อรุณสวัสดิ์ความจริง

สัมผัสแรกที่คิมหันต์รับรู้ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกอันน่ารำคาญ หรือแสงแดดจ้าที่แยงตาอย่างที่ควรจะเป็น แต่เป็นความอบอุ่นหนาหนักที่ทาบทับอยู่เหนือแผ่นอก และกลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นมัสต์จาง ๆ ของผู้ชายที่เขาปฏิญาณตนไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะไม่มีทางเข้าใกล้เกินระยะสามเมตรเด็ดขาด ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อสมองประมวลผลได้ว่า ร่างกายของเขากำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ขาเรียวถูกก่ายเกยด้วยเรียวขาอีกฝ่าย และที่ร้ายที่สุดคือ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากปลายคางคมสันของทิวาไม่ถึงคืบ! คิมหันต์กลั้นหายใจ สมองสั่งการให้ร่างกายดีดตัวถอยหนีโดยสัญชาตญาณ เขามุดหัวออกจากซอกคออุ่นและพยายามแกะมือปลาหมึกที่โอบรอบเอวสอบของเขาไว้ออกอย่างเงียบเชียบที่สุด ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่เหนือศีรษะทำให้เขาต้องระวังทุกฝีก้าว หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่ามันจะทะลุออกมานอกอก *ให้ตายสิ... เมื่อคืนเกิดบ้าอะไรขึ้น ทำไมเราถึงมานอนกอดไอ้ประธานปากหมานี่ได้วะเนี่ย!* คิมหันต์กัดริมฝีปากแน่น มือข้างหนึ่งพยายามงัดข้อมือหนาออก แต่ทันทีที่เขากระดิกตัวเตรียมจะก้าวลงจากเตียง สัมผัสรัดรึงรอบเอวกลับยิ่งกระชับแน่นขึ้นจนจุก "จะรีบไปไหนล่ะครับ... เหยื่อตัวดี" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนดังขึ้นชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวจนคิมหันต์ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ก่อนที่แรงกระชากเพียงครั้งเดียวจะทำให้ร่างโปร่งที่กำลังพยายามหนี เซถลาล้มกลับลงไปบนเตียงนอนนุ่มอย่างแรง พรึบ! "โอ๊ย! คุณ... ปล่อยนะ!" คิมหันต์ร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับอกแกร่งเต็มแรง ทิวาพลิกตัวกดทับร่างของเขาไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววดุดันและเย่อหยิ่งในยามปกติ ตอนนี้กลับพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นช้าๆ ทำให้คนมองถึงกับหายใจติดขัด "หนีเก่งนักนะ เมื่อคืนยังซุกผมเป็นลูกแมวอยู่เลย พอตื่นมาทำเป็นจำไม่ได้หรือไงครับ" ทิวาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวทำให้คิมหันต์หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ใครซุกคุณ! อย่ามามั่วพรรค์นี้นะครับคุณทิวา ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะ ผมหายใจไม่ออก!" คิมหันต์โวยวาย พยายามใช้มือสองข้างดันแผงอกเปลือยเปล่าที่มีหยดน้ำเกาะพราวจากการเพิ่งอาบน้ำ (หรืออาจจะเหงื่อ) ไว้ แต่ทว่าผิวเนื้อแน่นๆ นั่นกลับให้ความรู้สึกเหมือนกำแพงหินไม่มีผิด "หายใจไม่ออกหรือเขินกันแน่ครับ หูแดงแจ๋เชียว" ทิวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังบึ้งตึงด้วยความหมั่นเขี้ยว นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้คิมหันต์ชะงักค้างไปชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นรัวแข่งกัน คิมหันต์เงยหน้าสบตากับนัยน์ตาสีนิลที่ลึกล้ำจนคาดเดาความรู้สึกไม่ได้ แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความดุร้ายอย่างที่ชอบแสดงออก แต่มันเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกร้อนรุ่มในอกอย่างประหลาด "มองอะไรเล่า หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือไง" คิมหันต์รีบเบือนหน้าหนีความร้อนรุ웃ลน พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวด้วยการเชิดใส่ "ปล่อยได้แล้ว ผมต้องไปเคลียร์งานเอกสารงบประมาณที่ค้างไว้ให้คุณนะ อย่ามาทำรุ่มร่ามแถวนี้" "งานเอกสารอะไร ไว้ค่อยทำก็ได้..." ทิวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น "ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องเคลียร์" "เรื่องอะไรอีกเล่า!" "เรื่องที่คุณติดค้างคำตอบผมเมื่อคืน... จำไม่ได้เหรอครับว่าพูดอะไรไว้บ้าง" ทิวากระซิบเสียงพร่า ปลายจมูกโด่งรั้นคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสอย่างถือวิสาสะ คิมหันต์ชะงัก สมองพยายามย้อนทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา ภาพความวุ่นวาย ความกดดัน และความรู้สึกบางอย่างที่หลุดปากออกไปในยามที่สติเริ่มเลือนรางค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามา... *แย่แล้ว! หรือว่าเราจะเผลอพูดอะไรบ้าๆ ออกไปจริงๆ!* "ผม... ผมไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้นแหละ คุณหูฝาดไปเอง!" คิมหันต์ปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตากลอกกลิ้งอย่างมีพิรุธ ทิวาหรี่ตามองรอยพิรุธนั้น มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ "ปากแข็งจังนะ ทั้งที่ตัวสั่นเป็นลูกนกแท้ๆ..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศกึ่งหวานกึ่งตึงเครียดด้านในห้องนอน ทิวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ขณะที่คิมหันต์ใช้จังหวะนั้นออกแรงผลักแผงอกแกร่งเต็มแรงจนร่างสูงผละออกไป "คุณทิวาคะ... แย่แล้วค่ะ!" เสียงร้อนรนของมีร่าที่ดังทะลุผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนลูกบิดที่กำลังจะถูกเปิดออก ทำเอาคิมหันต์หน้าถอดสี รีบคว้าหมอนใบโตมาบังตัวไว้ ส่วนทิวากลับมีสีหน้าเย็นชาลงทันที ดวงตาคมตวัดมองไปที่ประตูด้วยแววตาดุดันที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ "ใครอนุญาตให้เข้ามา!" ทิวาตะคอกเสียงกร้าว แต่ยังไม่ทันที่ทิวาจะได้ลุกขึ้นไปจัดการ มีร่าก็ผลักประตูพรวดพราดเข้ามาในห้อง พร้อมกับสมาร์ทโฟนในมือที่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก และภาพข่าวหน้าหนึ่งบนจอที่ทำให้คิมหันต์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "คุณทิวาค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... หุ้นของบริษัทเรากำลังโดนโจมตีอย่างหนักจากกลุ่มทุนปริศนา และ... และภาพข่าวที่คุณอยู่กับคิมหันต์เมื่อวานนี้ถูกปล่อยว่อนโซเชียลแล้วค่ะ!" ดาร์กไนท์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมา ณ ตอนนี้นะครับ