ปะทะฝีปากแบบไม่มีใครยอมใคร

เสียงทุบประตูห้องพักราคาประหยัดดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับมีใครกำลังพยายามพังมันเข้ามาด้วยความโกรธเกลียว คิมหันต์สะดุ้งสุดตัว โทรศัพท์มือถือในมือแทบจะหล่นร่วงลงพื้นเมื่อเสียงปลายสายของเพชรตะโกนลั่นผ่านลำโพงด้วยความตื่นตระหนก *“คิมหันต์! แย่แล้ว... มีคนบุกเข้าไปที่บ้านนาย!”* ประโยคนั้นยังก้องอยู่ในโสตประสาท ทว่าก่อนที่สมองอันฉับไวของเขาจะได้ประมวลผลอะไรต่อ ประตูไม้เก่าๆ หน้าห้องพักก็ถูกถีบจนกลอนหลุดกระเด็น แรงกระแทกส่งผลให้บานประตูเหวี่ยงไปกระแทกผนังปูนเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาด้วยรัศมีคุกคามที่น่ากลัว "ทิวา!" คิมหันต์อุทานชื่อนั้นออกมาด้วยความตกใจระคนไม่เข้าใจ เมื่อเห็นใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงจนแทบจะเป็นยักษ์เป็นมาร ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ กำลังลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "นายกล้ามากนะคิมหันต์..." เสียงทุบต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นพร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาประชิดตัว ร่างสูงใหญ่กวาดสายตามองไปรอบห้องพักแคบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานที่ตอนนี้ฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "กล้าพอที่จะหนีหน้าฉัน ปิดเครื่องหนี แล้วปล่อยให้ข่าวบ้าๆ นั่นแพร่สะพัดไปทั่วโซเชียล!" "คุณบ้าไปแล้วหรือไง! พังประตูห้องผมทำไม ละเมิดสิทธิ์รู้ตัวไหมเนี่ย!" คิมหันต์ดีดตัวลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าทันที ความตกใจเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธ ปากเก่งๆ เริ่มทำงานอย่างอัตโนมัติเมื่อเจอความเผด็จการไร้เหตุผล "แล้วเรื่องบ้านผม... เพชรบอกว่ามีคนบุกเข้าบ้านผม คุณใช่ไหมคนที่สั่งคนไปทำบ้าอะไรแบบนั้น!" ทิวาหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่คืบ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ประธานหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความตัดพ้อเจือความหึงหวงที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "บ้านนายงั้นเหรอ? หึ... ฉันแค่ส่งคนไปดูความปลอดภัยให้ต่างหาก ในเมื่อคนที่บอกว่าจะอยู่ภายใต้การควบคุมของฉัน ดันวิ่งแจ้นหายหัวมาซุกหัวอยู่ในรูหนูเก่าๆ นี่โดยไม่บอกกล่าวสักคำ!" ทิวากล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ อย่างนึกหมั่นไส้ "ปากเก่งนักนะ... รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแทบตายจนแทบจะพลิกเมืองหาอยู่แล้ว!" คำว่า *'เป็นห่วง'* ถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แต่มันกลับทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ คิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดีเมื่อได้ยินคำนั้น แต่นิสัยทิฐิและฟอร์มจัดก็ทำให้เขาต้องรีบเชิดหน้าขึ้นปฏิเสธเสียงแข็ง "ใครใช้ให้คุณมาห่วงล่ะครับท่านประธาน! เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย สัญญาบ้าๆ นั่นก็แค่เรื่องธุรกิจ คุณไม่มีสิทธิ์มาตามราวีความเป็นส่วนตัวของผมแบบนี้!" "ไม่มีสิทธิ์?" ทิวาทวนคำเสียงสูง นัยน์ตาดุคมวาวโรจน์ขึ้นมาทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของคิมหันต์แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของอีกฝ่ายชนเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน "ลืมไปแล้วหรือไงว่านายเซ็นอะไรไว้? เอกสารฉบับนั้นระบุชัดเจนว่าตัวและหัวใจ... เอ๊ย ร่างกายของนายต้องอยู่ในการดูแลของฉันทุกฝีก้าว!" "ปล่อยนะครับ! พูดจาพล่อยอะไรเนี่ย ใครเอาหัวใจไปใส่ไว้ในสัญญาด้วย ทุจริตชัดๆ!" คิมหันต์ดิ้นขลุกขลัก พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของประธานหนุ่มนั้นมหาศาลราวกับคีมเหล็ก ยิ่งดิ้น ทิวากยิ่งกระชับวงแขนโอบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่าง "ฉันจะพูดอะไรก็ได้ เพราะฉันเป็นเจ้าหนู... ไม่ใช่ เจ้าหนี้ของนาย!" ทิวาเกือบหลุดปากพูดคำว่าเจ้าหนูออกไปตามความรู้สึกในใจ แต่ก็รีบเปลี่ยนคำแก้เก้อด้วยใบหน้าบึ้งตึงเพื่อรักษาฟอร์มประธานผู้เย่อหยิ่งเอาไว้ "จำไม่ได้หรือไงว่าหนี้ก้อนโตของครอบครัวนายใครเป็นคนจ่ายให้? ถ้าไม่มีฉันป่านนี้บ้านนายโดนยึดไปขายทอดตลาดตั้งแต่วันแรกแล้ว!" "ผมรู้! และผมก็กำลังหาเงินมาคืนคุณอยู่ไง ไม่ได้คิดจะชิ่งหนีสักหน่อย!" คิมหันต์ตวาดกลับอย่างเหลืออด ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธ (และส่วนหนึ่งก็เพราะความใกล้ชิดที่ชวนให้ใจสั่นระทึก) ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ "ปล่อยผมได้แล้ว! อึดอัดนะเว้ย!" "ไม่ปล่อย จนกว่านายจะตอบคำถามฉันให้เคลียร์" ทิวาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายตรงหน้าทำเอาสติของคิมหันต์เริ่มกระเจิดกระเจิง "ไอ้ผู้ชายหน้าตาดีที่ยืนส่งยิ้มหวานให้นายหน้าคณะเมื่อวานซืนคือใคร? แล้วทำไมมันถึงโทรเข้ามือถือส่วนตัวนายตอนตีสอง?" คิมหันต์เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง นี่เขากำลังถูกตามหึงหวงเรื่องเพื่อนร่วมคณะรุ่นพี่ที่แค่โทรมาปรึกษาเรื่องโปรเจกต์อย่างนั้นหรือ? "นี่คุณ... ถึงขนาดส่งคนสะกดรอยตามผมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยหรือไง?" คิมหันต์ถามเสียงสั่นด้วยความระคนตกใจและกรุ่นโกรธ "คุณมันโรคจิตชัดๆ ประธานทิวา!" "ฉันไม่ได้โรคจิต! ฉันแค่... หวง... เอ๊ย ฉันแค่ทำหน้าที่ตรวจสอบความปลอดภัยของทรัพย์สินที่ฉันลงทุนไปต่างหาก!" ทิวาแก้ตัวเสียงแข็ง ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความจำนนต่อหลักฐานที่เผลอหลุดปากออกไป "ทรัพย์สินบ้านป้าคุณสิครับ! ผมเป็นคนนะครับ ไม่ใช่ข้าวของ!" คิมหันต์สวนกลับทันควัน ไดอะล็อกเชือดเฉือนระหว่างทั้งคู่ดำเนินไปอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กันแม้แต่น้อย เคมีระหว่างความปากซึinของพระเอกและความปากเก่งของนายเอกระเบิดออกมาเป็นประกายไฟที่ทั้งร้อนแรงและชวนให้คนอ่านต้องอมยิ้มตาม ทิวากลืนน้ำลายลงคออึดกว้าง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาลึกซึ้งที่ยากจะควบคุม เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยกำลังมองเขาด้วยความท้าทายริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับเถียงแจ้วๆ นั้นช่างเย้ายวนจนน่าจับจดจูบให้หายดื้อเสียที "ถ้าไม่ยอมเป็นข้าวของของฉันดีๆ... งั้นก็เตรียมตัวรับโทษฐานขัดคำสั่งประธานซะดีๆ คิมหันต์" สิ้นเสียงทุบทุ้ม ทิวาก็รวบเอวบางเข้ามาประชิดยิ่งขึ้น มืออีกข้างประคองท้ายทอยมนไว้ไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะก้มลงมาหมายจะปิดริมฝีปากที่กำลังอ้าจะด่าทอต่อ คิมหันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอามือยันแผงอกแกร่งไว้สุดแรงเกิด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นพุ่งพล่านไปทั่วร่าง ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่มิลลิเมตรเดียว เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของเพื่อนสนิทที่พังประตูเข้ามาสมทบ "ไอ้คิม! มึงปลอดภัยไ..." เพชรชะงักกึกทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา แล้วพบว่าภาพตรงหน้าคือท่านประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังคร่อมร่างของเพื่อนสนิทเขากลางห้องพักแคบๆ ในท่าทางที่หมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมอันดีงามอย่างยิ่ง ทิวาชะงักค้าง ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดสุดขีดที่มารผจญโผล่มาถูกจังหวะเวลาเสียเหลือเกิน ประธานหนุ่มค่อยๆ หันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของทิวาก็ดังขึ้น พร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาเผยให้เห็นภาพข้อความปริศนาจากเบอร์แปลกปลอม— **"ยินดีด้วยครับท่านประธาน... เหยื่อชิ้นต่อไป กำลังจะตกเป็นของคุณแล้ว"** ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดาร์กไนท์" เสมอมานะครับ!