ทริปงานนอกสถานที่ที่ชวนใจสั่น

"ถ้าคุณยังทำหน้าบึ้งเป็นตูดแมวแบบนั้นตลอดทาง ผมจะหักเงินเดือนคุณข้อหาทำลายบรรยากาศการทำงาน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความขบขันเล็กน้อยดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องโดยสารของรถยนต์อเนกประสงค์คันหรูที่กำลังแล่นทะยานอยู่บนทางหลวงสายเหนือ คิมหันต์เบือนหน้าหนีจากทัศนียภาพสองข้างทางที่เริ่มเปลี่ยนจากตึกสูงระฟ้าเป็นแนวทิวเขาสลับซับซ้อน ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้าง ๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนขัดเคือง "ท่านประธานช่วยกรุณาเข้าใจใหม่ด้วยนะครับว่า นี่ไม่ใช่การเดินทางมาพักผ่อนหย่อนใจ แต่ผมถูกบังคับให้มาเป็นทาส... เอ๊ย เบ๊รับใช้ส่วนตัวต่างหากล่ะครับ" คิมหันต์ลอยหน้าลอยตาเถียงกลับ น้ำเสียงเจือความประชดประชันอย่างไม่คิดจะเกรงกลัวบารมีของคนนั่งข้าง ๆ แม้แต่น้อย ทิวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดราคาแพงเหลือบมองคนอวดดีที่นั่งกอดอกพองลมแก้มป่อง รอยยิ้มมุมปากที่มักจะซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้เสมอถูกจุดขึ้นอย่างเงียบเชียบ ประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ไม่ได้เอ่ยปากต่อความยาวสาวความยืด ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความอึดอัด... มันคือความตึงเครียดบางเบาที่วิ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนังของคนทั้งคู่ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา พวกเขากำลังเดินทางมาตรวจโครงการรีสอร์ตเชิงนิเวศแห่งใหม่ที่ตั้งอยู่ท่ามกลางผืนป่าดิบชื้นในจังหวัดเชียงใหม่ และความผิดพลาดระดับมหันต์ของฝ่ายจัดหาก็คือ การจองห้องพักของ "ท่านประธาน" และ "ผู้ช่วยส่วนตัว" ผิดพลาด เหลือห้องสวีทวิวพาโนรามากลางธรรมชาติเพียงห้องเดียวที่พร้อมใช้งานในคืนนี้ รถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทหน้าล็อบบี้ของรีสอร์ตสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ที่กลมกลืนไปกับธรรมชาติ ทิวาก้าวลงจากรถก่อนจะสั่งการทีมงานท้องถิ่นที่มารอรับด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นตามวิสัยนักบริหารมืออาชีพ ส่วนคิมหันต์ทำได้เพียงเดินหิ้วกระเป๋าเอกสารและสัมภาระตามหลังต้อย ๆ พรางบ่นพึมพำในลำคอด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง "เชิญครับคุณคิมหันต์ ห้องพักของเราอยู่โซนริมหน้าผา วิวสวยที่สุดในรีสอร์ตเลยครับ" ผู้จัดการรีสอร์ตเอ่ยด้วยรอยยิ้มต้อนรับพร้อมยื่นคีย์การ์ดห้องพักให้ คิมหันต์รับมาด้วยความง่วงงุน แต่พอเดินตามพนักงานยกกระเป๋ามาถึงหน้าห้องพักหมายเลข 404 รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้างทันทีเมื่อตระหนักถึงความจริงอันโหดร้าย เตียงนอนคิงไซส์ขนาดใหญ่ตั้งโดดเด่นอยู่กลางห้องกระจกใสที่มองเห็นวิวป่าเขียวขจีแบบ 360 องศา มีเพียงเตียงเดียว... ย้ำว่าเตียงเดียวเท่านั้น! "เดี๋ยวนะครับ..." คิมหันต์หันขวับไปมองหน้าพนักงานที่กำลังวางกระเป๋า "ห้องอื่นเต็มหมดแล้วจริง ๆ เหรอครับ แบบว่าห้องเตียงคู่ หรือห้องเสริมอะไรทำนองนี้..." "ต้องขออภัยจริง ๆ ครับท่าน ช่วงนี้เป็นฤดูกาลท่องเที่ยว ห้องพักทุกโซนเต็มเอี๊ยดครับ ไม่มีห้องว่างเหลือเลยแม้แต่ห้องเดียวครับ" พนักงานโค้งตัวขอโทษก่อนจะขอตัวเดินเลี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คิมหันต์ยืนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่หน้าประตู เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นกายสะอาด 3 มิติที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของทิวาโชยเข้าแตะจมูกจนคิมหันต์ต้องหดคอหนีโดยอัตโนมัติ "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะครับ เปิดประตูสครับ ผมเหนี่ยวจะแย่แล้ว" ทิวาเอ่ยเสียงเรียบ พรางเอื้อมมือหนาผ่านไหล่บางมาหยิบคีย์การ์ดในมือของคนตัวเล็กไปแตะเปิดประตูห้องพักอย่างถือวิสาสะ "นี่มันหมายความว่ายังไงครับท่านประธาน!" คิมหันต์ก้าวตามเข้ามาในห้องพักหรูหราพร้อมกับโพล่งขึ้นทันที "คุณจงใจใช่ไหมครับ? คุณแกล้งให้สำนักงานใหญ่จองห้องนี้ให้เราใช่ไหม!" ทิวาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ตัวนุ่มอย่างเกียจคร้าน เขากระดิกนิ้วเรียกนายเอกหนุ่มให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะถอดสูทเนื้อดีพาดไว้พนักพิง ดวงตาคมกริบช้อนมองคนหัวเสียด้วยแววตาพราวระยับที่ชวนให้รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ "ผมจะไปรู้เรื่องอะไรกับฝ่ายจัดหาล่ะครับคุณคิมหันต์" ทิวาตอบเสียงนุ่ม แสร้งทำเป็นตีหน้าซื่อ "แต่ในเมื่อสถานการณ์มันบังคับ... เราก็คงต้องยอมรับสภาพ และที่สำคัญ..." ประธานหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "ผมไม่นอนพื้นหรอกนะครับ บอกไว้ก่อน" "ไอ้...!" คิมหันต์กำ หมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ อยากจะซัดใบหน้าหล่อเหลานั่นสักหมัดสองหมัดข้อหาหมั่นไส้ส่วนตัว แต่ติดที่สถานะเจ้านาย-ลูกน้องค้ำคออยู่ "งั้นผมไปนอนโซฟาครับ!" "เชิญตามสบายครับ ถ้าคุณไม่กลัวปวดหลังจนลุกไม่ขึ้นมาทำงานพรุ่งนี้" ทิวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กที่ถอยรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ความสูงของพระเอกหนุ่มทำให้คิมหันต์ตกอยู่ในรัศมีวงแขนที่ถูกกักตัวไว้อย่างสมบูรณ์แบบ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเยือกเย็น แต่หัวใจเจ้ากรรมของคิมหันต์กลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก เสียงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอยู่ใกล้ชิดทำให้สติสัมปชัญญะเริ่มกระเจิง "ถ...ถอยไปเลยนะครับท่านประธาน ใกล้เกินไปแล้ว" คิมหันต์พยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่ทว่ากล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวนั้นแข็งราวกับกำแพงหิน ทิวาโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างจมูกของพวกเขาลดลงจนแทบจะแนบชิด "ใกล้แค่นี้... ใจคอคุณเต้นแรงขนาดนี้เลยเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดต้นคอทำเอาขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง คิมหันต์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุม "ผม... ผมไม่ได้ใจเต้นสักหน่อย! อากาศมันร้อนต่างหากเล่า!" คนปากแข็งเถียงเสียงสั่น ดวงตากลมโตหลบเลียบคราบความเขินอายที่พยายามปิดบังไว้อย่างสุดความสามารถ ทิวาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับนิสัยปากร้ายโดยสิ้นเชิงทำให้คิมหันต์ชะงักงัน ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งงัน ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังสาดส่องผ่านกระจกใส อาบไล้เรือนร่างของทั้งสองให้จมดิ่งอยู่ในบรรยากาศที่หวานล้ำและอันตรายเกินกว่าจะต้านทาน "ถ้าไม่อยากใจส้นไปมากกว่านี้ ก็ไปอาบน้ำซะครับ... หรือถ้าอยากให้ผมอาบให้..." "ไอ้คนฉวยโอกาส!" คิมหันต์ผลักอกแกร่งออกสุดแรงเกิด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคอะเขิน รีบคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งหนีหายเข้าไปในห้องน้ำทันที พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างชอบใจของประธานหนุ่มที่ดังไล่หลังมา ทิวายืนมองบานประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท รอยยิ้มคลั่งรักที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้ท่าทีเยชาชาถูกเผยออกมาอย่างชัดเจนในความเงียบงัน เขายกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากตัวเองเบาๆ พรางคิดถึงรสชาติความดื้อรั้นของคนในห้องน้ำ ทว่า... ความสุขสงบชั่วครู่กลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของทิวาที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงแผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ ร่างสูงหันไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมลสลัว ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์... "มีร่า" ทิวายืนลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ "มีอะไรดึกดื่นขนาดนี้?" *(เสียงปลายสายหอบหายใจเล็กน้อยเจือความตื่นตระหนก)* "ทิวาคะ... คุณอยู่ไหน? มีร่าอยู่ที่รีสอร์ตของคุณแล้วนะ... ช่วยมีร่าด้วย!" ทิวาชะงัก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคถัดมาที่พุ่งตรงเข้ามาทำลายความสงบสุขของทริปนี้จนย่อยยับ *(เสียงปลายสายสะอื้นไห้)* "มีร่าหนีพ่อเลี้ยงมา... ตอนนี้เขากำลังตามล่ามีร่าอยู่ที่นี่!" แกร๊ก! เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของคิมหันต์ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดตา ดวงตากลมโตมองหน้าทิวาที่ถือโทรศัพท์ค้างไว้ด้วยความฉงนสนเท่ห์ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้... มันกลับอัดแน่นไปด้วยพายุอารมณ์ลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไร้ทิศทาง **โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ** --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ