ห้องพักเหลือห้องเดียว

"คุณทิวา! นี่มันหมายความว่ายังไง! จ่ายเงินค่าที่พักไปแล้วทำไมถึงเหลือห้องว่างแค่ห้องเดียว!" เสียงแหลมสูงของคิมหันต์ดังสะท้อนก้องไปทั่วล็อบบี้โรงแรมหรูท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บของเมืองท่องเที่ยวปลายปี มือบางขยำใบจองในมือจนยับยู่ยี่ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงสง่าของชายหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ข้างๆ อย่างไม่สบอารมณ์ ทิวาไม่ได้แสดงท่าทีตระหนกแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่คิมหันต์เกลียดนักหนาเพราะมันหมายถึงการที่อีกฝ่ายคุมเกมอยู่เหนือเขาเสมอ "ระบบจองผิดพลาด พนักงานบอกว่าช่วงเทศกาลห้องพักเต็มหมดแล้ว... หรือนายอยากจะไปนอนกางเต็นท์ท้าลมหนาวที่หน้าโรงแรมแทนล่ะ หืม?" "คุณแกล้งทำใช่ไหม!" คิมหันต์ก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูง นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความโมโห "คุณเป็นถึงเจ้าของโรงแรมเครือใหญ่ แค่ดีดนิ้วห้องสวีทก็ต้องว่างแล้ว แต่นี่คุณทำเป็นเฉยเมย... คุณมีแผนอะไร!" ทิวาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่ปนกับกลิ่นไอความเย็นของอากาศทำให้คิมหันต์ชะงัก ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อนัยน์ตาสีเข้มของประธานหนุ่มจ้องลึกเข้ามา "แผนงั้นหรือ? บางทีผมแค่เหนื่อย... และอยากนอนพักข้างๆ คนที่ผมคิดว่า 'น่ารำคาญ' ที่สุดในชีวิตสักคืนไงล่ะ" "คนบ้า!" คิมหันต์สะบัดหน้าหนี แต่อีกฝ่ายกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่นก่อนจะลากไปยังลิฟต์โดยสาร ทิ้งให้พนักงานต้อนรับมองตามด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ภายในห้องพักระดับเพนท์เฮาส์ที่กว้างขวาง บรรยากาศกลับดูคับแคบลงถนัดตาเมื่อทั้งคู่ก้าวเข้ามาข้างใน ความเงียบเชียบกดทับลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งสอง เตียงคิงไซส์กลางห้องดูโอ่อ่าแต่กลับเป็นจุดหมายเดียวที่ทำให้คิมหันต์รู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุม คิมหันต์ทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียง พยายามเว้นระยะห่างให้มากที่สุด แต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่กดทับลงบนฟูกฝั่งข้างๆ ทิวาปลดเนคไทออกอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบคอยชำเลืองมองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กที่นั่งเกร็งจนไหล่ลู่ "จะถอยไปถึงไหน คิมหันต์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทิวาขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่รอคำอนุญาต "กลัวผมหรือไง?" "ใครกลัวคุณ! ผมแค่... ไม่ชินที่ต้องนอนกับคนเผด็จการ" ทิวาหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายในความรู้สึกของคิมหันต์ เขาวางมือลงบนฟูก ขังร่างของคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนก่อนจะโน้มตัวลงไปจนใบหน้าของคิมหันต์แทบจะจมไปกับหมอน "ถ้างั้นก็นอนซะ อย่าดิ้น... เพราะถ้าคืนนี้นายขยับตัวมากเกินไป ผมอาจจะเปลี่ยนจากการนอนพัก เป็นอย่างอื่นที่นายจะลืมไม่ลง" คำพูดกึ่งขู่กึ่งหยอกล้อทำเอาคิมหันต์หน้าร้อนผ่าว เขาพยายามดันหน้าอกกว้างของอีกฝ่ายออก แต่ทิวากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกลงมาบนหน้าผากเนียนเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนคิมหันต์ใจสั่นไหว "คุณทิวา... ปล่อยนะ" เสียงของคิมหันต์แผ่วเบาลง สบตาคู่คมที่วาวโรจน์ไปด้วยความปรารถนาที่ซ่อนไม่มิด "นายคิดว่าผมเป็นพระอิฐพระปูนหรือไงที่ต้องมานอนใกล้กันขนาดนี้ แล้วนายยังกล้าท้าทายด้วยการทำท่าทางแบบนั้น" ทิวากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนผิวแก้มจนคิมหันต์ขนลุกซู่ "รู้ไหมว่าการที่นายอยู่ที่นี่... ในห้องนี้... กับผม... มันทรมานแค่ไหน" "ทรมานก็ออกไปสิ..." "ผมไม่เคยถอย... โดยเฉพาะกับสิ่งที่ผมเป็นคนเลือกเอง" ทิวาโน้มใบหน้าลงต่ำจนริมฝีปากแทบจะแตะกัน ทว่าในจังหวะที่หัวใจของคิมหันต์กำลังจะหยุดเต้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังรัวขึ้นราวกับมีคนกำลังร้อนใจอย่างหนัก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณทิวาคะ! เปิดประตูให้มีร่าหน่อย! มีร่ารู้ว่าคุณอยู่ที่นี่!" คิมหันต์เบิกตากว้าง ความรู้สึกเร่าร้อนเมื่อครู่มลายหายไปเหลือเพียงความตื่นตระหนก เขาผลักอกทิวาเต็มแรงจนอีกฝ่ายยอมถอยออกไป ทิวาสบถคำหยาบออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดที่อารมณ์กำลังพุ่งพล่านถูกขัดจังหวะโดยบุคคลที่เขาไม่ได้ต้องการให้มาปรากฏตัวที่สุด เขาลุกขึ้นยืน ปรับเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะหันมามองคิมหันต์ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "อย่าเพิ่งขยับไปไหน" ทิวาก้าวตรงไปยังประตูด้วยใบหน้าเย็นชา เขาเปิดประตูออกกว้างเพื่อเผชิญหน้ากับมีร่าที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้อง แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูเปิดออก แสงไฟจากโถงทางเดินก็เผยให้เห็นภาพที่ไม่คาดฝัน ไม่ใช่แค่มีร่าที่ยืนอยู่ตรงนั้น... แต่ยังมีชายชุดดำสองคนในชุดสูทเต็มยศยืนขนาบข้างเธอ พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งที่ถูกยื่นมาตรงหน้าทิวา "คุณทิวาครับ... นายสั่งให้ผมมาพาตัวคุณกลับไปเดี๋ยวนี้ เพราะเรื่องสำคัญที่รอไม่ได้เกิดขึ้นแล้วครับ" คิมหันต์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังห้องมองภาพนั้นด้วยความใจหาย เมื่อเห็นสายตาของทิวาที่เปลี่ยนจากความคลั่งรักเมื่อครู่ เป็นความเคร่งขรึมและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ความสัมพันธ์ที่กำลังจะก้าวข้ามเส้นบางๆ ในคืนนี้ กลับต้องสะดุดหยุดลงเพียงเพราะเงาของอดีตที่ตามมาทวงถามถึงตัวตนของเขาอีกครั้ง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ