สงครามประสานสายตา

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรکاریราคาแพงระยับดังขึ้นจนสะเทือนไปถึงความรู้สึก ทิวาปรายตามองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่คมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ทว่าภายใต้ท่าทีเยועชาและน้ำเสียงที่ตวัดห้วนนั้น กลับซ่อนประกายความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนไว้อย่างสุดความสามารถ "คุณคิดจะเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่, คิมหันต์" คนถูกเรียกชื่อไม่ได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปที่เพิ่งได้รับการปรับแต่งใหม่ตามรหัสการแต่งกายของสำนักงานใหญ่ ยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานอย่างสบายอารมณ์ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นนั้นช่างกวนประสาทเสียจนคนเป็นประธานอยากจะลุกขึ้นมาเขย่าตัวให้หายหมั่นไส้ "เกมอะไรกันครับท่านประธาน ผมก็แค่มารับหน้าที่ในฐานะ 'คนสนิท' ตามที่ตกลงกันไว้... หรือว่าท่านประธานกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจสถานะของเราผิดไปมากกว่านี้ล่ะครับ?" คิมหันต์จงใจเน้นเสียงตรงคำว่าคนสนิท พร้อมกับเอียงคอตั้งคำถามด้วยดวงตากลมโตที่พราวระยับไปด้วยความท้าทาย ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูก ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่งานเลี้ยงรับรองยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ภาพที่คิมหันต์เดินควงแขนเขาเข้าไปท่ามกลางสายตานับร้อย คอยกันท่าบรรดาไฮโซสาวและคู่ค้าที่เข้ามาพยายามตีสนิทด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่เฉียบคม จนใครต่อใครต่างซุบซิบกันว่าเด็กฝึกงานคนนี้คือคนโปรดที่แม้แต่ท่านประธานยังต้องเกรงใจ และที่สำคัญที่สุด... คิมหันต์เล่นบทคนสนิทได้แนบเนียนเสียจนทิวาเผลอคิดไปไกลกว่านั้นจริงๆ "คนสนิทเหรอ... หึ" ทิวาแค่นหัวเราะในลำคอ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างสูงใหญ่กดดันบรรยากาศรอบตัวให้แคบลง เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็กกว่าอย่างรวดเร็ว จนคิมหันต์ต้องผับแผ่นหลังติดกับชั้นวางเอกสารด้านหลังโดยอัตโนมัติ "ถ้าอยากเป็นคนสนิทนัก งั้นผมจะทบทวนความจำให้ดูไหมว่า 'หน้าที่' จริงๆ ของคนสนิทบนเตียงมันต้องทำยังไงบ้าง" ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวกระซิบข้างใบหูทำเอาขนลุกซู่ คิมหันต์ใจกระตุกวูบแต่ภายนอกยังคงเชิดหน้าสู้ สายตาคมกวาดมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบ กลิ่นอายความดิบเถื่อนและอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้เขากลัว มีแต่จะทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด "เชิญตามสบายเลยครับท่านประธาน... แต่ระวังตัวหน่อยนะครับ เพราะถ้าท่านเผลอใจตกหลุมรักคนสนิทกำมะลอคนนี้ขึ้นมาจริงๆ คนที่จะเดือดร้อนก็คงไม่ใช่ผม" คิมหันต์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่คมที่ไหววูบไปชั่วขณะ ทิวาสدนิ่งไปกับคำพูดนั้น มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าเอวบางมาลงโทษฐานที่ปากเก่งไม่หยุด แต่เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นแทรกบรรยากาศที่กำลังระอุเสียก่อน ก๊อกๆ! "ท่านประธานคะ ดิฉันมีเอกสารด่วน—อุ๊ย! ขอประทานโทษค่ะ ดิฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะ?" เสียงแหลมสูงของมีร่าที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รออนุญาต ทำให้ทั้งสองร่างที่ยืนแนบชิดกันผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ทิวากลับมาตีสีหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งไสในเสี้ยววินาที ขณะที่คิมหันต์ลอบอมยิ้มด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของอดีตคู่ขาประธานหนุ่ม "มีเรื่องอะไร, มีร่า" ทิวาเอ่ยเสียงเรียบ ตวัดสายตาตำหนิเลขาหน้าห้องที่เสียมารยาท "เอ่อ... คือคุณพ่อโทรมาตามท่านประธานให้ลงไปพบที่ห้องรับรองชั้นล่างค่ะ ท่านบอกว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องคุยด่วนที่สุดตอนนี้เลยค่ะ" มีร่าเหลือบมองคิมหันต์ด้วยหางตาก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ทิวา ทิวาถอนหายใจยาวอย่างขัดใจ เขามองหน้าคิมหันต์ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงทำหน้าลอยชายราวกับเรื่องทั้งหมดไม่เกี่ยวกับตัวเอง ก่อนจะหันไปสั่งเสียงเข้ม "คุณออกไปรอก่อน มีร่า... ส่วนคุณ, คิมหันต์ ตามผมลงไปข้างล่าง" "หืม? ผมด้วยเหรอครับ?" คิมหันต์เลิกคิ้วสูง "ใช่... ในฐานะ 'คนสนิท' คุณต้องไปยืนยันความสัมพันธ์นี้ต่อหน้าพ่อผมด้วยซ้ำ!" ทิวาพูดจบก็คว้าข้อมือเรียวแล้วออกแรงดึงให้เดินตามออกไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ฝ่ายตรงข้ามได้ปฏิเสธ บรรยากาศในลิฟต์ส่วนตัวเงียบกริบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามอยู่ในอกของคนทั้งคู่ ทิวายังคงกุมข้อมือของคิมหันต์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหลุดลอยหายไปไหน ขณะที่คิมหันต์ก้มมองมือใหญ่ที่กอบกุมอยู่พลางซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย ติ๊ง! เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นบ่งบอกว่าลิฟต์เดินทางมาถึงชั้นเป้าหมาย ประตูโลหะสีทองค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนท่าทางน่าเกรงขามยืนรออยู่พร้อมกับบอดี้การ์ดนับสิบชีวิต ทิวาก้าวขาออกไปโดยไม่ลังเล แต่จังหวะที่ก้าวพ้นขอบประตูลิฟต์ สายตาคมกริบของประธานหนุ่มก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อบุคคลที่ยืนรออยู่ไม่ได้มีแค่บิดาของเขา แต่ยังมีใครอีกคน... คนที่คิมหันต์ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เจอในสถานที่แบบนี้ยืนยิ้มเย็นรออยู่ก่อนแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ