ความทรงจำที่ไหลย้อน

กลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ในห้องชันสูตรพลิกศพยามวิกาล ไม่ได้ทำให้สติของแพทย์นิติเวชสาวอย่างรินรดาสั่นคลอนเท่ากับรอยเลือดบนใบมีดสเตนเลสในมือ เธอไม่ได้กำลังถือมันเพื่อผ่าตัดศพตรงหน้า แต่เธอกำลังใช้มันสะท้อนมองใบหน้าของตนเองใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่กะพริบถี่ราวกับมีลมหายใจ "คุณกำลังใช้เครื่องมือผิดประเภทแล้วล่ะ คุณหมอรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รินรดาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นธาวิน ชายผู้มาพร้อมกับดวงตาสีเทาอันว่างเปล่าและปริศนาที่เธอไม่มีวันหาคำตอบได้หมด เขายืนกอดอกพิงชั้นวางเครื่องมือแพทย์ เงาร่างของเขาทอดยาวทับร่างไร้ลมหายใจบนเตียงเหล็กอย่างพพอดีราวกับจงใจ รินรดาวางมีดลงบนถาดโลหะเสียงดัง *กริ๊ง* เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมความสั่นเทาของปลายนิ้ว ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาทั้งคู่จ้องมองกันผ่านความเย็นเยียบของอากาศในห้อง "ถ้าคุณมาเพื่อดูสภาพศพ ฉันเกรงว่าคุณจะมาช้าไปหน่อยค่ะ... แต่ถ้ามาเพื่อจะบอกว่าคุณรู้อะไรเกี่ยวกับรอยแผลเป็นบนศพนี้ล่ะก็ เชิญพูดมาได้เลย" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบและเยือกเย็น ทว่าภายในอกกลับปั่นป่วนด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นเร็วกว่าปกติอย่างไม่มีสาเหตุ ธาวินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ หลุดรอดจากเงามืดทีละก้าว แสงไฟสะท้อนลงบนสันจมูกโด่งเป็นคมและริมฝีปากที่เหยียดยิ้มบางเบาอย่างมีความหมาย "ศพไม่มีปากที่จะพูดความจริงหรอกคุณรินรดา... แต่คนที่อยู่ในความทรงจำของคุณต่างหาก ที่กำลังกรีดร้องหาความยุติธรรม" คำพูดนั้นสะท้อนก้องในโสตประสาท รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่แวบเข้ามาในหัว สมองของเธอกำลังเล่นตลก หรือบางที... มันอาจไม่ใช่เรื่องตลกเลย เสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ ขณะที่เธอก้มมองรอยแผลฉีกขาดบนลำคอของศพหญิงสาวนิรนาม ภาพในหัวของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน กลิ่นฟอร์มาลีนจางหาย แทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของดินชุ่มฝนและกลิ่นคาวเลือดที่สดใหม่ ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอไม่ได้สวมถุงมือยางสีฟ้าอีกต่อไป แต่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและคราบเลือดอุ่นๆ ที่ยังไม่แห้งสนิท เธอยืนอยู่ท่ามกลางความมืดของป่าทึบ เสียงหอบหายใจรุนแรงดังสะท้อนอยู่ในหู—ไม่ใช่เสียงของเธอเอง แต่เป็นเสียงของใครอีกคนที่กำลังหวาดกลัวสุดขีด รินรดาขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งเผลอยกขึ้นกุมลำคอของตัวเองแน่นราวกับกำลังขาดอากาศหายใจ "คุณเป็นอะไรไป สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ" ธาวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือความกังวลอย่างประหลาด ดวงตาสีเทาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความพินิจพิเคราะห์ เขายื่นมือเข้ามาใกล้ราวกับจะคว้าแขนเธอไว้ แต่รินรดากลับปัดออกด้วยความตื่นตระหนก "อย่าเข้ามานะ!" เสียงของเธอเฉียบขาด ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยจนน่าสมเพช รินรดาพยายามดึงสติกลับมาสู่โลกความเป็นจริง ห้องชันสูตร กลิ่นยาฆ่าเชื้อ และแสงไฟสีขาว แต่ภาพหลอนเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา "คุณเริ่มเห็นมันแล้วใช่ไหมล่ะ..." ธาวินไม่ถอยหนี เขายังคงก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะชันสูตร "ภาพในอดีตที่ไม่ใช่ของคุณ ความทรงจำที่ถูกฝังกลบเอาไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใต้สำนึก... มันกำลังตื่นขึ้นมาทวงถามเจ้าของ" "คุณพูดเรื่องอะไร บ้าที่สุด!" รินรดาพยายามปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่ความจริงเริ่มกัดกินหัวใจ เธอจำรายละเอียดของรอยแผลบนศพนั้นได้แม่นยำเกินกว่าจะเป็นเพียงการตรวจสอบทางนิติเวชศาสตร์ธรรมดา เธอรู้ว่าฆาตกรใช้มือข้างไหนลงมือ รู้ว่าเหยื่อพยายามตะเกียกตะกายไปทางไหนก่อนจะสิ้นใจ... และที่แย่ที่สุดคือ เธอกลับรู้สึกคุ้นเคยกับความรู้สึก 'สะใจ' ชั่วขณะที่เห็นเหยื่อหมดลมหายใจ ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ของแพทย์นิติเวชผู้ผดุงความยุติธรรม... แต่มันคือความรู้สึกของฆาตกร "คุณไม่ได้กำลังทำคดีนี้หรอกคุณรินรดา..." ธาวินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับแก้วิสกี้เจือจางในความรู้สึกของเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบาที่ชวนให้ขนลุกเกรียว "คุณกำลังรื้อฟื้นคดีของตัวคุณเองต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน รินรดานิ่งงัง สมองอื้ออึงราวกับถูกค้อนทุบซ้ำๆ ภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเริ่มไหลทะลักเข้ามาอีกระลอก รอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่ฝ่ามือซ้ายของศพ... เป็นรอยเดียวกับที่เธอมักจะเผลอกุมมันยามหลับใหล แม้ว่ามือของเธอในตอนนี้จะเรียบเนียนไร้รอยแผลใดๆ ก็ตาม เธอกำลังเป็นใครกันแน่? แพทย์สาวผู้เยือกเย็น หรือหญิงสาวผู้รอดชีวิตจากความมืดมน... หรือบางทีเธออาจจะเป็นฆาตกรที่สูญเสียความทรงจำเสียเอง ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากแย้งอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอกก็ทำลายความเงียบขึ้น เสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าประตูห้องชันสูตรพพอดี ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนรอจังหวะเวลาที่จะเคาะประตูเข้ามา ธาวินผละตัวออกห่างจากเธอทันที ดวงตาสีเทาหันไปมองบานประตูเหล็กกล้าที่ปิดสนิท รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอีกครั้ง "ดูเหมือนว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเฉลยคำตอบที่คุณอยากรู้ที่สุดแล้วล่ะ..." ประตูกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลในเงาสลัวที่ก้าวเข้ามา พร้อมหลักฐานชิ้นใหม่ในมือที่สั่นคลอนโลกทั้งใบของรินรดาให้พังทลายลงในพริบตา... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ