พันธะแห่งเลือด

กลิ่นอายของฟอร์มาลินและแอลกอฮอล์ในห้องผ่าศพยามวิกาลไม่ได้ทำให้สติของรินรดาพร่าเลือนเท่ากับเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ ณ ผนังด้านทิศเหนือ—เงาที่ซ้อนทับกันถึงสองร่าง แม้ในความเป็นจริงแล้ว เธอกำลังยืนอยู่ตามลำพัง "คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูฉันชันสูตรศพหรอกใช่ไหมคะ, คุณธาวิน" เสียงหวานเรียบเย็นเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง แพทย์นิติเวชสาวปลดถุงมือยางสีขาวออกทีละนิ้วด้วยความนิ่งสงบ ทว่าหัวใจใต้เสื้อกาวน์สีขาวกลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่เขาปรากฏกายโดยไร้ซุ่มเสียง บรรยากาศรอบตัวมักจะบีบอัดจนคล้ายออกซิเจนในห้องลดลงครึ่งหนึ่ง เงาร่างสูงโปร่งก้าวออกจากความมืดตรงมุมเสา ดวงตาสีเทาคู่คมกริบสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลราวกับสัตว์นักล่าในยามค่ำคืน ธาวินหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอในระยะที่ใกล้จนเกินความจำเป็น—ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างกายของชายผู้ไร้รากเหง้าในความทรงจำ "ผมไม่ได้มาเพื่อดูศพ... ผมมาเพื่อดูคุณ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความแหบพร่าเอ่ยกระซิบชิดริมใบหู "และมาเพื่อยืนยันว่ารอยแผลเป็นที่หัวใจของคุณ ยังคงเต้นเป็นจังหวะเดียวกับรอยแผลบนร่างของผมอยู่หรือเปล่า" รินรดาหันขวับกลับมาปะทะสายตา ร่างเพรียวถอยหลังไปครึ่งก้าวสะโพกชนเข้ากับขอบสเตนเลสของโต๊ะชันสูตร เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาเกราะป้องกันแห่งความเป็นมืออาชีพ แม้ว่าแววตาสีเทาคู่นั้นจะกำลังละลายความเยือกเย็นของเธอให้แหลกสลายลงทีละน้อยก็ตาม "คุณชักจะล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวเกินไปแล้วนะคะ, ธาวิน เราตกลงกันแล้วว่าความสัมพันธ์ของเราอยู่บนพื้นฐานของคดีฆาตกรรมและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์..." "หลักฐานทางวิทยาศาสตร์งั้นเหรอ?" ธาวินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเอื้อมมือออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนผิวแก้มเนียนใสของเธอแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าเธอจะเป็นเพียงภาพลวงตา "แล้ววิทยาศาสตร์แขนงไหนล่ะหมอ ที่อธิบายได้ว่าทำไมคุณถึงฝันถึงพิธีกรรมบูชายัญเมื่อสามร้อยปีก่อน ทำไมกลิ่นอายของเลือดในคืนเดือนมืดถึงติดอยู่ในจมูกของคุณ ทั้งที่คุณไม่เคยแม้แต่จะก้าวเข้าไปในที่เกิดเหตุ... จนกระทั่งวันที่ผมปรากฏตัว?" ปลายนิ้วคู่นั้นร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิง รินรดาสะท้านเฮือก เธอนิ่งง้ำไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดหลายสัปดาห์ ความฝันประหลาด ภาพหลอนยามตื่น และความผูกพันที่อธิบายไม่ได้—มันไม่ใช่แค่ความผิดปกติทางจิตเวช แต่มันคือพันธะ "คุณเป็นใครกันแน่..." เธอพึมพำ เสียงสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ "ทำไมคุณถึงรู้รายละเอียดทุกอย่าง... เหมือนกับว่าคุณอยู่ในเหตุการณ์เมื่อสามศตวรรษก่อนด้วยซ้ำ" "เพราะผมอยู่..." ธาวินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความลังเล ดวงตาสีเทาดำดิ่งลึกลงไปในนัยน์ตาของเธอ สะท้อนภาพความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุด "และคุณก็อยู่กับผมด้วย, รินรดา ในอดีตชาติ ในเงาจันทรา และในทุกๆ ลมหายใจที่เราต่างดึงรั้งกันและกันไว้ในชาตินี้" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องชันสูตรชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำที่เสียดังติ๋งๆ เป็นจังหวะ หัวใจของแพทย์สาวเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอรู้ดีว่าในฐานะนักวิทยาศาสตร์ เธอกำลังสูญเสียสติสัมปชัญญะให้กับความงมงายและภาพมายา แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับกรีดร้องว่าทุกคำที่ชายผู้นี้พูดคือความจริง ชีวิตของพวกเขาไม่ได้ถูกเชื่อมโยงด้วยบังเอิญ แต่มันถูกผูกมัดไว้ด้วยเงื่อนตายของเลือดและบาปกรรมที่ยังชำระไม่เสร็จสิ้น รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติ เธอยกมือขึ้นจับข้อมือของเขาที่ยังคงแตะอยู่บนแก้ม ปลายนิ้วเย็นเฉียบของแพทย์นิติเวชทาบลงบนผิวอุ่นร้อนของชายหนุ่ม เป็นการยอมรับทางกายภาพครั้งแรกที่ไร้ซึ่งการต่อต้าน "ถ้าเราผูกติดกันจริง..." เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสีเข้มฉายแววเด็ดเดี่ยวผสมผสานกับความโหยหาลึกล้ำ "นั่นหมายความว่า ถ้าคุณต้องตาย... ฉันก็ต้องตายด้วยอย่างนั้นหรือคะ?" ธาวินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดอยู่บนพวงแก้ม ริมฝีปากของเขาคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนอันตรายและคำสัญญาที่สลักลึกลงในวิญญาณ "ไม่ใช่แค่ตายร่วมกันหรอกครับ... แต่เราจะไม่มีวันเป็นอิสระจากกัน จนกว่าความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย" เขากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะเลื่อนมือลงมาประสานปลายนิ้วเข้ากับมือของเธอแน่น แรงบีบนั้นหนักแน่นและมั่นคง ราวกับคำประกาศิตที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ทันใดนั้นเอง—! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและรวดเร็วดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงทุบประตูกระจกฝ้าของห้องชันสูตรอย่างรุนแรง พร้อมกับร่างของหมวดวิกรม นายตำรวจหนุ่มผู้รับผิดชอบคดี ที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือกและหอบสะท้าน "หมอริน! คุณธาวิน!" เสียงของนายตำรวจหนุ่มขาดเป็นห้วงๆ ด้วยความตื่นตระหนก "แย่แล้วครับ... เราเพิ่งขุดพบวัตถุโบราณชิ้นใหม่จากหลุมศพโบราณที่ไซต์งานก่อสร้าง และ... และสลักชื่อย่อของคุณอยู่บนนั้น!" รินรดาสะارتถอยหลังหลุดจากอ้อมแขนของธาวินทันที เธอกวาดตามองไปยังหลักฐานในมือของตำรวจหนุ่ม ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าวัตถุชิ้นนั้นคือ "มีดพิธีการโบราณ" ด้ามเดียวกับที่อยู่ในฝันร้ายของเธอ—และมันเปื้อนคราบเลือดใหม่ที่ยังไม่แห้งสนิท! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ