เส้นกั้นที่ถูกทำลาย

กลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมผสานกับความอึดอัดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ทำให้ห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่มในยามวิกาลแคบลงถนัดตา "คุณพูดอะไรออกมานะ... ทิวา" คิมหันต์ขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานกระจกใสที่สะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวัง แม้ฤทธิ์ของวิสกี้สีอำพันในแก้วจะเริ่มแล่นพล่านจนทำให้สติสัมปชัญญะพร่าเลือนไปบ้าง แต่เขาก็ยังพอแยกแยะออกว่า สายตาที่ร่างสูงโปร่งของประธานหนุ่มกำลังมองมานั้น... มันไม่ใช่สายตาของผู้บังคับบัญชากับลูกจ้าง หรือแม้แต่เจ้าหนี้กับลูกหนี้ มันคือสายตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว "ผมพูดภาษาไทยชัดเจนดีนี่ครับ คิมหันต์" ทิวาก้าวเท้าเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเย้ายวนในคราวเดียวกัน ฝ่ามือหนาวางทาบลงบนกระจกใสข้างตัวคนตัวเล็ก กักขังอีกฝ่ายให้อยู่ในอาณาเขตของตนเองอย่างสมบูรณ์ ไม่มีทางหนี... และคิมหันต์ก็รู้ตัวดี "อย่ามาล้อเล่นกับผมนะ ประธาน... เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น" คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาฟอร์มและความถือดีเอาไว้ แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่แนบ ิดจนสัมผัสได้ถึงไอออนอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย กำลังทำลายสมาธิของเขาจนย่อยยับ ทิวาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างถือดี ปลายลิ้วดันกระพุ้งแก้มด้วยความหมั่นเขี้ยว คนอะไร... ปากดีไม่เคยเปลี่ยน แม้กระทั่งในสถานการณ์ที่ตัวเองตกเป็นรองแบบนี้ "ไม่สนิทเหรอครับ? แต่เมื่อกี้คุณเพิ่งบอกผมว่า... เกลียดผมน้อยลงกว่าเดิมตั้งครึ่งหนึ่งไม่ใช่หรือไง" ทิวายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดอยู่บนพวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา คิมหันต์สะดุ้งเฮือก เบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อยแต่ก็ถูกนิ้วเรียวของอีกฝ่ายเชยคางบังคับให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "ผมพูดตอนไหนไม่ทราบ... ปล่อยนะ!" "ตอนที่คุณเมาไงครับ... คนเมามักไม่ค่อยโกหก" ทิวาเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ความดุดันและท่าทีซึนเด레ที่เคยใช้กลบเกลื่อนความรู้สึกถูกแอลกอฮอล์หลอมละลายจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกเก็บกดไว้มานาน และในค่ำคืนนี้... เขาไม่อยากจะอดทนอีกต่อไปแล้ว "ผมไม่ได้เมา..." "งั้นเหรอครับพิสูจน์สิ" สิ้นคำพูด ทิวาก็ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้เอ่ยปฏิเสธหรือหาข้ออ้างใดๆ อีกต่อไป ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มที่กำลังอ้าจะเถียงทันที ความนุ่มนวลไม่ได้ถูกนำมาใช้ในวินาทีแรกที่เส้นกั้นถูกทำลาย มันเป็นการจู่โจมที่หนักหน่วง เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้น ทิวากดริมฝีปากย้ำเน้น รุกรานเข้าไปกอบโกยความหวานล้ำภายในโพรงปากอุ่นอย่างเอาแต่ใจ ปลายนิ้วที่เชยคางเปลี่ยนมาเป็นประคองท้ายทอยบังคับให้อีกฝ่ายรับสัมผัสที่วาบหวามนี้อย่างไม่มีทางเลือก คิมหันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด แรงปะทะที่รุนแรงแต่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนทำให้เรียวขาอ่อนแรงลงชั่วขณะ มือเล็กที่พยายามจะผลักไสแผ่นอกกว้างในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกใหม่ที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง ทำให้ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่บ้าคลั่ง รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเรียกร้อง ทิวาผ่อนแรงลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ว่าคนใต้ร่างเริ่มตอบสนองอย่างเก้ๆ กังๆ ความเก้กังที่แสนน่ารักนั้นทำเอาสติที่เหลืออยู่ของประธานหนุ่มขาดผึ่ง เขาดึงรั้งเอวบางให้เข้ามาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามือใหญ่อีกข้างสอดเข้า יםกลุ่มผมนิ่ม ขยี้เบาๆ อย่างหลงใหล เสียงหอบหายใจแผ่วเบาดังคลอไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานที่เงียบสงบ ความเงียบงันที่เป็นใจทำให้ทุกสัมผัสชัดเจนยิ่งขึ้น คิมหันต์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความรู้สึกที่ลึกซึ้งและอันตราย ยิ่งขัดขืน... ก็ยิ่งเหมือนตกลงไปลึกกว่าเดิม เมื่อทิวายอมผละริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย ดวงตากลมโตของคิมหันต์ก็ฉ่ำน้ำและบวมเจ่อเล็กน้อย ริมฝีปากบางแดงก่ำจากการถูกรุกราน ร่างกายทั้งร่างสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นและแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา "คุณ..." คิมหันต์หอบหายใจถี่กระชั้น ปลายเสียงสั่นพร่า ดวงตาคู่สวยมองค้อนคนตรงหน้าอย่างไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาต่อว่า "คุณมัน... บ้าไปแล้วหรือไง" "ใช่ครับ ผมบ้า..." ทิวากระซิบเสียงพร่าชิดริมหูด้านซ้าย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวจนคิมหันต์ต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "และคุณก็เป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้... คิมหันต์" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กำลังระอุถึงขีดสุด ความลังเลและอีหลักอีเหลื่อที่เคยมีถูกปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้น คิมหันต์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือบางที่กำเสื้ออีกฝ่ายไว้คลายออกเล็กน้อยเตรียมจะเอ่ยบางอย่างเพื่อดึงสติ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันราวกับสายฟ้าฟาดกลางค่ำคืน ทิวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ดวงตาคมกริบตวัดมองไปทางบานประตูห้องทำงานทันที "ท่านประธานคะ... ดิฉันมีเอกสารด่วนจากห้องประชุมใหญ่ที่ต้องให้ท่านเซ็นอนุมัติคืนนี้ค่ะ ขออนุญาตเข้าไปนะคะ..." เสียงหวานคุ้นหูของมีร่าดังลอดผ่านเข้ามา พร้อมๆ กับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะหมุนเปิดออกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ