รหัสลับในรอยแผล

ปลายมีดผ่าตัดสเตนเลสสตีลสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลนในห้องชันสูตรศพ เป็นแสงที่เย็นเยียบและไร้ความปรานี เช่นเดียวกับบรรยากาศรอบตัวในยามวิกาล รินรดากำลังใช้คีมปลายแหลมคีบชิ้นเนื้อเยื่อบางเฉียบจากร่างไร้ลมหายใจบนเตียงสแตนเลส ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาเพ่งพินิจรอยแผลเป็นประหลาดบนแผ่นหลังของศพเหยื่อรายล่าสุด รอยแผลนั้นเป็นเส้นโค้งตวัดไขว้กันไปมา คล้ายอักษรโบราณที่ซ่อนเร้นความนัยบางอย่าง "คุณกำลังมองหาอะไรในความตายของคนอื่นอีกแล้วล่ะครับ... หรือว่ากำลังมองหาเงาของผมในนั้น" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้องชันสูตร รินรดารู้สึกได้ถึงกระแสลมเย็นเฉียบที่วูบผ่านต้นคอ แม้เธอจะไม่ได้หันไปมอง แต่กลิ่นอายจางๆ ของไม้จันทน์และฝนแรกก็บอกให้รู้ว่าเขามาถึงแล้ว ธาวินก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสาดกระทบดวงตาสีเทาคู่สวยที่มักจะว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง แต่วันนี้มันกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ทำให้หัวใจของแพทย์นิติเวชสาวกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันกำลังมองหาความจริงค่ะคุณธาวิน... สิ่งที่คุณมักจะพยายามบิด2เบือนมันเสมอ" รินรดาวางเครื่องมือลงบนถาดเสียงดังกระทบกันกังวล เธอหันกลับมาประจันหน้ากับชายหนุ่ม ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนเธอกลิ่นกายของเขาแทบจะกลืนหายไปกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้อง ธาวินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาเดินเข้าไปใกล้เตียงชันสูตรมากขึ้น สายตาคมกริบกวาดมองร่างไร้ชีวิตบนนั้นด้วยความคุ้นเคยประหลาด ราวกับเขารู้จักทุกตารางนิ้วของบาดแผลบนร่างนั้นดีเสียยิ่งกว่าผู้ลงมือผ่าตัดเสียอีก "ความจริงมักจะซ่อนอยู่ในที่ที่มืดที่สุดเสมอ รินรดา..." ธาวินกระซิบ เสียงของเขาพร่าต่ำและใกล้ชิดจนน่ากลัว "และบางที... คุณก็แค่อาศัยความตายเหล่านี้ เพื่อกลบเกลื่อนความทรงจำที่กำลังกัดกินคุณอยู่ข้างใน" คำพูดนั้นแทงทะลุเกราะป้องกันอันเย็นชาของรินรดาเข้าอย่างจัง ภาพความฝันอันเลือนรางเกี่ยวกับห้องใต้ดินที่ชื้นแฉะและกลิ่นคาวเลือดตีกลับเข้ามาในหัว แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาพะวงกับอดีตที่เธอควบคุมไม่ได้ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะตัดสินใจใช้ไพ่ตายที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อไม่กี่นาทีก่อน "ถ้าความจริงคือสิ่งที่คุณตามหา... งั้นเรามาพิสูจน์กันค่ะ" รินรดาเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มคดีขึ้นมาเปิดหน้าสุดท้าย ภาพถ่ายรอยแผลเป็นบนศพถูกวางลงตรงหน้าธาวิน "รอยแผลนี้... ไม่ใช่รอยแผลจากการถูกทำร้ายทั่วไป แต่มันคือรอยแผลเป็นชนิดเดียวกับที่คุณมีอยู่บนแผ่นหลัง... ธาวิน" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงฮัมของเครื่องปรับอากาศกลายเป็นสิ่งเดียวที่ได้ยิน ธาวินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีเทาคู่นั้นไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม แต่รินรดาจับสังเกตความเปลี่ยนแปลงนั้นได้ทันที หัวใจของเธอเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก มือเรียวของธาวินเอื้อมไปสัมผัสภาพถ่ายนั้น ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามเส้นรอยแผลบนกระดาษอย่างแผ่วเบา ราวกับเขากำลังสัมผัสความเจ็บปวดของตัวเองในอดีต "คุณช่างสังเกตเกินไปแล้ว... รินรดา" ธาวินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นความดุดันและลึกล้ำจนน่าขนลุก "คุณรู้ไหมว่าการเปิดประตูบานนี้... มันจะดึงคุณลงมาในนรกที่ไม่มีวันได้กลับขึ้นมาอีก" "ฉันไม่กลัวนรกหรอกค่ะ... ถ้ามันแลกมาด้วยการได้รู้ว่าคุณเป็นใครกันแน่" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเพื่อค้นหาคำตอบ "รอยแผลนี้คือแผนที่ใช่ไหมคะ? มันคือพิกัดของสถานที่ที่คุณจากมา... และที่ที่ฆาตกรคนนั้นซ่อนตัวอยู่" ธาวินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความขื่นขม เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหูของเธอ กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ "ฉลาดมาก... แพทย์หญิงรินรดา" ธาวินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากของเขาปัดผ่านเส้นผมของเธออย่างจงใจ "รอยแผลนี้ไม่ใช่แค่แผนที่ แต่มันคือรหัสผ่าน... และถ้าคุณอยากรู้ว่ามันนำไปสู่ที่ไหน คุณต้องถอดเสื้อกาวน์ตัวนั้นออก แล้วตามผมมา" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากปฏิเสธหรือซักถามต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นจากด้านนอกห้องชันสูตร ขัดจังหวะความตึงเครียดระหว่างพวกเขาทันที "หมอรินรดาครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงร้อนรนของเจ้าหน้าที่ตำรวจเวรดังลอดเข้ามาผ่านบานประตู "เราเพิ่งพบศพรายใหม่ที่สวนสาธารณะร้าง... และที่สำคัญที่สุด บนหน้าอกของเหยื่อ... มีรอยแผลเป็นแบบเดียวกับคดีของคุณธาวินถูกกรีดไว้สดๆ ร้อนๆ เลยครับ!" รินรดาผละออกจากธาวินช้าๆ สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มผู้กุมความลับ ขณะที่ธาวินกลับส่งยิ้มมุมปากให้เธอ—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งและคำเตือนที่ว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ