้อนที่หอบกระชั้นของทิวาปะทะเข้ากับผิวแก้มเนียนใสอย่างชัดเจน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านลอยวนอยู่รอบตัว จนคิมหันต์รู้สึกเหมือนออกซิเจนในปอดถูกสูบหายไปในพริบตา ทิวานิ่งค้างไปเช่นกัน นัยน์ตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนก สมองของประธานหนุ่มที่เคยเฉียบคมและเต็มไปด้วยแผนธุรกิจ กลับขาวโพลนอย่างไร้เหตุผล กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของคนใต้ร่างคล้ายกับสารเสพติดชนิดรุนแรงที่กำลังแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด หัวใจข้างซ้ายที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับกระหน่ำรัวเร็วจนน่ากลัว "ปล่อย..." คิมหันต์กระซิบเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อย แต่ทว่า... ปลายจมูกโด่งรั้นของทั้งคู่กลับเฉียดผ่านกันไปอย่างเฉียดฉิว จนเกิดกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นริ้วไปทั่วสันหลังของร่างบาง "หึ..." ทิวาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและแหบพร่าจนน่าขนลุก "ปากเก่งนักนะ... ไหนลองเถียงผมต่อสิครับ ว่าใครกันแน่ที่สมควรโดนลงโทษ" "คุณทิวา... ลุกขึ้นไปเลยนะ ห่างๆ หน่อยสิ!" คิมหันต์เม้มริมฝีปากแน่น พยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ยิ่งขยับ ร่างกายที่แนบชิดกันอยู่แล้วก็ยิ่งเบียดเสียดเสียดสีกันจนน่าตื่นกลัว ความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายของคนด้านบนแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าผ่านเข้ามาจนคิมหันต์รู้สึกร้อนรุ่มไปหมด ทิวาก้มหน้าลงอีกนิด ปลายจมูกคมสันเกือบจะสัมผัสกับแก้มเนียนนุ่ม สายตาดุจพญาเสือจ้องมองริมฝีปากอิบอิ่มที่เม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ตลอดหลายสัปดาห์กำลังปะทุขึ้นอย่างไร้การควบคุม "ถ้าผมไม่ลุก... คุณจะทำไมครับ?" ทิวากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำละมุนละไมแต่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคิมหันต์สติแทบหลุด ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมานอกอก และทิวากำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับรอยจູບเพื่อปิดปากคนอวดดี... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกดังขึ้น พร้อมกับร่างชวนปวดหัวของมีร่าที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ โดยไม่ทันได้มองสภาพความจริงอันน่าระทึกขวัญบนโซฟาตัวนุ่มเลยแม้แต่น้อย "คุณทิวาขา มีร่าเอาเอกสาร... อุ๊ย!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ