ตัวตนที่ถูกซ่อนเร้น

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บวัตถุโบราณใต้ดินของพิพิธภัณฑ์ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดทังสเตนสาดกระทบโครงกระดูกมนุษย์จำลองที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินรดาไม่ใช่โครงกระดูกนั้น หากแต่เป็นแฟ้มเอกสารหนังสีดำที่ถูกซ่อนไว้หลังชั้นไม้มะฮอกกานีหนาทึบ แพทย์นิติเวชสาวสวมถุงมือยางสีขาว ปลายนิ้วเรียวบางค่อยๆ พลิกกระดาษไขที่ปกป้องเอกสารโบราณอายุกว่าร้อยปี ใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นสายตานิ่งสนิท แต่หัวใจข้างในกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก ดวงตาสีเข้มกวาดมองตัวอักษรหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกซึมสีดำสนิท ซึ่งเป็นบันทึกเหตุการณ์ของคดีฆาตกรรมปริศนาเมื่อปี พ.ศ. 2466 *‘เหยื่อรายที่เจ็ด... ถูกพบในสภาพไร้ร่องรอยการต่อสู้ หัวใจถูกควักออกไปด้วยของมีคมที่คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด และบนข้อมือซ้ายมีรอยสลักรูปงูพันกิ่งกุหลาบ’* รินรดากลั้นหายใจ เมื่อสายตาเลื่อนไปสะดุดกับภาพถ่ายขาวดำใบเล็กที่แทรกอยู่หน้าสุดท้าย ภาพของชายหนุ่มในชุดสูทสากลยุคอาณานิคม เรือนผมสีเข้มหยักศกเล็กน้อย และดวงตาคู่คมกริบที่สะท้อนประกายความว่างเปล่า—ดวงตาคู่นั้น... เป็นดวงตาคู่เดียวกับที่จ้องมองเธอยามข้ามผ่านมิติเวลาในความฝัน และเป็นดวงตาคู่เดียวกับของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหลังโต๊ะผ่าตัดศพเมื่อคืนนี้ ธาวิน "คุณกำลังมองหาอะไรอยู่หรือครับ, คุณหมอ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยแต่นิ่งงันพอที่จะควบคุมสติไม่ให้แสดงความตื่นตระหนก เธอค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ เผชิญหน้ากับเจ้าของชื่อที่ก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นวางหนังสือ แสงไฟวับแวมตกกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาสีเทาคู่สวยที่ดูราวกับหลุมพรางอันลึก ธาวินไม่ได้สวมเสื้อโค้ทกันหนาวเช่นเคย เขาสวมเพียงเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแกร่ง และที่ข้อมือซ้ายนั้น... แม้จะถูกนาฬิกาเรือนหรูบังไว้ครึ่งหนึ่ง แต่มุมหนึ่งของรอยสักรูปงูพันกิ่งกุหลาบก็ยังคงโผล่พ้นข้อมือเสื้อออกมาทักทายสายตาเธอ รินรดาไม่ตอบคำถาม เธอวางภาพถ่ายขาวดำใสนั้นลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้องใต้ดิน "คุณไม่ใช่แค่นักอนุรักษ์วัตถุโบราณ... ธาวิน" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมและเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา "คนเราไม่มีทางมีรูปถ่ายหน้าตาเหมือนกับบุคคลในคดีฆาตกรรมเมื่อร้อยปีก่อนได้หรอก เว้นเสียแต่ว่า... คุณคือคนเดียวกัน" ธาวินไม่สะทกสะท้าน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา เขาเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงฝีเท้าหนักแน่นบนพื้นไม้ปาร์เกต์ดังสะท้อนราวกับเสียงเข็มนาฬิกาที่นับถอยหลังสู่วินาทีวิกฤต กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยมาปะทะนาสิก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยเคมีอันตรายที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกัน "คุณเชื่อเรื่องวิญญาณข้ามภพ หรือเชื่อในหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มากกว่ากันล่ะครับ, คุณหมอ" ธาวินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ ดวงตาสีเทาจดจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ "คุณผ่าศพมาเป็นร้อยเป็นพันศพ คุณเชื่อจริงๆ หรือว่าความตายคือจุดสิ้นสุด... หรือมันเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของสัญญาที่ยังไม่ได้รับการชำระ" "ฉันเชื่อในหลักฐานเชิงประจักษ์" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้แผ่นหลังจะชนเข้ากับชั้นหนังสือเย็นเฉียบ "และหลักฐานบนโต๊ะนี่ก็บอกชัดเจนว่า ลายมือในบันทึกนี้ กับลายมือที่คุณใช้เซ็นเอกสารบริจาควัตถุโบราณเมื่อสัปดาห์ก่อน... เป็นลายมือเดียวกันอย่างไร้ที่ติ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ อุณหภูมิในห้องราวกับลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ ธาวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นระอุ เขากระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่สั่นคลอนหัวใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงป้องกันไว้อย่างแน่นหนา "ถ้าอย่างนั้น... คุณก็น่าจะรู้ด้วยสินะครับ ว่าในพิธีกรรมนั้น... ผู้ที่ถือมีดเล่มเดียวกับที่ใช้ควักหัวใจเหยื่อ ไม่ใช่ใครอื่น" ธาวินเว้นจังหวะ เลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นมาแตะปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง แต่นัยน์ตากลับร้อนแรงดั่งเปลวไฟ "แต่เป็น... บรรพบุรุษสายตรงของคุณเองต่างหาก, รินรดา" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตกใจฉายชัดในแววตาเป็นครั้งแรก ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่จะดังขึ้นอย่างกะทันหันจากบันไดทางขึ้นห้องใต้ดิน พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของพิพิธภัณฑ์ ธาวินผละตัวออกไปช้าๆ รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะถอยหลังกลืนหายไปกับความมืดหลังชั้นหนังสือโบราณอย่างไร้ร่องรอย ราวกับเขาไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ