ความหึงระเบิด

"ไอ้เพชร มึงช่วยเลิกมองหน้ากูเหมือนกูเพิ่งไปปล้นธนาคารมาสักทีได้ไหมครับ กูก็แค่สั่งส้มตำไทยเพิ่มพริกห้าเม็ดเอง" คิมหันต์ถอนหายใจยาว พับหน้าจอสมาร์ทโฟนลงคว่ำไว้กับโต๊ะไม้สีเข้มของร้านอาหารอีสานรสแซ่บย่านอารีย์ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมฟุ้งของไก่ย่างเตาถ่านและปลาร้าชั้นดี ทว่านัยน์ตากลมโตคู่สวยกลับฉายแววหงุดหงิดระคนเหนื่อยล้าอย่างปิดไม่มิด "เปล่า... กูไม่ได้มองหน้ามึงเพราะเรื่องส้มตำ" เพชร เพื่อนสนิทมิตรสหายผู้รู้ทันทุกลมหายใจของคิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มือเรียวยกแก้วน้ำเก๊กฮวยขึ้นจิบ ก่อนจะทิ้งสายตาคมกริบมองเลยผ่านร่างเพื่อนสนิทไปด้านหลัง "แต่กูกำลังมอง... 'เงาหัว' ของมึงที่กำลังจะขาดออกจากบ่าในอีกสามวินาทีข้างหน้าต่างหาก" "ห๊ะ? อะไรของม... อุ๊บ!" คิมหันต์ยังไม่ทันได้เอ่ยถามให้จบประโยค แผ่นหลังบางก็พลันแข็งทื่อราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ไขสันหลัง วูบหนึ่ง... อุณหภูมิรอบกายที่เคยอุ่นสบายจากเตาย่างกลับดิ่งฮวบลดลงอย่างฉับพลัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์เนมราคาแพงที่คุ้นเคยจนฝังใจลอยปะทะเข้ากับโสตประสาท พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง "นั่งกินกันอย่างมีความสุขดีสินะครับ... คิมหันต์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนเกือบเป็นเสียงคำรามกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับฝ่ามือหนาที่วางแปะลงบนพนักเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือสิทธิ์ คิมหันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียงด้วยรอยยิ้มเจื่อนที่พยายามปั้นแต่งเต็มที่ "คุณ... คุณทิวา? มา... มาได้ยังไงครับเนี่ย ไหนบอกว่าติดประชุมกับบอร์ดบริหารยาวถึงสามทุ่มไม่ใช่เหรอ" ทิวายืนค้ำหัวเขาอยู่ด้วยชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติ ทว่าใบหน้าหล่อเหลาคมคายกลับบึ้งตึงจนแทบจะเป็นยักษ์เป็นมาร นัยน์ตาสีเข้มคมกริบกวาดตามองจานอาหารตรงหน้า ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าหวานของคนตัวเล็กที่นั่งหน้าซีดเผือด "ถ้าผมไม่รีบเคลียร์การประชุมแล้วถ่อสังขารมาที่นี่... ผมคงไม่มีทางได้เห็นภาพบาดตาบาดใจ ว่าพนักงานในคาถาของผมเขากำลัง 'ดินเนอร์สุดโรแมนติก' กับเพื่อนสนิทหน้าตาดีอย่างออกรสออกชาติขนาดนี้" ประธานหนุ่มเน้นเสียงคำว่า *ดินเนอร์สุดโรแมนติก* ชัดถ้อยชัดคำ ขากรรไกรขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "โรแมนติกบ้าบออะไรล่ะครับ! นี่ส้มตำปูปลาร้ากับคอหมูย่างนะคุณ ไม่ใช่ดินเนอร์ใต้แสงเทียนที่ฝรั่งเศส!" คิมหันต์เผลอหลุดเสียง loud ขึ้นด้วยความหมั่นไส้ระคนตกใจ "แล้วอีกอย่าง... ผมจะมากินข้าวกับเพื่อนมันผิดตรงไหน ห้ามกินข้าวกับเพื่อน เป็นกฎข้อที่เท่าไหร่ในสัญญาบ้าๆ ของคุณฮะ!" เพชรที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ฝั่งตรงข้ามรีบยกมือขึ้นเป็นเชิงปราม พร้อมกับขยับตัวถอยหลังเว้นระยะห่างอย่างรู้หน้าที่ "เอ่อ... คือว่าท่านประธานครับ พอดีผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเตาแก๊สที่บ้านเปิดทิ้งไว้ เดี๋ยวผมขอตัว... " "นั่งลงไปเลยครับคุณเพชร!" ทิวาตวัดสายตาดุๆ ไปมองเพชรเพียงแวบเดียว ทำเอาเพื่อนรักของคิมหันต์ต้องรีบหย่อนก้นลงนั่งตามเดิมอย่างจำยอม ก่อนที่ท่านประธานหนุ่มจะหันกลับมาจ้องเขม็งที่คนตัวเล็กต่อด้วยแววตาที่ร้อนระอุยิ่งกว่าเตาถ่านข้างร้าน "ผมไม่ได้ห้ามที่คุณกินข้าวกับเพื่อน... แต่ผมห้ามที่คุณ *ไม่รับโทรศัพท์* และ *ไม่ยอมรายงานตัว* ต่างหาก!" "ผมกินข้าวอยู่ มือมันเปื้อนส้มตำ จะให้หยิบโทรศัพท์มารายงานคุณทุกๆ ห้าวินาทีหรือไงเล่า!" คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ นัยน์ตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น "โตจนควายจะชนอยู่แล้วนะคุณทิวา ทำตัวเป็นเด็กหวงของไปได้... อื้อ!" คำพูดประชดประชันถูกกลืนหายลงคอไปในพริบตา เมื่อทิวาทนฟังต่อไม่ไหว มือหนาเอื้อมมากระชากต้นแขนเรียวของคิมหันต์ให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว แรงดึงนั้นกึ่งบังคับกึ่งลาก จนคิมหันต์เซถลาเข้ามาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง กลิ่นกายหอมกรุ่นผสมความดุดันพุ่งเข้าโอบล้อมจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ "นี่คุณ! จะทำบ้าอะไรเนี่ย คนมองเต็มร้านแล้วนะ!" คิมหันต์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความอาย รีบใช้มือดันอกอีกฝ่ายออก แต่มันก็แน่นหนาราวกับกำแพงหินผา "ปล่อยเหรอ? หึ..." ทิวาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนคิมหันต์ต้องเบือนหน้าหนี "คุณกล้ามากนะคิมหันต์ กล้าหนีผมมานั่งกินข้าวกับผู้ชายคนอื่น แถมยังกล้าเถียงผมฉอดๆ ทั้งที่เมื่อคืน... คุณเพิ่งจะอ้อนขอให้ผมใจดีด้วยแทบตาย" *ฉ่า!* ใบหน้าที่เคยขาวเนียนของคิมหันต์แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เขาเมามายและเผลอทำเรื่องน่าอายลงไปผุดวาบขึ้นมาในหัว ทำเอาความมั่นใจทั้งหมดที่มีปลิวหายไปในอากาศชั่วพริบตา "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครไปอ้อนคุณกัน อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ!" "ผมพูดความจริงหรือเปล่า... เดี๋ยวกลับไปคอนโด เราคงต้องทบทวนความทรงจำกันยาวๆ สักคืนสองคืนแล้วล่ะครับ" ทิวาแสยะยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์และหึงหวงแบบไม่มีปิดบัง "ไม่กลับ! ปล่อยผมนะเว้ย..." คิมหันต์ดิ้นขลุกขลักพยายามแกะมือปลาหมึกที่เหนี่ยวรั้งเอวบางเอาไว้แน่น แต่ยิ่งดิ้น ทิวาก็ยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นไปอีก จนร่างทั้งสองแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน เพชรที่นั่งมองตาปริบๆ ได้แต่ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะตัดสินใจหยิบแบงก์พันวางไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกไปเงียบๆ อย่างรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง ปล่อยให้เพื่อนรักเผชิญชะตากรรมความคลั่งรักของท่านประธานหนุ่มไปตามระเบียบ ทิวาไม่สนใจสายตาของคนรอบร้านที่กำลังแอบมองด้วยความสนใจ เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของคนดื้อรั้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "คุณทำให้ผมคลั่งจนแทบจะพังบริษัททิ้งอยู่แล้วนะคิมหันต์... เตรียมตัวรับมือกับบทลงโทษของคุณไว้ได้เลย" พูดจบ ประธานหนุ่มก็ไม่รอให้ร่างบางได้เอ่ยปฏิเสธแม้แต่ครึ่งคำ มือหนาช้อนอุ้มร่างโปร่งขึ้นพาดบ่าอย่างรวดเร็วก่อนจะก้าวเดินยาวๆ ออกจากร้านท่ามกลางเสียงหวีดร้องตกใจของคิมหันต์ที่ทุบแผ่นหลังเขาดังตุบๆ ทว่า... ในวินาทีที่ทิวากำลังจะเปิดประตูกระจกหน้าร้านเพื่อพาตัวเชลยรักออกไปสู่ลานจอดรถ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* ทิวาชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วอย่างขัดเคืองใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความสั้นๆ จากหน้าจอที่สว่างวาบในความมืดสลัว และเพียงแค่สายตาคมกวาดผ่านตัวอักษรบรรทัดนั้น ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มก็แข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ลมหายใจที่เคยหอบกระชั้นด้วยความโกรธและหึงหวงกลับสะดุดกึก นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ ข้อความบนหน้าจอระบุไว้อย่างชัดเจนด้วยชื่อผู้ส่งที่เขาไม่มีวันลืม... *[มีร่า]: ทิวา... คุณอยู่ที่ไหนคะ? ฉันยืนรอคุณอยู่ที่หน้าห้องทำงานของคุณที่เพนต์เฮาส์แล้ว... และฉันคิดว่า... ฉันมี 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' เกี่ยวกับคดีของครอบครัวคิมหันต์ ที่คุณน่าจะอยากเห็นทันที ก่อนที่เขาจะรู้ความจริงทั้งหมด* --- โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ "ดาร์กไนท์" ขอขอบพระคุณทุกกำลังใจจากรี้ดเดอร์ทุกท่านที่มีให้กันเสมอมานะครับ!