ของขวัญชิ้นพิเศษ

กล่องพัสดุกระดาษลูกฟูกขนาดมหึมาที่วางระเกะระกะอยู่กลางห้องนั่งเล่นคอนโดมิเนียมหรูหรา แทบจะกินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของห้องจนทำให้ทางเดินแคบลงไปถนัดตา คิมหันต์ยืนกอดอก ใบหน้าเรียวสวยบึ้งตึงขึ้นสีเรื่อด้วยความหงุดหงิดระคนกระอักกระอ่วน นัยน์ตากลมโตคมกริบกวาดมองสิ่งแปลกปลอมชิ้นนั้นสลับกับร่างสูงโปร่งของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ ที่กำลังก้าวขาเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทเข้ารูป ทว่าเนคไต์ถูกปลดหลวมอย่างลวกๆ ตามวิสัยของคนที่เพิ่งผ่านศึกหนักจากที่ทำงานมาหมาดๆ "นี่มันอะไรกันครับ คุณทิวา" คิมหันต์เอ่ยเสียงห้วนทันทีที่ร่างสูงก้าวพ้นธรณีประตู สายตาคาดคั้นพุ่งตรงไปที่เป้าหมาย "เกะกะลูกตาชะมัด เอาไปเก็บที่อื่นเลยนะ" ทิวาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริมสีเข้มดั่งรัตติกาลเหลือบมองกล่องใบโตที่กินพื้นที่ ก่อนจะเคลื่อนสายตากลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าบึ้งตึงของคนตัวเล็ก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างรู้ทัน แต่แสร้งทำเป็นไขสือ "อะไรล่ะครับ หน้าตาบูดเบี้ยวเชียว ใครทำอะไรให้อีก หรือว่ารายงานงบการเงินไตรมาสล่าสุดมันตัวเลขติดลบจนคุณปวดหัว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าแหย่ตามนิสัย ปรี่เข้ามาใกล้ด้วยระยะห่างที่บีบหัวใจคนมองให้เต้นผิดจังหวะ "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยครับ!" คิมหันต์ถอยหลังกรูดเมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาประชิด แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางของจนหนีไปไหนไม่ได้ "ผมถามว่าไอ้กล่องมหึหฬานี่มันคืออะไร ทำไมมันมาขวางทางเดินในห้องผม... หรือว่าคุณสั่งของผิดไซส์อีกแล้ว?" ประโยคหลังถูกโยนออกไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบความท้าทาย คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาวาววับซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าว ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายยังคงติดตรึงอยู่ในหัว... วินาทีที่เขาต้องหิ้วกล่องใบนี้พะรุงพะรังขึ้นรถแท็กซี่ด้วยความทุลักทุเล แค่คิดก็อยากจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว ทิวาหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนายกขึ้นค้ำยันชั้นวางของไว้ทั้งสองข้าง กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความเย้ายวนเฉพาะตัวของประธานหนุ่มแผ่ซ่านจนคิมหันต์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ผมเนี่ยนะ... สั่งของผิดไซส์" ทิวาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนให้ขนลุกซู่ "แต่เท่าที่ผมจำได้ คนที่สั่งของชิ้นนี้บอกกับพนักงานขนส่งเสียงดังฟังชัดว่า... *'เอาไซส์ใหญ่ที่สุดครับ จะเอาไปเซอร์ไพรส์แฟน'* นะครับ" สิ้นคำพูดนั้น คิมหันต์ก็รู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว ความขาวเนียนของผิวแก้มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนอับอาย *ไอ้พนักงานบ้านั่น! มันขายความลับลูกค้าชัดๆ!* "ผม... ผมไม่ได้พูดสักหน่อย!" คิมหันต์เถียงเสียงหลง ปฏิเสธเสียงแข็งทั้งที่เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมตามไรผม "คุณหูฝาดไปเองแล้วท่านประธาน สมองกลับเพราะทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า หนวกหูจริง..." "หูฝาดงั้นเหรอครับ" ทิวายิ่งขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้ม "แต่เสียงหวานๆ ของคุณที่สั่งของขวัญชิ้นนี้ มันยังก้องอยู่ในหัวผมตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้เลยนะ... คิมหันต์" คำพูดที่เอמהเอือนชื่ออย่างสนิทสนมและแววตาแพรวพราวที่จ้องมองมา ทำให้คิมหันต์รู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ร่างกายแข็งทื่อขยับเขยื้อnไปไหนไม่ได้ราวกับถูกมนต์สะกด เคมีที่ปะทะกันอย่างดุเดือดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาจนแทบละลาย "ปล่อยเลยนะครับ!" คิมหันต์ใช้มือผลักอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดสำหรับทิวา ประธานหนุ่มกลับรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิด จนแผ่นอกชนกัน เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว "ไหนล่ะครับ... ของขวัญเซอร์ไพรส์ของผม" ทิวามองลึกล้ำเข้าไปในดวงตาคู่สวย น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เจือด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยนที่มักจะมีให้คนคนนี้แค่คนเดียวเท่านั้น "อุตส่าห์ลงทุนซื้อกล่องใหญ่ขนาดนี้ หรือว่าข้างในจะเป็นตัวคุณเองผูกโบว์รอให้ผมแกะ" "ทะลึ่ง!" คิมหันต์ค้อนขวับ ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมด้วยความเขินอายจนแทบระเบิด "ใครเขาจะทำบ้าแบบนั้นกันเล่า! อยากรู้มากนักก็ไปแกะดูเองสิครับ!" ทิวายอมผละออกห่างเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้คิมหันต์ได้หายใจ แต่สายตายังคงพราวดระยับด้วยความสนุกสนาน ร่างสูงเดินตรงไปยังกล่องพัสดุกระดาษใบโต นั่งยองๆ ลงตรงหน้า ก่อนจะใช้มือหนาแกะเทปกาวที่ปิดผนึกไว้อย่างระมัดระวัง ท่ามกลางสายตาของคิมหันต์ที่ยืนลุ้นระทึกอยู่ห่างๆ ด้วยความกังวลว่าของข้างในจะเสียหายหรือดูตลกสิ้นดี เมื่อฝากล่องถูกเปิดออก สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในก็ปรากฏแก่สายตา... มันไม่ใช่ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ หรือสินค้าแฟชั่นราคาแพงตามที่ใครคาดคิด แต่เป็นเก้าอี้เกมing ergonomic ดีไซน์ล้ำสมัยสีดำสนิทตัดกับแถบไฟ LED สีฟ้าคราม ซึ่งเป็นรุ่นเดียวกับที่คิมหันต์เคยบ่นพึมพำว่าอยากได้ไว้ใช้ทำงานและเล่นเกมแก้เครียดเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน แต่ตอนนั้นมันหมดสต็อกและราคาค่อนข้างสูงจนเจ้าตัวยอมถอดใจ ทิวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสิ่งของด้านใน นัยน์ตาคมเข้มไหววูบด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างรุนแรง เขาจำได้แม่นว่าตัวเองแอบไปหาซื้อรุ่นนี้มาไว้ในห้องทำงานที่บริษัทแล้ว แต่ไม่คิดว่า... คนที่ปากบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา จะเป็นฝ่ายแอบไปดั้นด้นหาซื้อมาเซอร์ไพรส์เขาด้วยตัวเอง แถมยังสั่งผิดไซส์... เอ่อ ไม่ใช่ สั่งผิดรุ่นเป็นไซส์ใหญ่พิเศษที่เหมาะกับสรีระของเขาพอดิบพอดี "คือ... ผม..." คิมหันต์เห็นอีกฝ่ายเงียบไปก็เริ่มใจคอไม่ดี รีบสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วพูดแก้เก้อ "อย่าเข้าใจผิดนะครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจจะซื้อให้คุณหรอกนะ พอดีว่า... เอ่อ ร้านมันส่งมาผิดรุ่น ผมกะว่าจะโทรไปเคลมคืนอยู่พอดี แต่ขี้เกียจขนส่ง... ก็เลยปล่อยไว้อย่างงั้นแหละ!" ข้อแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ที่พยายามกลบเกลื่อนความเขินอาย ทำให้ทิวายิ่งมุมปากกระตุกขึ้นด้วยความเอ็นดู ร่างสูงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวคิมหันต์อีกครั้งในพริบตาเดียว ก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งจะรวบเอวบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอกอย่างเต็มรัก สัมผัสที่แนบแน่นและอบอุ่นทำให้คิมหันต์สะดุ้งน้อยๆ แต่ไม่ได้ขัดขืน "ปากแข็ง..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างขมับ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดเส้นผมนุ่ม "ซื้อให้ก็บอกว่าซื้อให้สิครับ จะฟอร์มจัดไปถึงไหน" "ใครฟอร์ม..." คิมหันต์เสียงอ่อยลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง ความอบอุ่นจากตัวอีกฝ่ายกำลังละลายกำแพงความแข็งกระด้างที่เขาสร้างขึ้นจนหมดสิ้น "ก็แค... อยากให้เฉยๆ กลัวคุณทำงานจนปวดหลังแล้วมาพาลใส่ผมอีก" ทิวายิ้มกว้างออกมาอย่างเปิดเผย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและเต็มไปด้วยความคลั่งรักจนล้นปรี่ มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างเบามือ ความรู้สึกพึงพอใจและอบอุ่นหัวใจถาโถมเข้ามาจนแน่นอก "ขอบคุณนะครับ..." ทิวกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู "เป็นของขวัญที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยได้รับเลยล่ะ" บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบลง มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันและความอบอุ่นที่โอบล้อมทั้งคู่ไว้ ทิวาก้มหน้าลงหมายจะมอบรางวัลให้คนปากแข็งสักฟอดใหญ่ แต่ทว่า... *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศโรแมนติกในพริบตา คิมหันต์สะดุ้งเฮือก รีบดันตัวทิวาออกห่างทันที ทิวมุ่ยหน้าลงด้วยความขัดเคืองอย่างเห็นได้ชัด ใครกันนะที่กล้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญแบบนี้! คิมหันต์หอบหายใจเบาๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตูหน้าห้องด้วยความสงสัยว่าใครมาดึกดื่นป่านนี้ มือเรียวบิดลูกบิดประตูแล้วดึงเปิดออกช้าๆ ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำเอาลมหายใจของคิมหันต์สะดุดกレイง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เบื้องหน้าประตู คือร่างสูงโปรดของใครคนหนึ่งที่ถือวิสาสะยืนยันตัวตนด้วยคีย์การ์ดสำรอง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งมาให้ **"อ้าว... คิมหันต์ ยังไม่นอนเหรอครับ พอดีผมผ่านมารับของสำคัญ... ที่ลืมไว้เมื่อคราวก่อน"** --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ